VI SA/Wa 739/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w [...] na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. postanawia: odrzucić skargę Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji – działając m.in. na podstawie przepisów art. 9 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.) oraz § 17 ust. 1 i 2 Statutu spółki T. S.A. z siedzibą w [...] w zw. z art. 385 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) – powołała do składu rady nadzorczej T. S.A. następujące osoby: B. K., B. M., K. P., B. P., T. S., B. S., P. W. oraz M. W.. W dniu [...] września 2009 r. T. S.A. (dalej także: T. S.A.), reprezentowana przez Pana P. F. - pełniącego obowiązki Prezesa Zarządu tej spółki, działając za pośrednictwem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także: KRRiT), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. Strona skarżąca, powołując się na przepisy art. 189 k.p.c. oraz art. 730 k.p.a., wniosła o ustalenie, że zaskarżona uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2009 r. jest nieważna lub też nieistniejąca, a także o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania o zarejestrowanie zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym wynikających z zaskarżonej uchwały KRRiT lub nieuznawanie uchwał podejmowanych przez radę nadzorczą T. S.A., ewentualnie o wstrzymanie wykonania przedmiotowych uchwał. W uzasadnieniu skarżącą spółka wskazała, iż do wydania spornej uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji doszło w wyniku rażącego naruszenia prawa przez jej Przewodniczącego, co w konsekwencji – zdaniem strony - winno skutkować bezwzględną nieważnością uchwały w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. Jednocześnie skarżąca stwierdziła, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do zabezpieczenia jej roszczenia. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego, bądź też ewentualnie o umorzenie postępowania z uwagi na cofnięcie skargi przez skarżącą spółkę. W uzasadnieniu KRRiT podniosła, iż w jej ocenie rozpatrzenie sprawy nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem zaskarżona uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] wydana w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. nie należy do aktów wymienionych w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które podlegają kontroli sądów administracyjnych. Organ wskazał, iż sporna uchwała nie ma charakteru publicznoprawnego lecz prywatnoprawny, co w konsekwencji oznacza, że nie podlega kontroli sądu administracyjnego, lecz – jako sprawa cywilna – należy do właściwości sądu powszechnego. Niezależnie od powyższego KRRiT zauważyła, iż skarżąca spółka T. S.A. pismem z dnia [...] października 2009 r. cofnęła skargę na w/w uchwałę w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej. W tej sytuacji organ wniósł, aby w przypadku nieuwzględnienia zasadności jego argumentacji dotyczącej podstaw do odrzucenia skargi, Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Wyraźne określone w Konstytucji RP granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a więc ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.), jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto, jak stanowi § 3 art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ze skargi złożonej przez T. S.A. wynika jednoznacznie, iż skarży ona uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydaną w dniu [...] lipca 2009 r. w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. Zdaniem Sądu, aby przyjąć, że ocena legalności zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji podlega kognicji sądu administracyjnego, należałoby jednoznacznie ustalić, że przedmiotowa uchwała należy do jednej z prawnych form działania, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. albo – mając na względzie przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. – że podstawa do jej zaskarżenia wynika wprost z konkretnego przepisu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, czy też innej obowiązującej ustawy szczególnej. Otóż należy stanowczo stwierdzić, iż żaden przepis ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, nie przewiduje podstawy do przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli legalności uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydanej w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. Podstawy takiej nie można również wywieść z żadnego innego, obowiązującego obecnie, aktu normatywnego. Należy zauważyć, iż podstawą prawną spornej uchwały KRRiT były przepisy m.in. art. 9 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, a także stosowne unormowania § 17 ust. 1 i 2 Statutu skarżącej spółki oraz art. 385 § 2 k.s.h. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydaje rozporządzenia i uchwały. Z kolei, jak stanowi przepis art. 28 ust. 1 cyt. ustawy, rada nadzorcza T. S.A. liczy od pięciu do dziewięciu członków. Członków rady nadzorczej powołuje Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, z wyjątkiem jednego, którego powołuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. Niewątpliwie uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydanej w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. nie posiada cech decyzji administracyjnej, albowiem nie jest władczym, jednostronnym przejawem woli organu administracji publicznej, rozstrzygającym sprawę administracyjną (autorytatywnie konkretyzujący administracyjnoprawny stosunek materialny), skierowanym do oznaczonego indywidualnie adresata, którego podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa. Nie sposób przyjąć również, iż sporna uchwała stanowi inną czynność lub akt z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu przyjąć trzeba, iż przedmiotem skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mogą być wyłącznie takie czynności lub akty, które: - nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., - są skierowane do indywidualnego podmiotu, - mają charakter publicznoprawny, a także - dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. W tej sytuacji przyjąć należy więc, iż – wbrew stanowisku skarżącej spółki – podjęta w dniu [...] lipca 2009 r. uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie stanowi czynności (lub aktu), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, iż kompetencja KRRiT, określona w art. 28 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, do powoływania członków rad nadzorczych spółek publicznej radiofonii i telewizji, jest uprawnieniem prywatnoprawnym i w konsekwencji winna być wykonywana w formie uchwał, które wywołują skutki charakterystyczne dla cywilnoprawnych oświadczeń woli (tak również: K.A. Wąsowski /w:/ Status prawny Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - próba charakterystyki, Kwartalnik Prawa Publicznego z 2004, nr 1, s. 223). W tej sytuacji Sąd uznał, iż na sporną uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydaną w przedmiocie powołania członków rady nadzorczej T. S.A. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego należy przyjąć, iż skarga wniesiona do Sądu przez skarżącą T. S.A. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa nie należy do kognicji (właściwości rzeczowej) sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.