VI SA/Wa 743/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 w zw. z 239 i 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. –Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.-dalej Op.) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.-dalej u.g.h.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. w części dot. zmiany nazwy i władającego lokalem mieszczącym się w W. przy ul. C. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] udzielił O., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 94 punktach na terenie województwa [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął w całości z dniem doręczenia niniejszej decyzji O. zezwolenie udzielone w/w decyzją z dnia [...] listopada 2007r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 94 punktach gier na terenie województwa [...]. Od orzeczenia tego jak wynika z akt sprawy Spółka wniosła stosowny środek odwoławczy do Dyrektora Izby Celnej w W. W dniu 16 października 2012r. O. wniosła wniosek o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. w części dot. zmiany nazwy władającego lokalem mieszczącym się w W. przy ul. C. Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpatrzeniu wniosku Spółki w zakresie zmiany wskazanej w w/w wniosku, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] w części dot. zmiany władającego lokalem. Na w/w postanowienie pismem z dnia 9 stycznia 2013r. zażalenie wniosła O. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia 11 października 2012r. Dodatkowo w w/w zażaleniu Spółka wniosła o zawieszenie postępowania zażaleniowego do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Dyrektorem Izby Celnej w W. w sprawie cofnięcia Spółce zezwolenia. Spółka w zażaleniu zarzuciła wydanemu postanowieniu naruszenie : • Art. 212 Op., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy skarżąca wniosła odwołanie od decyzji o cofnięciu zezwolenia a zatem nie stała się ona ostateczna o czym organ posiada wiedzę z urzędu, • Art. 165 par. 1 Op. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych , poprzez niezastosowanie tego przepisu i niewydanie postanowienia o wszczęciu postepowania w przedmiotowej sprawie; • Art. 165a par. 1 Op. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. u.g.h., poprzez zastosowanie tego przepisu i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie; • Art. 203 w zw. z art. 239e Op. poprzez błędne przyjęcie, że na skutek cofnięcia zezwolenia z dnia [...] listopada 2007r. decyzją nieostateczną –skarżąca wniosła od tej decyzji odwołanie; • Art. 127 w zw. z art. 207 Op. zgodnie z którymi organ rozstrzyga sprawę w formie decyzji, a postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, bowiem skarżąca została pozbawiona prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił zawieszenia postępowania zażaleniowego. W tym samym dniu tj. [...] grudnia 2013r., po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] grudnia 2012r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2007r., organ wydał również postanowienie nr [...], którym w oparciu o przepis art. 233 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Op., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] w części zmiany władającego lokalem mieszczącym się w W. przy ul. C. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie przepisu art. 165 par. 1 i par. 3 oraz art. 165a Op. oraz podniósł, że dla bytu niniejszej sprawy zawisłej przed organem I i II instancji, istotne znaczenie ma fakt, że w dniu [...] listopada 201r. wygasło zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...]. Wskazał, że wygaśnięcie cofnięcie zezwolenia powoduje brak formalnoprawnej podstawy orzekania. Skoro bowiem decyzja, której dotyczy postępowanie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to brak jest podstaw do orzekania. Jeżeli zatem następuje cofnięcie decyzji, to organ nie jest już kompetentny do decydowania o jej losie prawnym, który został w sposób jednoznaczny określony rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w W., które to rozstrzygnięcie wyznaczało granice czasowe obowiązywania tego zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że decyzja nieostateczna organu I instancji cofająca spółce w całości zezwolenie wiąże organ, który ja wydał, co jednoznacznie wynika z przepisu art. 212 Op. Od momentu wprowadzenia takiej decyzji do obrotu prawnego, każda jej zmiana może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania. Organ, który wydał rozstrzygnięcie nie może już wycofać się ze stanowiska zajętego w decyzji. Związanie organu trwa zatem przez cały okres pozostawania decyzji w obrocie prawnym. Związanie