VI SA/Wa 765/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego) oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem [...] listopada 2015 r. decyzji Zarządu Dróg Miejskich Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanej na wniosek E. T. wobec nie dopełnienia przez stronę warunku określonego w pkt 3 tej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że Zarząd Dróg Miejskich decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. udzielił E. T. zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] o powierzchni 20,33 m2 wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym, stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, na okres od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego. W pkt 3 decyzji ustalono jeden z warunków zajęcia pasa stanowiący, iż niniejsza decyzja nie upoważnia do prowadzenia w kiosku handlowym ośrodka gier, punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salonu gier na automatach lub punktu gry na automatach o niskich wygranych. Pozostałe warunki zajęcia pasa drogowego, stanowią załącznik nr 2 do decyzji. W trakcie kontroli dokonanej w dniu [...] listopada 2015 r. stwierdzono, że w kiosku handlowym nr 2, przy którym funkcjonuje ogródek gastronomiczny, umieszczone są automaty do gier o niskich wygranych. Stan ten potwierdza protokół z dnia [...] listopada 2015 r. (k. 4 akt sprawy) i dokumentacja fotograficzna z dnia [...] listopada 2015 r. (k. 4/2 akt sprawy). Na fotografiach widać, iż automaty do gier są czynne, działające. Nie zawierają informacji, iż są na sprzedaż. Na fotografiach wykonanych w dniu [...] listopada 2015 r. są przyczepione kartki z napisem "Na sprzedaż" (k. 6/2, 6/3, 6/4, 6/5, 6/6 akt sprawy). Taka sama sytuacja istniała w dniu 10 grudnia 2015 r. (k. 8/2, 8/3 akt sprawy). W aktach sprawy znajduje się także pismo Izby Celnej w [...] z dnia 15 grudnia 2015 r. z którego treści wynika, iż "(...) Przeprowadzone przez naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] działania sprawdzające w dniu 16 kwietnia 2015 r. oraz 7 października 2015 r. w lokalu usługowym usytuowanym w [...] ul. [...] potwierdziły fakt prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na urządzaniu i prowadzeniu nielegalnych gier na automatach. (...) W wyniku podjętych czynności sprawdzających Służba Celna zajęła łącznie 4 nielegalne automaty do gier". Organ stwierdził, że Zarząd Dróg Miejskich miał podstawę prawną do określenia warunków zajęcia pasa drogowego a strona była zobowiązana do ich przestrzegania. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wykazał, że odwołująca się naruszyła warunki określone w zezwoleniu czego konsekwencją było zastosowanie przez organ I instancji art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. T. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia: - art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a.poprzez błędne przyjęcie, iż zarzucane skarżącej działanie stanowiło naruszenie warunku zawartego w treści decyzji Zarządu Dróg Miejskich Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku, a w konsekwencji uprawniało Prezydenta [...] do wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia tej decyzji; -art. 7 i 77 k.p.a, poprzez naruszenie podstawowych zasad dotyczących prowadzenia postępowania, w szczególności reguł zbierania i oceny materiału dowodowego, przejawiające się tym, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dowodzi czy na przedmiotowych urządzeniach były prowadzone gry czy też nie - a co ma istotne znaczenie, zwłaszcza biorąc pod uwagę wyjaśnienia złożone przez stronę. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zasadnicze materialnoprawne ramy postępowania w tej sprawie wyznacza przepis art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (...), wydawanym w formie decyzji administracyjnej. W decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym (...). Z kolei na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza - w drodze decyzji - jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona go niedopełniła. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu naruszenia art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uznać, że jest on bezzasadny. Warunek stanowi element dodatkowy decyzji związany jednakże z treścią jej rozstrzygnięcia, i to w sposób wpływający na skutki prawne wywierane przez decyzję (J. Borkowski, Zmiana i uchylanie, s. 173–174). Warunek, tak samo jak termin, staje się integralną częścią rozstrzygnięcia sprawy w decyzji. W języku potocznym słowo "warunek" oznacza "czynnik wyznaczający lub umożliwiający zajście określonego zdarzenia, zjawiska, stanu rzeczy, przyczyna, zastrzeżenie dotyczące wykonania czegoś" (zob. B. Dunaj, Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1996, s. 1207). W znaczeniu prawnym warunek to zdarzenie, które jest przyszłe i niepewne, ponieważ może się pojawić lub też nie. Zgodnie z doktryną prawa administracyjnego, zamieszczenie w treści decyzji administracyjnej warunku powoduje, że jej prawne skutki zależą w całości od zdarzenia, które staje się treścią warunku. Z zaistnieniem zdarzenia może być związany skutek zawieszający lub rozwiązujący konkretnego