VI SA/Wa 75/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. S. na Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego A. S. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego A. S. adwokata. A. S. (dalej też jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej. Z podanych przez skarżącego w formularzu informacji wynika, iż nie posiada majątku a jedynym jego dochodem, jaki uzyskiwał w ubiegłym roku było osiągane w okresie od [...] listopada do [...] grudnia 2009 r. wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w ramach robót publicznych w kwocie 1210 zł. Poza tym, jak wynika z przedłożonej decyzji Starosty skarżący od dnia [...] maja 2009 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna nie posiadająca prawa do zasiłku. Nadto w sprawie o sygn. VI SA/Wa 54/08 skarżący złożył również zaświadczenie wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, z którego wynika, iż skarżący nie przedłożył zeznania podatkowego za rok 2008. Wyjaśnił, iż nie posiada żadnych rachunków bankowych, a ciążące na nim zadłużenie oszacował na kwotę 115 000 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Jedynym bowiem dochodem uzyskiwanym przez skarżącego, prowadzącego samodzielnie gospodarstwo domowe, było wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w ramach robót publicznych i to jedynie przez okres niepełnych dwóch miesięcy. Skarżący oświadczył także, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację majątkową skarżącego, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie jest on bowiem w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy jednocześnie zauważyć, iż Sąd wskutek rozpoznania poprzedniego wniosku skarżącego odmówił przyznania mu prawa pomocy, jednakże, jak wynika z uzasadnienia postanowienia z dnia 27 stycznia 2009 r. przyczyną odmowy był fakt, iż skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający okoliczności świadczących o zasadności przyznania mu prawa pomocy. Składając natomiast wniosek będący aktualnie przedmiotem rozpoznania skarżący przedłożył dokumenty, które w dostatecznym stopniu uprawdopodobniają okoliczności świadczące, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.