VI SA/Wa 744/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Wnioskiem z dnia 3 listopada 2006 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca) wystąpiła o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. S, w rejonie ul. D,, na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w celu dalszego funkcjonowania nośnika reklamowego o pow. 18 m². Pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. skarżąca skorygowała okres zajęcia pasa drogowego od 1 stycznia 2007 r. do 31 marca 2007 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich w W., działając w imieniu Prezydenta W., po rozpatrzeniu powyższego wniosku skarżącej w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. S, w rejonie ul. D, w celu umieszczenia obiektu reklamowego postanowił zezwolić na zajęcie odcinka pasa drogowego ul. S, w rejonie ul. D, o powierzchni 8,64 m2, wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym, stanowiącym załącznik Nr 1 do decyzji, na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 12 lutego 2007 r. oraz umieszczenie w nim reklamy (jednostronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 i odmówił wydania zezwolenia na lokalizację reklamy od dnia 13 lutego 2007 r., nadając temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności co do nośnika reklamowego, oraz ustalił warunki i opłatę za zajęcie pasa drogowego. Uzasadniając powyższą decyzję organ podniósł, iż stosownie do postanowień art. 77 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia wniosku strony, na który składają się między innymi opinia w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w W. opracowana przez I. Zarząd Dróg Miejskich uwzględnił również fakt powszechnie znany, jakim jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym strona wnioskuje umieszczenie reklamy. Organ podniósł, iż statystyki wypadków drogowych na ulicach W. wskazują, że pomiędzy rokiem 2004 oraz rokiem 2005 nastąpił wzrost liczby wypadków o 8,8 %. Dla porównania w roku 2005 na terenie kraju odnotowano poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego - liczba wypadków zmniejszyła się o 5,8 %. Szczególne zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowią reklamy umieszczone w pasach dróg. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu z podwyższonym limitem dopuszczalnej prędkości. W opinii I. wskazano m. in., że badania laboratoryjne oraz testy poligonowe wykazały zmniejszenie koncentracji kierowcy na prowadzeniu pojazdu z powodu dużego nagromadzenia reklam w otoczeniu drogi. Podkreślono ponadto, że w czasie pobierania przez kierowcę informacji z różnych elementów otoczenia np. reklam, kierowca nie obserwuje sytuacji na drodze przed poruszającym się pojazdem. Taki stan chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie nazywany jest "fiksacją". Czas fiksacji jest różny, ale typowo mieści się w granicach 0,2 - 1,5 sekundy. W tym czasie, kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie, pojazd - poruszający się z prędkością 50 km/h - przejeżdża bez kontroli od 2,8 m do 20,8 m, a następnie drogę do jego całkowitego zatrzymania 30,9 m - (łącznie od 33,7 m do 51,7 m). Z przedmiotowej opinii wynika ponadto, że przeprowadzone w USA badania wykazały, że w 10-30 % wszystkich wypadków drogowych czynnik rozproszenia uwagi kierowcy jest jednym z powodów zaistnienia wypadków, a około 1/3 z tych wypadków miała miejsce w wyniku wizualnych bodźców zewnętrznych - głównie reklam przydrożnych. Badania te wykazały również proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych przy wzroście liczby reklam przypadających na kilometr drogi. Średni wskaźnik wypadkowości dla odcinków drogi z przydrożnymi bilboardami był o 40,9 % wyższy niż dla odcinków bez reklam. Organ zwrócił uwagę, że na przytoczone wyżej okoliczności wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. (OSK 1026/04), w którym podkreślono, że "nie ma podstaw do wniosku, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarza zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych tj. nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym. Zarządy dróg publicznych były i są odpowiedzialne za ochronę wskazanego wyżej dobra i od nich zależy ocena czy występuje w konkretnym wypadku zagrożenie". Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne Zarząd Dróg Miejskich stwierdził, że kontynuacja zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwa a także, że nie można uznać lokalizacji przedmiotowej reklamy za przypadek szczególnie uzasadniony, kiedy możliwe jest umieszczenie w pasie drogi publicznej obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Oznacza to – w ocenie organu- że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka umożliwiająca wyrażenie zgody na lokalizację reklamy wskazana w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm. dalej "ustawa o drogach publicznych"). Jednocześnie organ przypomniał, że naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 w/w ustawy jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ stwierdził jednocześnie, że mając na uwadze zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz słuszny interes strony uznał za zasadne wydanie zezwolenia na dalsze umieszczanie reklamy już istniejącej w okresie, kiedy organ administracji publicznej prowadził niniejsze postępowanie. Tym samym organ pierwszej instancji zezwolił na umieszczenie reklamy w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia wydania decyzji. Z uwagi natomiast na zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w konsekwencji życia i zdrowia użytkowników ruchu drogowego, decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do samego nośnika reklamowego zawierającego informację wizualną, kierowaną do uczestników ruchu drogowego. Organ podkreślił jednak, że strona w związku z odmową udzielenia zezwolenia na dalszą lokalizację przedmiotowej reklamy, powinna niezwłocznie podjąć stosowne działania zmierzające do usunięcia z terenu pasa drogowego elementów konstrukcyjnych i zamocowania nośnika reklamy. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji przez Dyrektora ds. Zarządzania ZDM w W. M. W., który nie posiadał ważnego umocowania do wydania decyzji. Zdaniem skarżącej naruszono też konstytucyjną zasadę równości podmiotów wobec prawa – art. 32 Konstytucji RP - poprzez dyskryminujące skarżącą w stosunku do innych podmiotów reklamy zewnętrznej rozstrzygnięcie. Zarzucono też naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. przez nieuprawnione przyjęcie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie przyjętej przez organ okoliczności, że ustawienie nośnika reklamowego przy ul. S, w rejonie ul. D, może spowodować realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od dnia 1 stycznia do 12 lutego 2007 r., ustalenia warunków zajęcia tego pasa i ustalenia opłaty z tego tytułu wraz z terminem jej wniesienia, a w pozostałej części postępowanie odwoławcze umorzyło. W uzasadnieniu powtórzono treść art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawa ta nie definiuje pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku", którego zaistnienie umożliwia wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego, a więc ocena każdego konkretnego stanu faktycznego pozostawiona została organowi wydającemu decyzję tj. właściwemu zarządcy drogi. Okres, na który wydano zgodę miał chronić skarżącą przed negatywnymi skutkami przedłużającego się postępowania i w tej części organ utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Umorzenie postępowania uzasadnione jest, jak wyjaśnił organ, tym że wniosek skarżącej opiewał na okres do dnia 31 marca 2007 r. w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2007 r., odwołanie wpłynęło do organu I instancji w dniu 27 lutego 2007 r. zaś do organu drugiej instancji w dniu 17 kwietnia 2007 r. W tym stanie rzeczy organ uznał, że prowadzenie postępowania dotyczącego wnioskowanego zajęcia pasa drogowego stało się bezprzedmiotowe, co skutkować musiało umorzeniem postępowania w tej części na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości, zarzucając jej wadliwość wynikającą z mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 105 § 1 k.p.a. polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącej bezsporne jest, że w toku postępowania nie zaszła żadna z przesłanek stanowiących o bezprzedmiotowości tego postępowania. Upływ okresu planowanego przez skarżącą na zajęcie pasa drogowego w celu funkcjonowania w nim reklamy nie jest, jak to przyjęło SKO w W., negatywną przesłanką dla rozpatrzenia sprawy. Rozstrzygnięcie organu II instancji rażąco narusza przepisy k.p.a. Wyrokiem z dnia 15 października 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1323/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło pkt 3 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, dotyczący nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rozstrzygnięciu zamieszczonemu w jej pkt 2, zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji wskazało, na brzmienie przepisów art. 39 ust. 1 i art. 40 ustawy o drogach publicznych. W ocenie organu z w/w przepisów wynika, że zasadą jest nieumieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, zaś udzielenie zezwolenia na umieszczenie w/w obiektów w pasie drogowym jest wyjątkiem, dopuszczalnym jedynie w "szczególnie uzasadnionych przypadkach". Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez "szczególnie uzasadniony przypadek", ustawodawca pozostawił zatem ocenę każdego konkretnego stanu faktycznego organowi podejmującemu decyzję, tj. właściwemu zarządcy drogi. Wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji sam określił okres, na jaki możliwe jest zajęcie tego pasa. Okres ten nie został ustalony bezpodstawnie - miał on po prostu chronić stronę przed ujemnymi skutkami przedłużającego się postępowania. W tej części utrzymano decyzję w mocy, jako korzystną dla strony i częściowo zgodną z jej wnioskiem. Organ zaznaczył również, że skarżący nie uzyskiwał żadnej promesy udzielenia kolejnych zezwoleń, winien więc zdawać sobie sprawę, że organ może nie wydać takiego zezwolenia po upływie terminu określonego w dotychczasowym zezwoleniu. Za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego (w szczególności dowodowego) w niniejszej sprawie. Podkreśliło, że sądy administracyjne niejednokrotnie akcentowały, iż to wnioskodawca ma wykazać, że w sprawie, której dotyczy wniosek, zachodzi "szczególny przypadek", o którym mowa w przepisie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem organu z akt sprawy nie wynika, aby w przedmiotowej sytuacji zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek". W tej sytuacji brak więc możliwości zadośćuczynienia wnioskowi strony. Ponadto organ stwierdził, iż znajdujące się w aktach wyniki badań natężenia ruchu oraz opinia I. z grudnia 2006 r. jednoznacznie wskazują, że umieszczanie reklam w pasach dróg wpływa ujemnie na bezpieczeństwo ruchu. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w swym wyroku z 2 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1026/04). W tej sytuacji zarzuty odnoszące się do ustaleń organu pierwszej instancji dotyczących wpływu umieszczania reklam w pasie drogowym na bezpieczeństwo ruchu drogowego nie mogły - zdaniem organu - zmienić oceny stanu faktycznego tej sprawy, a tym bardziej - z przyczyn wyżej wskazanych - rozstrzygnięcia w tej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy, wskazując na treść art. 108 § 1 k.p.a., uznał natomiast za zasadne zarzuty skarżącego dotyczące nadania pkt 2 rozstrzygnięcia decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności i w związku z tym uchylił w tym zakresie rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w szczególności: 1. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na: a) przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ, bowiem wymóg zebrania materiału dowodowego na okoliczność wpływu przedmiotowego nośnika reklamowego na bezpieczeństwo ruchu drogowego, ciążył na stronie postępowania, a nie na organie rozpoznającym sprawę; b) braku ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co wynika z nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność, iż ustawienie nośnika reklamowego we wnioskowanej lokalizacji może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - uchybienie to w ocenie skarżącej implikuje zarzutem wydania decyzji w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne w sprawie; 2. art. 11 oraz art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i faktycznej zmiany poglądów w kwestii wyrażania zgody na lokalizowanie reklamy przy wcześniejszych decyzjach zezwalających na jej funkcjonowanie we wnioskowanym miejscu. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała na powstałe w jej ocenie zaniechanie organu polegające na nieustaleniu stanu faktycznego w sprawie oraz nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie przy jednoznacznym stwierdzeniu w uzasadnieniu decyzji, iż obowiązek w tym zakresie leży po stronie skarżącej a nie organu, czym naruszono przepisy art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu zmiany poglądów organu przy rozpoznawaniu wniosków o wydanie zezwolenia na lokalizację urządzenia reklamowego skarżąca podkreśliła, iż jej zdaniem doszło do naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, bowiem bez podania żadnych podstaw prawnych i faktycznych uzasadniających takie działanie, organ wydając wcześniej decyzje zezwalające, dziś odmawia wydania takiego zezwolenia wskazując, iż obecnie urządzenie nie spełnia przesłanek zawartych w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 400/06, skarżąca podniosła, iż w jej ocenie w niniejszej sprawie organ błędnie zastosował