VI SA/Wa 768/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny oddala skargę Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Organ", "Urząd Patentowy"), po rozpoznaniu wniosku G. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona") o udzielenie prawa ochronnego na słowno - graficzny znak towarowy INDYK EKSPERT, na podstawie art. 129¹ ust.1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 oraz pkt 12 w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 286 ze zm.; dalej: "Pwp") - odmówił udzielenia prawa ochronnego. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca dokonała zgłoszenia znaku towarowego słowno - graficznego INDYK EKSPERT (nr [...]) w celu uzyskania prawa ochronnego. Znak został zgłoszony do następujących towarów: w klasie 05 pasza lecznicza dla zwierząt i w klasie 31 pasza dla zwierząt tucznych, ziarna zbóż, pasza dla świń, pasza dla koni. Pismem z [...] listopada 2020 r. Urząd Patentowy poinformował Skarżącą, że zgodnie art. 129¹ ust.1 pkt 1-3 Pwp znak nie może być zarejestrowany, gdyż nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego w odniesieniu do wskazanych we wniosku towarów z klasy 05 (pasza lecznicza dla zwierząt) i towarów z klasy 31 (pasza dla zwierząt tucznych, ziarna zbóż), gdyż może wskazywać przeciętnym odbiorcom wymienionych w wykazie towarów na ich przeznaczenie. Natomiast w stosunku do pozostałych zawartych w klasie towarów (pasza dla świń, pasza dla koni) jest to zgodnie z art. 129¹ ust.1 pkt 12 Pwp, oznaczenie wprowadzające odbiorców w błąd. W odpowiedzi, pełnomocnik Skarżącej przedstawił argumentację, że przedmiotowy znak posiada dostateczne znamiona odróżniające w odniesieniu do wszystkich towarów wskazanych we wniosku. Stwierdził, że celowo wybrał właśnie takie oznaczenie produktu bo chciał u potencjalnych nabywców wywołać skojarzenia związane z istotą oferowanego produktu. Podniósł, że w jego ocenie przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie prawa ochronnego znaku słownego nie jest właściwym ocenianie poszczególnych słów, części składowych znaku, którego dotyczy wniosek, gdyż winien być on oceniany jako całość, zestawienie słów. Ponadto, uznał, że znak przez niego zgłoszony ma charakter aluzyjny, a nie bezpośredni. Taki zaś jak użyty przez niego przekaz pośredni nie może uzasadniać twierdzenia o braku zdolności odróżniającej, gdyż nie informuje wprost o oznaczonym towarze, czy też składzie opatrywanych nim towarów, oraz ich przeznaczeniu. Dodał, że na rynku funkcjonuje szereg produktów, w nazwie których użyto wprost informacji dla jakich zwierząt są dedykowane, bądź z jakich składników zostały wytworzone. Jest to typowe właśnie na rynku produktów żywieniowych dla zwierząt. Nadmienił ponadto, że jego znak w wyniku długotrwałego używania nabył wtórną zdolność odróżniającą. Dodatkowo wskazał na fakt obudowania znaku grafiką, która aktualnie stanowi spójną koncepcję, złożoną z analogicznych elementów na identycznej figurze geometrycznej, ma znaczące znamiona odróżniające. Uznał takie, że Urząd Patentowy jest niekonsekwentny w swoich decyzjach, bowiem udzielił ochrony na szereg znaków towarowych o podobnej do znaku [...] budowie. Na poparcie swojego stanowiska Strona powołała się na doktrynę i orzecznictwo. Organ, zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r., odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak słowno – graficzny INDYK EKSPERT. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że zgodnie z art. 120 ust. 1 Pwp znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżniania towarów i usług jednego przedsiębiorstwa od towarów i usług innego przedsiębiorstwa. Wskazany przepis jest wyrazem funkcji znaku towarowego jako właściwego gospodarce instrumentu komunikacji między przedsiębiorcą a konsumentem towarów lub usług. W związku z tym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które naruszają art. 129¹ ust. 1 pkt 1 i 2 Pwp, gdyż nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów i usług, dla których zostały zgłoszone. Zgodnie bowiem z art. 129¹ ust. 1 pkt 1 i 2 Pwp istotą instytucji znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów i usług jednego przedsiębiorstwa od towarów i usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Wynika z tego, że znakiem towarowym może być jedynie znak, do używania którego można przyznać wyłączność tylko jednemu podmiotowi bez naruszania uprawnień innych podmiotów. Konsekwencją tego jest niedopuszczalność na mocy art. 129¹ ust. 1 pkt 3 Pwp udzielenia prawa ochronnego na znaki, które mają jedynie