rozstrzygnięcia – w związku z powyższym, warunek wywołujący takie skutki nosi nazwę warunku zawieszającego lub też rozwiązującego. W momencie zaistnienia zdarzenia, które jest treścią warunku rozwiązującego skutki prawne decyzji administracyjnej ustają i można stwierdzić jej wygaśnięcie. Ziszczenie się zaś warunku zawieszającego, który odracza wykonanie praw lub obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej skutkuje możnością wykonania decyzji (zob. m.in. J. Borkowski, Decyzja administracyjna, Łódź–Zielona Góra 1998, s. 75; Janowicz, Komentarz, 1995, s. 257). Słusznie podkreśla T. Woś, że zawarte w komentowanym artykule sformułowanie "stwierdza (...) wygaśnięcie" oznacza, że organ administracji publicznej jest obowiązany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji warunkowej w każdym przypadku niewykonania warunku. Należy przyjąć, że w tym trybie powinny być eliminowane z obrotu prawnego zarówno decyzje zawierające warunek rozwiązujący, jak i zawieszający (T. Woś, Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, PiP 1994, Nr 6, s. 22). Warunek, o jakim mowa w art. 162 § 1 pkt 2 kpa, może być więc zarówno warunkiem rozwiązującym, jak i zawieszającym. Sąd uznał, że organ prawidłowo stwierdził wygaśniecie decyzji zezwalającej skarżącej na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. albowiem decyzja ta została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku jakim było nie prowadzenie w kiosku handlowym ośrodka gier, punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salonu gier na automatach lub punktu gry na automatach o niskich wygranych. I tak, wskazać należy, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. zezwolono skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] rej. ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 20,33 m² od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. W treści tej decyzji zastrzeżono, że nie upoważnia ona do prowadzenia w kiosku handlowym ośrodka gier ani punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salonu gier na automatach lub punktu gry na automatach o niskich wygranych. Tak więc działalność w ww. zakresie nie mogła być prowadzona w związku z zajęciem pasa drogowego, na które zezwolono w przedmiotowej decyzji. Ani sam fakt zastrzeżenia tego warunku w decyzji, ani jego treść nie budziły zastrzeżeń skarżącej, która twierdzi, że w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że zastrzeżenie stanowi warunek- było ono tylko informacją skierowaną do właścicela obiektu, ponadto nie prowadziła wskazanej działalności a jedynie sprzedawała urządzenia do gier (była pośrednikiem handlowym), nie prowadziła zaś w kiosku handlowym punktu gry na automatach o niskich wygranych. Brak jest przy tym informacji o stwierdzeniu przez kontrolujących prowadzenia punktu gier na automatach o niskich wygranych przez skarżącą. Co więcej, kontrolujący nie przeprowadzili żadnych czynności, które pozwoliłyby ustalić, czy prowadzenie gier na tych urządzeniach było w ogóle możliwe. Stwierdzić należy, że organy swoje stanowisko zawarte w kwestionowanych decyzjach oparły na materiale dowodowym, w skład którego wchodzą protokół kontroli z dnia [...] listopada 2015 r. w którym stwierdzono, że w kiosku handlowym skarżącej umieszczone są działające automaty do gier o niskich wygranych oraz dokumentacja fotograficzna z wnętrza kiosku pochodząca z daty przeprowadzenia kontroli jak również pismo Izby Celnej w [...]. Sąd zauważa, że niewątpliwie to organy obarczone zostały obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Niemniej jednak ich obowiązek w ww. zakresie nie jest nieograniczony. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy organ nie ma obowiązku dalszego poszukiwania dowodów jeśli uzna, że stan faktyczny sprawy został dostatecznie ustalony. Także ocena materiału dowodowego została zastrzeżona organom w ramach swobodnej oceny dowodów uwzględniającej ocenę faktów mających znaczenie prawne na podstawie zasad doświadczenia życiowego i reguł logicznego wnioskowania (art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Przy tej ocenie organ nie jest skrępowany żadnymi regułami formalnymi. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł. Dowody wynikające z akt, a przede wszystkim zdjęcia wnętrza kiosku skarżącej, na których widoczne są automaty do gier, w pełni pozwalały zgodnie z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, uznać, że skarżąca, wbrew temu co twierdzi w skardze, taki punkt gier na automatach w kiosku jednak prowadziła. Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organ administracji. Żadnym bowiem dowodem nie potwierdziła tez przez siebie stawianych, a stających w opozycji do ustaleń organów. Faktem jest, że organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń skarżącej, niemniej jednak racje argumentacyjne organu były wystarczające dla uzasadnienia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, stąd Sąd ww. zakresie nie dostrzegł takiego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Sąd nie stwierdził więc naruszenia przez organy orzekające w sprawie podnoszonych przez skarżącą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 6