VI SA/Wa 741/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi [...] "R. B." S.A. w likwidacji na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie podziału wpływów z opłat abonamentowych w 2025 r. między jednostki publicznej radiofonii i telewizji 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej [...] "R. B." S.A. w likwidacji z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 17 stycznia 2025 r. [...] w B. [...] S.A. w likwidacji (dalej: "Skarżąca") skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 30 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie podziału wpływów z opłat abonamentowych w 2025 r. między jednostki publicznej radiofonii i telewizji W odpowiedzi Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT" lub "organ") wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego odnośnie zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała podlega kognicji sądów administracyjnych, jednakże skarga w przedmiotowej sprawie nie została złożona w ustawowym terminie. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazano w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, jak stanowi § 2a i 3, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zdaniem Sądu, aby przyjąć, że ocena legalności skarżonej uchwały podlega kognicji sądu administracyjnego, należałoby jednoznacznie ustalić, że przedmiotowa uchwała należy do jednej z prawnych form działania, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. albo – mając na względzie przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. – że podstawa do jej zaskarżenia wynika wprost z konkretnego przepisu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2022 r., poz. 1722 ze zm., dalej: "u.r.t.") czy też innej obowiązującej ustawy szczególnej. Do zaistnienia sprawy administracyjnej bowiem konieczny jest zarówno konkretny przepis administracyjnego prawa materialnego, jak i postępowanie, które nada w określonej formie temu przepisowi znaczenie prawne. Sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 2414/21). Podstawą prawną skarżonej uchwały był art. 9 ust. 1 u.r.t. oraz art. 8 ust. 2 ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji na podstawie ustaw i w celu ich wykonania KRRiT wydaje rozporządzenia i uchwały. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji przychodami spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są przychody pochodzące z: 1) z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, z zastrzeżeniem przepisu art. 8 ust. 1 tej ustawy; 2) z obrotu prawami do audycji; 3) przekazów handlowych; 4) z innych źródeł. Stosownie do art. 31 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji przychody pochodzące ze źródeł określonych w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 przeznacza się wyłącznie na realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1. Na podstawie art. 1 ustawy o opłatach abonamentowych opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1. Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy o opłatach abonamentowych wpływy, o których mowa w art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 4, z wyłączeniem potrąceń przewidzianych w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 8, są przeznaczane wyłącznie na realizację przez nadawców publicznej radiofonii i telewizji misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, w wysokości nieprzekraczającej wydatków ponoszonych w związku z realizacją tej misji (ust. 1). KRRiT ustala corocznie, po analizie planu programowo-finansowego, o którym mowa w art. 21c ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, oraz sprawozdania, o którym mowa w art. 31b ust. 1 tej ustawy, za poprzedni rok kalendarzowy i analizie określonych w nich kosztów, nie później niż do dnia 30 września, sposób podziału wpływów, o których mowa w ust. 1, między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym, w tym minimalny udział terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji (ust. 2). Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji przekazuje zaliczkowo jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środki na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, na podstawie sposobu podziału wpływów, o którym mowa w ust. 2 (ust. 3). Odnosząc się do skarżonej uchwały KRRiT wskazać należy, że spełnione są przesłanki (jak słusznie podnosi strona skarżąca) do uznania spornej uchwały za inną czynność lub akt z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu przedmiotem skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mogą bowiem być wyłącznie takie czynności lub akty, które: • nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. – zaskarżona uchwałą nie jest taką formą działania administracji publicznej; • są skierowane do indywidualnego podmiotu - zaskarżona uchwała skierowana jest do podmiotów wymiennych w jej § 3, w tym Skarżącej; • mają charakter publicznoprawny – uchwała wydana została w związku z realizacją zadań publicznych określonych w przepisach ustawy o radiofonii i telewizji; • dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 8 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych określa uprawnienie Skarżącej do udziału w podziale wpływów abonamentowych między jednostkami publicznej radiofonii i telewizji. W tej sytuacji uznać należy, że – wbrew stanowisku organu – skarżona w niniejszej sprawie uchwała KRRiT stanowi czynności (lub aktu), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym miejscu wskazać należy, że art. 8 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych zakłada indywidualną ocenę przez KRRiT sytuacji danej jednostki publicznej radiofonii i telewizji na podstawie dwóch zasadniczych dokumentów - planu programowo-finansowego przedsięwzięć określonych w karcie powinności (art. 21c ust. 1 u.r.t.) oraz sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy z realizacji misji publicznej (art. 31b ust. 1 u.r.t.). W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała ma charakter wyłącznie wewnętrzny (tj. nie jest adresowana wyłącznie do Przewodniczącego KRRiT). Jednakże w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi z uwagi na negatywny wynik badania przez Sąd dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. – trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...) Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona uchwała została doręczona Skarżącej 7 października 2024 r. (ZPO w aktach administracyjnych) wraz z pismem Przewodniczącego KRRIT z dnia 2 października 2024 r. nr [...]. W związku z tym, przewidziany przez prawo trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi na tę decyzję upłynął w dniu 6 listopada 2024 r. Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Tym samym, skoro skarga Skarżącej została wniesiona 17 stycznia 2024 r. (k-21 akt sądowych) w placówce operatora wyznaczonego [...], nastąpiło to z uchybieniem terminu. Termin do zaskarżenia decyzji w przedmiotowej sprawie, jak wskazano wyżej, upływał w dniu 6 listopada 2024 r. Co istotne, Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jak również nie wskazała – a Sąd ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie z urzędu nie stwierdził – określonych w art. 53 § 2 p.p.s.a. okoliczności potwierdzających uchybienie terminu do wniesienia skargi bez winy Skarżącej. Sąd oceniając przesłanki określone w art. 53 § 2 p.p.s.a. uwzględnił okoliczność, że w aktach administracyjnych znajduje się potwierdzenie odbioru przez pracownika Skarżącej korespondencji elektronicznej od organu zawierającej zaskarżoną uchwałę (zob. wiadomość e-mail z dnia 3 października 2024 r. z godz. 14:58 wysłana z konta sekretariatu Skarżącej do pracownika KRRiT). Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.(pkt 1 sentencji postanowienia). O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia). Końcowo Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do postulowanego w odpowiedzi na skargę zastosowania art. 208 p.p.s.a., a samo skorzystanie przez Skarżącą z ustawowo przewidzianego uprawnienia do złożenia skargi nie może być utożsamiane z niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, o którym mowa w art. 208 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1182/09). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a.