charakter informujący, ponieważ składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju i przeznaczenia towarów lub usług. Oznacza to, iż znak towarowy musi posiadać cechy pozwalające zindywidualizować dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z innego źródła. Jest to podstawowa funkcja znaku towarowego, polegająca na tym, że musi on mieć takie cechy, które mają utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy jako wskazania, że towary w ten sposób oznaczone pochodzą od pewnego, zawsze tego samego przedsiębiorstwa. Aby spełniał on te przesłanki powinien mieć przede wszystkim charakter abstrakcyjny w stosunku do towarów które oznacza. Innym sposobem na nadanie nawet określeniu informacyjnemu cech oryginalności, jest obudowanie go charakterystyczną grafiką. Dopiero ona może spowodować, iż dany znak nabierze charakteru indywidualnego, przez co utrwali się w świadomości odbiorców. Urząd Patentowy zaznaczył, że w toku oceny, czy dane oznaczenie posiada dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić zarówno okoliczności obiektywne, jak i subiektywne z nim związane. Istotnymi okolicznościami, które należy między innymi wziąć pod uwagę są: rodzaj oznaczenia, ogólne wrażenie, które dane oznaczenie wywołuje w ramach całości znaku towarowego, natura zgłoszonych towarów i usług, warunki ich dystrybucji i sprzedaży, stopień uwagi ich potencjalnych nabywców, a także inne relewantne okoliczności, w tym skutki, jakie będą wynikać z udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie, będące oznaczeniem opisowym, informacyjnym. Organ podkreślił dalej, że ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów. Z jednej strony forma przedstawieniowa znaku musi być "sama w sobie" na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar. Z drugiej strony musi zapewniać nabywcy możliwość dokonania wyboru według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia towaru drogą okrężną (np. przez szukanie na towarze nazwy właściciela). Znaki nie nadające się do odróżniania - to takie, których struktura nie wykazuje jakichkolwiek cech charakterystycznych, a więc znak jako całość jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających i nie nadaje się do identyfikacji towaru jako pochodzącego od konkretnego właściciela. Przede wszystkim nie wykazują jakichkolwiek znamion odróżniających znaki informacyjne. Uznanie ich za pozbawione zdolności odróżniającej uzasadniają dwa względy. Po pierwsze znak ma przekazywać informację o pochodzeniu towaru, a nie o samym towarze. Po drugie znak, do którego - z mocy udzielenia prawa ochronnego - płynie wyłączność używania, nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze. Wyłącznie opisowy charakter wyraża się w tym, że formę przedstawieniową znaku wypełnia w całości i jednoznacznie treść informująca o cechach towaru. Chodzi zatem o takie znaki, które składają się wyłącznie z elementów wskazujących na cechy towaru, jak i takie, których treść jest jednoznacznie opisowa względem towaru, dla których znak jest przeznaczony. Według Urzędu Patentowego w pierwszej kolejności należy odnieść się do określenia kręgu odbiorców, bowiem to ich rozumienie treści znaku wyznacza standardy. Towary wymienione w wykazie znaku zgłoszonego są przeznaczone zarówno dla profesjonalistów, ale i dla osób fizycznych. Krąg tychże jest praktyczne nieograniczony - znajdują się w nim zarówno osoby dobrze wykształcone jak i osoby o wykształceniu podstawowym, osoby młode oraz emeryci, pracownicy umysłowi, fizyczni, bezrobotni. Wszystkie towary do oznaczenia których wyrażenie jest przeznaczone są kierowane do całego społeczeństwa. Dlatego przyjąć trzeba, iż odbiorcą towarów wymienionych w zgłoszeniu jest przeciętny konsument. Posługuje się on podstawowym i rozszerzonym zasobem słownictwa, a jego treść czerpie z prasy, radia, telewizji, codziennych rozmów z innymi użytkownikami języka itp. Organ podkreślił zatem dalej, że w niniejszym przypadku towary rozpatrywanego znaku są kierowane do ogółu odbiorców. Co więcej większe znaczenie w danej sprawie będzie miała opinia odbiorców, którzy wykazują się niższym poziomem uwagi, gdyż to oni są bardziej narażeni na wprowadzenie w błąd. Ponadto są to towary częstego użytku. W przypadku tego typu towarów nabywcami (ludzie zaopatrujący się w tego typu produkty przeznaczone do żywienia zwierząt) będzie grupa mniej uważna, podchodząca do zakupów z obniżonym poziomem uwagi, przeciwnie niż profesjonaliści (wielcy hodowcy), którzy bardzo często nawiązują stałą współpracę gospodarczą z