VI SA/Wa 747/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. G. kwotę 1537 (jeden tysiąc pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "GITD") decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 5, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265; dalej także: "u.t.d.") oraz lp. 1.4. i 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. G. (dalej także: "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem naruszenia lp. 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2012 r., na drodze gminnej w W. – P., poddano kontroli drogowej pojazd osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez G. A.. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono w protokole kontroli nr [...]. Kierowca nie podpisał ww. protokołu. W toku kontroli stwierdzono, że na szybie czołowej kontrolowanego pojazdu umieszczony jest napis "[...] przewóz [...]", na prawej i lewej stronie tego pojazdu znajduje się napis "Przewóz osób" wraz z numerem "[...]", z tyłu pojazdu widnieje numer "[...] przewóz [...]", a w prawym dolnym rogu tylnej szyby nr "[...]". Jednocześnie stwierdzono, że na bocznej szybie pojazdu umieszczony został cennik usług przewozowych, zawierający informację o opłacie za kurs naliczanej według tabeli dostępnej u kierowcy. Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącej. Dla celów dowodowych, sporządzono w toku kontroli dokumentację kserograficzną okazanych dokumentów oraz wykonano stosowną dokumentację fotograficzną. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 8., art. 14, art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także na podstawie l.p. 1.4. i 2.9. załącznika nr 3 do cyt. ustawy - nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.800 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. oraz za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Organ I instancji uznał, że oznaczenia "[...] przewóz [...]", "Przewóz osób" i "[...]" znajdujące się na pojeździe poddanym kontroli, stanowią o umieszczeniu na nim nazwy przedsiębiorcy – skarżącej. Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji i umorzenie postępowania, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 14 ust. 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. m.in. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenie, że umieszczone na pojeździe oznaczenia upodabniają pojazd do taksówki i stanowią ominięcie przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podniosła w szczególności, że pojazd, którym w chwili kontroli wykonywany był sporny przewóz, nie był taksówką, albowiem pojazd ten nie posiadał cech taksówki określonych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262). Ponadto skarżąca wskazała, że celem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest jednoznaczne odróżnienie taksówki od innych pojazdów, przy czym - w ocenie strony - chodzi o takie odróżnienie, które wyeliminuje możliwość wprowadzenia w błąd nabywcy usługi przewozowej, co do faktu czy przewóz wykonywany jest przez taksówkę, czy też innego przewoźnika. Zdaniem skarżącej, nie sposób przyjąć w niniejszej sprawie, aby kontrolowany pojazd nosił jakiekolwiek cechy sugerujące transport osób taksówką, w związku z czym nie można uznać, że naruszone zostały zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. Nadto skarżąca wyjaśniła, że załączając przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. pisemne zgłoszenie zmiany danych z dnia [...] marca 2012 r., w których mowa w art. 8 u.t.d., wskazywała na okoliczność zadośćuczynienia obowiązkowi zawartemu w art. 14 ust. 1 u.t.d. Jak podkreśliła skarżąca, kwestia ta była akcentowana również w pismach z dnia [...] maja 2012 r. oraz z dnia [...] lipca 2012 r., pomimo tego organ nie odniósł się do wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci ww. pisma z dnia [...] marca, nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalono kiedy upłynął termin 14 dni przewidziany art. 14 ust. 1 u.t.d. ani dlaczego stwierdzono, że skarżąca miała obowiązek zgłoszenia zmiany danych przed dniem kontroli, tj. [...] marca 2012 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92c u.t.d. oraz z lp. 1.4. i 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d., zaskarżoną do Sądu decyzją, uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych z tytułu naruszenia określonego lp. 