Dyrektora Izby Celnej w W., oznacza że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, którym ukształtował prawa i obowiązki strony pominąć, wobec czego stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętej choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obrocie prawnym i z niego nie wyeliminowaną. Organ wskazał także, że orzeczenie merytoryczne w przedmiocie zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte oznaczałoby brak respektowania przez Dyrektora Izby Celnej w W. treści decyzji o cofnięciu zezwolenia, z naruszeniem przepisu art. 212 Op. Przestał już bowiem istnieć -w znaczeniu materialnym -przedmiot postępowania o zmianę elementów administracyjnego stosunku prawnego. A zatem na etapie postępowania przed organem I instancji istniała formalna przeszkoda do orzekania w sprawie. Na w/w postanowienie pismem z dnia 28 stycznia 2014r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o: uchylenie skarżonego postanowienia lub ewentualnie uwzględnienie niniejszej skargi poprzez stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze Spółka zarzuciła, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów: • art. 212 Op., poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż wskutek cofnięcia udzielonego skarżącej zezwolenia z dnia [...] listopada 2007r. - decyzją nieostateczną Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2011r. - postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być wszczęte – pomimo, że Skarżąca wniosła od w/w decyzji cofającej zezwolenie odwołanie – a zatem decyzja ta niestała się ostateczna i nie podlega wykonaniu; • art. 165 par. 1 Op. stosowanego w zw. z art. 8 u.g.h, poprzez niezastosowanie tego przepisu i nie wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, pomimo, iż zarówno złożenie wniosku o zmianę, jak i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia nastąpiło w okresie ważności decyzji, o której zmianę wnioskowała Skarżąca; • art. 165a Op. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. u.g.h., poprzez zastosowanie tego przepisu i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie; • art. 203 w zw. z art. 239e Op., poprzez błędne przyjęcie, iż wskutek cofnięcia udzielonego Skarżącej zezwolenia z dnia [...] listopada 2007r. - decyzją nieostateczna z dnia [...] listopada 2011r. - postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być wszczęte; • art. 127 w zw. z art. 207 Op., poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia tej sprawy; • art. 128 Op., poprzez naruszenie zasad trwałości decyzji ostatecznej; • art. 203 Op., poprzez błędne przyjęcie, że na skutek wygaśnięcia zezwolenia postępowanie dot. Jego zmiany stało się bezprzedmiotowe i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia – podczas gdy organ – winien uchylić to postanowienie i postępowanie umorzyć; • art. 233 par. 1 pkt 3 Op., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, że stało się ono bezprzedmiotowe pomimo, iż w wyniku takiego rozstrzygnięcia utrzymane w obrocie prawnym postanowienie organu I instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Spółka w oparciu o przepis art. 237 Op. zaskarżyła również w całości postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia: [...] marca 2013r. w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu zakończenia sprawy na dzień 18 lipca 2013r.; [...] lipca 2013r. w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu zakończenia sprawy na dzień 18 grudnia 2013r. Zarzucając organowi II instancji naruszenie przepisu art. 139 par. 1 Op., poprzez nieuzasadnione przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy pomimo braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy w okresie po wszczęciu niniejszego postępowania i celowe przedłużanie postępowania do czasu wygaśnięcia zezwolenia, o którego zmianę wnioskowała Skarżąca. Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Sąd po rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga jest niezasadna. Należy bowiem podnieść, że zgodnie z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatków, chyba że sama u.g.h. stanowi inaczej. Stosownie zatem do treści art. 165 § 3 Op. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Oznacza to, że złożenie przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania zobowiązuje organ podatkowy do zbadania w pierwszej kolejności czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 165a § 1 Op., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę. Dyspozycja wskazanego wyżej artykułu znajduje zatem zastosowanie w przypadku braku w przepisach podstawy do merytorycznego rozpoznania treści złożonego żądania przez stronę, lub gdy wszczęciu postępowania na przeszkodzie stoi przepis bądź przepisy prawa. W niniejszej sprawie organ I instancji a także II instancji uznał, że taką przeszkodą było związanie organu decyzją o cofnięciu zezwolenia. Warto zatem w tym miejscu przypomnieć, że w niniejszej sprawie zostało wydane w dniu [...] listopada 2007r.. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2011r. Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął w całości to zezwolenie. Na skutek odwołania wniesionego od decyzji cofającej zezwolenie, w sprawie tej toczyło się postępowanie administracyjne, którego treścią było właśnie prawo wykonywania działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w ściśle określonym zakresie (tj. konkretnym czasie i ściśle wskazanych miejscach). Co do tego precyzyjnie określonego prawa, uprawniony podmiot wystąpił o jego zmianę w trakcie toczącego się już postępowania administracyjnego dotyczącego bezpośrednio bytu tego prawa. A zatem w tak ukształtowanym stanie formalnym, należy się zgodzić z organami, co do bezprzedmiotowości postepowania i wskazać za nader trafnym poglądem NSA zawartym w wyroku z dnia 6 sierpnia 2013r., II GSK 639/12 (CBOSA), że "w rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem prawnym wymagającym oceny sądu jest kwestia wzajemnych relacji dwóch postępowań będących w toku i prowadzonych przez ten sam organ administracji, w ramach tożsamej sprawy administracyjnej w sensie materialno-prawnym, tj. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.(...). Wszczęcie postępowania w sprawie korekty wykazu punktów gier w takich warunkach procesowych, prowadziłoby do równoległego prowadzenia dwóch postępowań przez ten sam organ, skutkującego w zasadzie zniesieniem tożsamości (jedności) materialno-prawnej sprawy. Ów brak tożsamości sprawy polega na tym, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przed organem pierwszej instancji byłaby treść zezwolenia w wersji pierwotnej, natomiast treścią postępowania odwoławczego byłoby już inne uprawnienie, bowiem zmienione decyzją administracyjną, w zakresie żądanym przez zainteresowanego. W rozpoznawanej sprawie chodzi więc nie tyle o wykonalność decyzji nieostatecznej, ale - jak wykazano - o kolizję pomiędzy omawianymi postępowaniami administracyjnymi. (...) W istocie strona domagała się wszczęcia postępowania wpadkowego – modyfikującego wcześniej wydane zezwolenie, co w realiach jego cofnięcia nie było dopuszczalne. Pomiędzy postępowaniem dotyczącym cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a postępowaniem dotyczącym korekty punktów gier, o których mowa w tym zezwoleniu, zachodzi merytoryczny konflikt. Powoduje to, że postępowania te nie mogą się toczyć niejako równolegle. Wszczęcie w takiej sytuacji postępowania w sprawie korekty punktów gier przeczyłoby – jak wspomniano - zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (dotyczącego cofnięcia zezwolenia), a także skutkowałby wewnętrzną kolizją w ramach tożsamości (jedności) materialnej sprawy administracyjnej." W ocenie Sądu, który podziela pogląd wyrażony w w/w wyroku NSA w "przypadku omawianego zbiegu postępowań, pierwszeństwo należy przyznać postępowaniu o skutkach najdalej idących. Nie sposób bowiem zaakceptować poglądu (jego racjonalności), iż dopuszczalne jest modyfikowanie określonego uprawnienia lub obowiązku, w sytuacji gdy byt prawny tego uprawnienia (obowiązku) nie został jeszcze ostatecznie przesądzony". Tak więc w badanej sprawie, zdaniem Sądu organ był uprawniony do zastosowania podstawy przewidzianej w art. 165a § 1 Op. Niedopuszczalne jest bowiem - jak już wskazywano - wszczęcie i prowadzenie przez ten sam organ odrębnego postępowania, gdy występuje tożsamość sprawy administracyjnej, wewnątrz której dochodziłoby do wzajemnej sprzeczności dwóch postępowań. Innymi słowy, wcześniejsze cofnięcie spółce zezwolenia na prowadzenie gier, bez względu na jego wykonalność, ostateczność, czy też prawomocność uniemożliwia, właśnie z tego powodu, prowadzenie postępowania i merytoryczne rozpatrzenie żądania dotyczącego modyfikacji cofanego zezwolenia. Dlatego w przypadku złożenia takiego wniosku przez skarżącą spółkę organ celny mógł odmówić, na podstawie art. 165a § 1 Op., wszczęcia postępowania w tak wyznaczonym zakresie. Sąd wskazuje również, że co do zasady postępowanie administracyjne jest dwu instancyjne a zatem sprawa jest dwukrotnie badana i rozstrzygana przez organy. Przy czym należy wskazać, że organ II instancji rozpoznając sprawę jest zobligowany uwzględnić ewentualne zmiany stanu faktycznego jak i prawnego, które zaistnieją już po złożeniu odwołania. W niniejszej sprawie zaistniała właśnie taka sytuacja, bowiem w trakcie rozpoznawania sprawy przez organ II instancji wyekspirowało zezwolenie skarżącej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 94 punktach na terenie województwa [...]