przepis art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych, który jak wynika z jego literalnego brzmienia dotyczy zajęcia pasa drogowego w "przyszłości", a zatem nie może odnosić się do funkcjonujących od wielu lat w pasie drogowym obiektów. Wskazała na treść art. 38 ust. 1 tej ustawy, uznając, że jego hipoteza wypełnia stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, albowiem przedmiotowy nośnik od wielu już miesięcy funkcjonuje w pasie drogi, ze zgodą wydaną przez zarządcę dróg W. Konkludując skarżąca wskazała, że zaskarżone decyzje wydane przez organy obydwóch instancji w przedmiotowej sprawie, oparte zostały na wadliwej podstawie prawnej, co w sposób istotny wpłynęło na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270) zwana dalej p.p.s.a. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W działaniu organów wydających decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 i 8 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa materialnego tj. art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego zastosowanie w sprawie zamiast art. 38 ust. 1 w/w ustawy. W orzecznictwie tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż wydanie ponownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (a z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie) winno być rozpatrywane w kontekście przesłanki z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych tj. występowania "szczególnie uzasadnionego przypadku" w danej sprawie, który pozwala na odstępstwo od zakazu przewidzianego w art. 39 ust 1 w/w ustawy. Wielokrotnie Sądy podkreślały, iż występujący o wydanie ponownego zezwolenia powinien w każdym przypadku wskazać na istnienie szczególnych okoliczności, które uzasadniają wydanie pozytywnej decyzji uwzględniającej złożony wniosek. Poprzednio udzielona zgoda na zajęcie pasa drogowego nie rodzi bowiem po stronie występującego prawa domagania się wydania kolejnego zezwolenia. Decyzję, którą organ wydaje na podstawie art. 39 ust. 3 jest decyzją uznaniową, co nie oznacza dowolności w podjęciu rozstrzygnięcia, bo w niniejszej sprawie słusznie organ uznał, iż w sprawie nie zachodzi szczególny przypadek dla wydania kolejnego zezwolenia. Wnioskodawca nie przedstawił wystarczających argumentów w tym przedmiocie, zaś organ powołując się w decyzji pierwszoinstancyjnej na wskazane w niej dowody wykazał, iż dalsze pozostawienie reklamy w pasie drogowym w tym punkcie miasta, rodzi niebezpieczeństwo dla ruchu pojazdów. Należy ponadto podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. (OSK 1026/04) na który powołuje się organ, wypowiedział pogląd, że "nie ma podstaw do wniosku, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stanowi zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych tj. nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym". Ulica S, w rejonie ul. D, nie leży na peryferiach W., dlatego też zwłaszcza w godzinach rannych i popołudniowych ruch na niej jest znaczny. Tablica reklamowa ma powierzchnię około 18 m ² zatem jest tablicą dużą, przyciągającą uwagę kierowców. Jej usytuowanie w odległości zaledwie 4 m od krawędzi jezdni stwarza dodatkowe zagrożenie w przypadku kolizji drogowej. Te właśnie niebezpieczeństwa, na które wskazał organ uzasadniają dostatecznie odmowę wydania kolejnego zezwolenia na funkcjonowanie tej reklamy w pasie drogowym. Nie ma potrzeby wymagać od organu aby przeprowadzał bardziej szczegółowe badania, dotyczące dotychczasowego funkcjonowania tej reklamy w pasie drogowym, tym bardziej, że w wielkim mieście funkcjonuje wiele reklam w pasach drogowych, zaś przeprowadzanie szczegółowych badań odnośnie wpływu tych reklam na ruch drogowy byłoby po prostu niemożliwe. W niniejszej sprawie niewątpliwie interes społeczny tj. zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przeważa nad interesem indywidualnym wnioskodawcy, który jest interesem czysto majątkowym, związanym z charakterem prowadzonej przez niego działalności. W sprawie wbrew twierdzeniom strony nie ma zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Stosuje się go zgodnie z orzecznictwem, w przypadku, gdy dany obiekt budowlany znalazł się w pasie drogowym na skutek zmian granic tego pasa. Taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż wnioskodawca uzyskał pozwolenie na lokalizacje reklamy w pasie drogowym o ustalonych granicach na pewien okres czasu, a zatem wydanie kolejnego zezwolenia opiera się na art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie narusza art. 153 p.p.s.a. Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.