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, że skoro brak w aktach niniejszej sprawy dowodów świadczących o niewywiązaniu się przez skarżącą z obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d., to znaczy, że wykonała ona ciążący na niej obowiązek i dokonała zgłoszenia kontrolowanego pojazdu w wymaganym terminie. W konsekwencji GITD podał, że decyzję organu I instancji w powyższym zakresie należało uchylić. GITD odnosząc się z kolei do naruszenia określonego lp. 2.9. załącznika do u.t.d. wskazał, że nazwy przedsiębiorcy nie należy utożsamiać z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. Co więcej, zdaniem GITD, w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy posługują się różnymi nazwami. Częstą praktyką jest, że są to nazwy, które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że napisy na skontrolowanym pojeździe "[...] przewóz osób" są nazwą strony w tym sensie, że służy jej identyfikacji jako przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy osób. Potwierdza to, zdaniem GITD, dokumentacja fotograficzna a także fakt, iż identyczne oznaczenia znajdują się na innych pojazdach, którymi strona wykonuje przewozy osób. W tym zakresie organ odwołał się do zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, na który składały się także protokoły kontroli z innych postępowań toczących się wobec skarżącej. Reasumując organ stwierdził, że oznaczenie "[...] przewóz osób" umieszczone na pojeździe poddanym kontroli jest charakterystyczne wyłącznie dla strony niniejszego postępowania i stanowi jej nazwę w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącej, jakoby kontrolowany pojazd wobec braku napisu taxi, taksometru i lampy na dachu nie sugerował transportu drogowego taksówką i nie wprowadzał w błąd potencjalnych klientów, GITD podkreślił, że celem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., poza ochroną konsumentów, jest także ochrona przewoźników wykonujących przewozy na podstawie licencji taksówkowej, której uzyskanie jest obwarowane znacznie bardziej rygorystycznymi wymogami, przed nieuczciwą konkurencją ze strony przewoźników nieposiadających licencji taksówkowej. Zdaniem GITD, oczywistym jest, że zamieszczane na pojeździe oznaczenia w postaci nazwy, numeru telefonu, strony internetowej, czy też inne napisy identyfikujące danego przedsiębiorcę, mają służyć pozyskiwaniu klientów. W ocenie GITD, taki sposób pozyskiwania klientów zgodnie z wolą ustawodawcy jest zarezerwowany wyłącznie dla taksówkarzy i stanowi on pewnego rodzaju przywilej przyznany tylko tym podmiotom, którzy uzyskali licencję taksówkową, a tym samym spełnili dodatkowe, znacznie surowsze wymagania niż przewoźnicy działający w oparciu o zwykłą licencję (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. II GSK 164/11). Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił ponadto uwagę, że ustawą z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. U. z 2012, poz. 661), która weszła w życie w dniu 29 czerwca 2012 r., zmieniono treść art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Wskazano, że obecnie ustawodawca zakazuje umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Mając na uwadze kierunek przyjętych zmian, zdaniem GITD, nie powinno budzić wątpliwości, że ustawodawca widzi potrzebę zapewnienia większej i skuteczniejszej ochrony przedsiębiorców taksówkowych przed nieuczciwymi praktykami ze strony przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił również, że do stwierdzenia naruszenia z lp. 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d. wystarczające jest naruszenie przynajmniej jednego z zakazów z art. 18 ust. 5 u.t.d. Zdaniem organu, niewątpliwie strona skarżąca naruszyła zakaz określony w art. 18 ust. 5 u.t.d. Dodatkowo GITD wyjaśnił, że w odniesieniu do skarżącej brak jest możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ocenie GITD, skarżąca nie powołała okoliczności i nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia ani nie mogła przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły. Mając zatem na uwadze poczynione w toku postępowania ustalenia faktyczne oraz obowiązujące przepisy GITD stwierdził, że prawidłowo nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie wskazane w lp. 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., poprzez jego niewłaściwie zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca dopuściła się popełnienia deliktu administracyjnego podczas, gdy na kontrolowanym pojeździe brak było zabronionych oznaczeń, o których mowa w ww. przepisie. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia znaczenia ustalonych w toku postępowania faktów według normy prawnej znajdującej - zdaniem Organu - zastosowanie w przedmiotowej sprawie, art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej zmierzającego do ustalenia okoliczności mającej znaczenie w sprawie, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, że umieszczone na pojeździe napisy "[...] Przewóz Osób" i "[...] Przewóz [...]" są nazwą i numerem telefonu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., a umieszczenie ww. oznaczeń na pojeździe upodabnia ten pojazd do taksówki i stanowi ominięcie przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Według skarżącej, z żadnego przepisu ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby pojazdy wykonujące przewóz osób nie mogły wyróżniać się względem pozostałych. Na gruncie ustawy, pojazdy te mogą wyróżniać się w sposób dowolny, o ile nie narusza to szczegółowo określonych zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d. W skardze zaakcentowano, że celem ww. unormowania jest umożliwienie potencjalnemu odbiorcy usługi przewozowej jednoznacznego odróżnienia przewozów wykonywanych przez taksówki od przewozu osób wykonywanych przez innych uprawnionych do tego przedsiębiorców. Tak rozumiany cel wprowadzenia zakazów z art. 18 ust. 5 u.t.d. zaspokaja, jak podano, zarówno interes taksówkarzy, którzy mają pełne prawo do wyraźnego odróżnienia przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych, jak i interes odbiorców usługi, którzy nie mogą być w żaden sposób wprowadzani w błąd co do treści nawiązywanego stosunku prawnego, jak i jego strony. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II GSK 88/09, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywanie transportu drogowego taksówką. Bezspornym jest, co podkreśliła skarżąca, że kontrolowany pojazd taksówką nie jest, albowiem nie spełnia wymogów zawartych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Wskazała, że z treści § 24 ww. rozporządzenia nie wynika, aby taksówka obowiązkowo miała być oznakowana nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy wykonującego usługi przewozu osób taksówką. Z treści art. 24 ust. 3 ww. rozporządzenia wynika, że dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom: 1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej i z prawej strony światła z napisem "TAXI", 2) barwa: biała lub żółta samochodowa, 3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności napisu "TAXI". Zdaniem skarżącej, oceniając treść art. 18 ust. 5 u.t.d. przez pryzmat powyższego, należy dojść do przekonania, że ustawodawca zabraniając przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, miał na celu jednoznaczne odróżnienie taksówki od innych pojazdów, którymi wykonuje się okazjonalny przewóz osób. Przy czym, za jednoznaczne należy uznać takie odróżnienie, które wyeliminuje możliwość wprowadzenia w błąd nabywcy usługi przewozowej, co do faktu, czy przewóz wykonywany jest przez taksówkę, czy też przez innego przewoźnika. W ocenie skarżącej, najistotniejszą cechą odróżniającą taksówkę od innego pojazdu jest obligatoryjne wyposażenie jej w zainstalowaną na dachu dodatkową lampę z napisem "taxi", co przewiduje przepis § 24 ust. 1 pkt 8) cytowanego wyżej rozporządzenia, a także zainstalowanie taksometru. Bezspornym jest, jak podkreśliła skarżąca, że skontrolowany pojazd nie miał takich oznaczeń ani zainstalowanego taksometru, za który nie może być uznany drogomierz niepołączony w żaden sposób z kasą fiskalną. Mając na względzie powyższe nie sposób przyjąć, zdaniem skarżącej, aby kontrolowany pojazd nosił jakiekolwiek cechy przypominające, czy też sugerujące transport drogowy osób taksówką. Skarżąca zwróciła w tym miejscu uwagę, że niebagatelne znaczenie ma również wyraźne i sugestywne oznakowanie pojazdu napisem "Przewóz osób", co w sposób jednoznaczny - przy braku napisu "taxi", taksometru i lampy na dachu - wskazuje na przewoźnika innego niż taksówka. Skarżąca odwołała się do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 803/11, wydanego w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, gdzie podkreślono, że: "okolicznością istotną, z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej za naruszenie zakazu ustanowionego w powołanym przepisie, jest oznaczenie pojazdu skarżącej napisami umieszczonymi na bokach pojazdu o treści "przewóz osób". Z materiału fotograficznego wynika, że oznakowanie pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób jest wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. (...) Tymczasem kwestia ta jest istotna, gdy się uwzględni, że umieszczenie wspomnianego oznaczenia może być traktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących przewóz osób na podstawie licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. od pojazdów, którymi wykonywane są przewozy na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (art. 6 u.t.d.). W przypadku, gdy pojazd wykonujący przewóz osób jest wyraźnie oznaczony, konieczne staje się rozważenie, czy w ten sposób nie został osiągnięty cel ustawy, a tym samym czy w istocie doszło do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.". Skarżąca podkreśliła, że powyższy wyrok zapadł w stanie faktycznym zbliżonym do sprawy niniejszej, z tą jedynie różnicą, iż we wcześniejszym okresie pojazdy świadczące usługi przewozu osób na licencji skarżącej oznaczone były również nazwą domeny internetowej, w którą wkomponowano numer telefonu. Z uwagi na wszczęcie