. Tym samym wniosek o zmianę tego zezwolenia stał się bezprzedmiotowy a co za tym idzie zasadnie tę okoliczność dodatkowo podniósł w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia organ II instancji. Zaistniała bowiem w trakcie tego postępowania dodatkowa okoliczność wskazująca na bezprzedmiotowość postępowania w sprawie dot. zmiany zezwolenia. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę zauważył również, czego nie zauważyły organy obu instancji, że w niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania zaistniała również z innego względu. Mianowicie skarżąca wnioskiem z dnia 11 października 2012r. żądała zmiany decyzji (zezwolenia) z dnia [...] listopada 2007r. Dyrektora Izby Skarbowej w W., jak wynika z zapisów wniosku, w części dotyczącej zmiany nazwy i władającego lokalem mieszczącym się przy ul. C. w W. Jednakże z porównania zapisów tabelki zawartej we wniosku, gdzie określono dokładne dane żądanej zmiany oraz zapisów znajdujących się pod pozycją 88 w wykazie punktów gier na terenie województwa [...] (załącznik nr 1 do decyzji (zezwolenia) z dnia [...] listopada 2007r.), jednoznacznie wynika, iż wnioskowana zmiana w istocie miałaby polegać na zmianie punktu, w którym gra na automatach miała się odbywać. Wskazać bowiem wypada, że w w/w załączniku do decyzji z dnia [...] listopada 2007r. pod pozycją 88 widnieje wskazanie, że punkt ma być zlokalizowany przy ul. W. w W. a nie przy ul. C. - jak wynika z wniosku o zmianę zezwolenia. Co więcej w załączniku nr 1 do zezwolenia punkt przy ul. C. nie jest w ogóle wymieniana. Skoro w istocie, jak z powyższego wynika, żądana zmiana miałaby polegać na zmianie punktu w którym prowadzona byłaby gra na automatach, to Sąd wskazuje na brzmienie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., który zakazuje takiej zmiany. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 w/w ustawy (czyli na działalność w zakresie gier na automatach udzielone przez wejściem w życie u.g.h.- a zatem tak jak w niniejszej sprawie), nie mogą prowadzić do zmiany miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Wskazany zatem powyżej przepis stał również na przeszkodzie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej. W konsekwencji powyższa okoliczność jest również "inną przyczyną", o której mowa w art. 165a § 1 Op. – jednak taką, która nie została zauważona przez organy. Uwzględniając zatem prawidłowe zastosowanie ww. przepisu przez organ, Sąd ustalił brak podstaw do podważania legalności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wnioskowanej przez skarżącą zmiany zezwolenia, skoro wcześniej przyznane – pod rządami poprzedniej ustawy, zezwolenie wygasło, a nadto obowiązująca ustawa (u.g.h.) bezwzględnie zakazuje zmiany takich zezwoleń w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h.), co jak wynika z porównania zapisów zezwolenia oraz wniosku było zamiarem strony. Sąd zgadza się również z wywodami organu co do stopnia i zakresu związania własną decyzją (art. 212, a także art. 239a Op.) oraz nie dopatrzył się naruszenia w przedmiotowym postępowaniu zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 w zw. art. 207 Op.). Natomiast zarzut naruszenia - jak określiła to skarżąca - prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt 3 Op.(choć zapewne chodziło o art. 233 § 1 pkt 1Op. ), - poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, mimo wydania go z rażącym naruszeniem prawa, Sąd uznał za nietrafny. Rażące naruszenie prawa zakłada, bowiem odniesienie go do konkretnego przepisu i oczywistości takiego naruszenia, które w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Odnosząc się do złożonej z powołaniem się na przepis art. 237 Op. skargi, Sąd pragnie wyjaśnić, że przepis art. 237 Op. nie stanowi podstawy do orzekania przez Sąd a zatem w oparciu o ten przepis strona nie może skarżyć bezczynności lub przewlekłości w prowadzonym przez organ postępowaniu w tym w szczególności wydanych postanowień, którymi wyznaczono nowy termin ich załatwienia. W tym zakresie nie zgadzając się z otrzymanymi postanowieniami, skarżąca miała prawo w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy o p.p.s.a. wnieść skargę do Sądu, po uprzednim wyczerpaniu toku instancyjnego o, którym mowa w przepisie art. 141 § 1 pkt 2 Op., co jak wynika z akt w tej sprawie nie było czynione W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.