VI SA/Wa 752/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. j. z siedzibą w P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 15 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi P. sp. j. z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżąca – P. sp. j. z siedzibą w P., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą Sąd wyrokiem z 15 czerwca 2016 r. oddalił. Wyrok ów zapadł na posiedzeniu niejawnym wobec czego Sąd z urzędu doręczył jego odpis skarżącej wraz z pouczeniem, że pisemne jego uzasadnienie może zostać sporządzone na wniosek zgłoszony przez skarżąca w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Jak wynika z akt sprawy odpis wyroku skarżąca odebrała 5 lipca 2016 r., a jego odbiór pokwitował M. K. (z.p.o. k. 130 akt). Dnia 22 lipca 2016 r. skarżąca nadała na adres Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, załączając do niego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz dwa zwolnienia lekarskie. Dowodząc zasadności swojego żądania wskazała, że jej reprezentanci w dacie 12 lipca 2016 r. zachorowali, a był to ostatni dzień terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, dlatego też nie było możliwości sporządzenia, podpisania i złożenia owego wniosku. Zdaniem skarżącej niedokonanie czynności procesowej nastąpiło zatem bez jej winy, stad wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Nadto skarżąca podała, że przyczyna uchybienia terminu ustała dnia 16 lipca 2016 r. co czyni, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu sentencji wyroku. W myśl art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji wyjątkowej, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Badanie braku winy zostało pozostawione uznaniu sądu, przy czym jako kryterium oceny winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, albowiem przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Do Sądu rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu należy ustalenie - na podstawie całokształtu okoliczności występujących w danej sprawie – czy zachodzi w realiach tej sprawy wypadek, który można uznać za wyjątkowy. Mając na uwadze powyższe przepisy i zasady Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest dopuszczalny, gdyż dotyczy on ustawowego terminu przewidzianego w art. 141 § 2 p.p.s.a., któremu w tej sprawie uchybiono, ponieważ wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie został złożony w tym terminie. Sąd uznał także, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie, przy czym za pierwszy dzień terminu Sąd przyjął 17 lipca 2016 r., tj. dzień następny po okresie na jaki wystawione zostały załączone do akt zwolnienia. Nadto skarżąca składają wniosek o przywrócenie terminu jednocześnie dokonała czynności, o przywrócenie terminu której wnosi tj. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Przechodząc do przyczyny uchybienia terminu, na jaką powołano się w tej sprawie, tj. choroba reprezentantów skarżącej, Sąd stwierdza, że nie uzasadnia ona przywrócenia wnioskowanego terminu. Jak wynika z orzecznictwa NSA, choroba - żeby mogła być uznana za przesłankę ekskulpacyjną - musi wykluczać możliwość dokonania czynności procesowej, bądź zlecenia tego innej osobie (por. postanowienie NSA z 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 787/16 i powołane tam orzecznictwo). Z załączonych do akt zwolnień lekarskich wynika, że zostały one wystawione dnia 14 lipca 2016 r., na okres od 12 do 16 lipca 2016 r., dla osób, które zgodnie z załączonym do akt KRS, są jedynymi osobami upoważnionymi do reprezentowania skarżącej jako spółki na zewnątrz. Nadto Sąd zauważa, że lekarz wystawiający owe zwolnienia uznał, że chorzy mogą chodzić (wskazanie lekarskie w pkt 15 druku). Zdaniem Sądu sama choroba reprezentantów skarżącej, w sytuacji gdy jest ona spółką zatrudniającą pracowników – co wynika z akt administracyjnych – tj. protokołu kontroli; zwrotnych potwierdzeń odbioru lub pisma skarżącej stanowiącego odwołanie od decyzji pierwszej instancji, nie oznacza automatycznie, że rzeczywiście należycie dbając o swoje interesy nie mogła ona dochować terminu przewidzianego dla złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zdaniem Sądu skarżąca jako zatrudniająca pracowników bez przeszkód mogła jednemu z nich udzielić stosownego pełnomocnictwa (nie musiało ono mieć szczególnej formy dla swojej ważności) i zlecić złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, tym bardziej, że sporządzenie takiego wniosku ogranicza się tak naprawdę jedynie do stwierdzenia "Wnoszę o sporządzenie uzasadnienia wyroku (....)" i nie jest obwarowane przymusem radcowsko-adwokackim. Osoby reprezentujące skarżącą, skoro według lekarza mogły "chodzić", to ich stan nie był na tyle poważny, aby nie mogły udzielić pełnomocnictwa lub osobiście podpisać wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i polecić jego wysłanie do Sądu pracownikowi. Sąd zauważa przy tym – co wynika z akt administracyjnych, że skarżąca w toku postepowania administracyjnego nie widziała przeszkód, które teraz podnosi, aby w jej imieniu odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji podpisała jedna z pracownic, która nie była i nie jest upoważniona do reprezentacji skarżącej zgodnie z zapisami KRS. Reasumując Sąd uznał - mając na uwadze obiektywny miernik staranności, jakiej wymaga się od strony należycie dbającej o swoje interesy oraz przebieg całego postępowania, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała należytej dbałości o swoje interesy. Nie przedstawiła ona żadnej okoliczności uniemożliwiających jej dochowania omawianego terminie. W sprawie nie można uznać zatem, że do uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku doszło bez winy skarżącej. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.