przeciwko skarżącej siedmiu postępowań, które w większości są w toku do chwili obecnej - o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., skarżąca podjęła decyzję o usunięciu ze wszystkich pojazdów napisu budzącego zastrzeżenia Inspektorów Transportu Drogowego, tj. ww. nazwy domeny internetowej. Z dowodów przeprowadzonych w sprawie, tj. zaświadczenia z Ewidencji Działalności Gospodarczej dla skarżącej, umowy zawartej przez skarżącą z kierowcą, czy paragonu z kasy fiskalnej skarżącej wynika, w opinii skarżącej, że nie posługuje się ona w obrocie oznaczeniem "[...] Przewóz Osób", a "[...]", którego to oznaczenia na pojazdach nie umieszcza. Jednocześnie skarżąca podniosła, że organ prawidłowo uznał konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 czerwca 2012 r., tj. do daty wejścia w życie przepisów ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 661), kiedy to rozszerzono zakres zastosowania normy zakazującej z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Jednakże skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem, że oznakowanie pojazdu było niezgodne z normą prawną obowiązującą w dacie kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych przyczyn, niż w niej wskazano. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8800 zł, na którą to karę składały się kary za dwa naruszenia tj.: 1) naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielał licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, 2) wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Skarżąca jak wynika z akt sprawy odwołała się od powyższego rozstrzygnięcia w całości. Organ II instancji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia 24 grudnia 2012 r. w pkt 1 uchylił decyzję organu I instancji w całości, w pkt 2 nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł (słownie: osiem tysięcy) złotych tytułem naruszenia lp. 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie tak sformułowana komparycja rozstrzygnięcia narusza treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkując uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Oznacza to, że sentencja decyzji, w której organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, składa się z dwóch części (co w niniejszej sprawie zostało przez organ dochowane): 1) w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu I instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub części), 2) w drugiej – rozstrzyga sprawę co do jej istoty (w zakresie dokonanego uchylenia), czego Główny Inspektor Transportu Drogowego w niniejszej sprawie nie dochował, gdyż nałożył na skarżącą karę za jedno naruszenie, pomijając naruszenie drugie. Skoro decyzja organu I instancji została uchylona w całości to również rozstrzygnięcie organu II instancji powinno odnosić się do całego zakresu uchylenia zawartego w pkt 1 decyzji, bowiem sformułowanie "w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy" odnosi się do zakresu w jakim organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję. Powyższej konstatacji nie zmienia fakt wskazania przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konieczności umorzenia postępowania w zakresie naruszenia określonego lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie powoduje umorzenia tego postępowania. Ponadto jak wynika z notatki służbowej znajdującej się w aktach sądowych postępowanie w powyższym zakresie nie zostało umorzone. Skoro organ II instancji stoi na stanowisku, że nie doszło do naruszenia określonego l.p. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, natomiast słusznie została nałożona na skarżącą kara pieniężna za naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d., to winien wydać takie rozstrzygnięcie, które będzie korespondowało z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Reasumując należy wskazać, że organ II instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż uchylając decyzję organu I instancji w całości nie rozstrzygnął sprawy co do jej istoty w zakresie dokonanego uchylania. Rozstrzygając ponownie sprawę organ II instancji przeanalizuje ponownie treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a zwłaszcza fragment "albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części". W ocenie składu orzekającego w tej sprawie należy przyjąć za K. Glibowskim, że z wykładni systemowej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wynika, że dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem I instancji. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o niewykonalności orzekł w oparciu o art. 152 p.p.s.a., a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Ponieważ treść zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji z wyżej wskazanych przyczyn nie odpowiadała prawu, rozważanie zarzutów skargi byłoby przedwczesne.