określonymi producentami i dobrze znają wszystkie działające na danym rynku podmioty (a tym samym znaki towarowe). Wydatkom tym nie poświęca się tyle skrupulatności, co nabywaniu towarów wysokowartościowych np. samochodów czy drogiego sprzętu elektronicznego. Konsument poszukujący tego typu lub podobnych towarów bazuje raczej na niewyraźnym obrazie znaków towarowych w pamięci i rzadko ma możliwość bezpośredniego porównania podobnych oznaczeń, szczególnie przy dużym rozdrobnieniu rynku i znaczącej na nim konkurencji. Wzmacnia to ryzyko konfuzji przedsiębiorstw w obrocie. Organ podkreślił także, że wszystkie wymienione towary można nabyć w punktach sprzedaży hurtowej i/lub detalicznej i/lub za pomocą mediów elektronicznych i/lub wysyłkowo, do których dostęp ma każdy chętny, wystarczy że wpisze odpowiednią nazwę poszukiwanego towaru. Urząd Patentowy zaznaczył, że zgłoszony znak wykazuje cechę bezpośredniości opisu, gdyż informacja o cechach konkretnego towaru jest przekazywana wyraźnie i jednoznacznie, a więc możliwa do odczytania wprost, a nie drogą skojarzeń, bowiem każde użyte w nim słowo ma swoje konkretne i jednoznaczne znaczenie, Biorąc pod uwagę, po pierwsze, to znaczenie, oraz po drugie, rozpatrywane towary, Organ stwierdził, że zgłoszony znak towarowy jest wystarczająco bezpośrednio związany z towarami wskazanymi w zgłoszeniu - w zakresie, w jakim towary te odnoszą się lub mogą odnosić się bezpośrednio do pożywienia dla zwierząt - aby umożliwić właściwemu kręgowi odbiorców postrzeganie go, natychmiast i bez głębszego zastanowienia, jako wskazanie przedmiotu działalności przedsiębiorstwa lub jego specjalizacji. W tym względzie, w ocenie Organu, Skarżąca niesłusznie twierdzi, że skojarzenie między znaczeniem zgłoszonego znaku towarowego a rozpatrywanymi towarami nie jest natychmiastowe, lecz wymaga głębszego zastanowienia, a kombinacja wyrazów w zgłoszonym znaku towarowym jest szczególna. W niniejszym wypadku zgłoszony znak towarowy składa się bowiem z dwóch powszechnie używanych wyrazów, a mianowicie "Indyk" i "ekspert". Organ wskazał, że kombinacja tych wyrazów - prawidłowa z gramatycznego punktu widzenia w języku polskim - jest natychmiast i bez żadnego zastanowienia zrozumiała dla konsumenta polskojęzycznego. Semantyczna treść każdego z wyrazów, z których składa się znak towarowy INDYK EKSPERT jest jasna i precyzyjna i nie ulega zmianie, gdy wyrazy te są zestawiane w ramach jednego oznaczenia. Wobec tego - ze względu na to, iż wszystkie rozpatrywane towary dotyczą pożywienia dla zwierząt, w szczególności pasz i stanowią przedmiot oferty przedsiębiorstwa prowadzącego działalność związaną z pożywieniem dla zwierząt zgłoszony znak będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie przedmiotu tych towarów, ich branży lub specjalizacji. Wspomniany znak nie może zatem być uznany za szczególną kombinację wyrazów lub za wymagający głębszego zastanowienia w celu zrozumienia go. Organ stwierdził, że wbrew temu, co twierdzi Strona, wyrażenie INDYK EKSPERT skojarzone z towarami, które dotyczą lub mogą dotyczyć pożywienia dla zwierząt, nie jest aluzyjne lub sugerujące, lecz przeciwnie - zawiera bezpośrednie informacje dotyczące działalność przedsiębiorstwa, jego specjalizacji i przedmiotu rozpatrywanych towarów. Zdaniem Urzędu Patentowego uznanie znaku opisowego za pozbawiony zdolności odróżniającej uzasadniają dwa względy. Po pierwsze znak towarowy powinien przekazywać informację o pochodzeniu towarów a nie o nich samych, po drugie znak, do którego z mocy rejestracji płynie wyłączność używania, nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania potencjalnym odbiorcom informacji o towarach. Za znaki opisowe należy uznać takie znaki towarowe, które składają się z oznaczeń służących w obrocie do przekazywania informacji o cechach towarów. Opisowy charakter znaku towarowego wyraża się w tym, że jedyną i bezpośrednio przekazaną informacją jest ta, która wskazuje na cechy towarów, a w tym omawianym przypadku jest to informacja wprost o przeznaczeniu towarów. Mając na uwadze zarzut podniesiony przez Stronę tj. że Organ zbyt duży nacisk położył na znaczenie użytych w znaku wyrazów, podczas gdy stanowią one jedynie jeden z elementów w znaku i to dodatkowo najmniej istotny Urząd Patentowy stwierdził, że przedmiotowe oznaczenie jest znakiem składającym się z prostych elementów takich jak: stylizacja napisu i dodanie czworobocznej figury oraz koloru. Elementy te tworzą prostą kompozycję, która jako całość, nie tworzy wystarczająco charakterystycznego, wyróżniającego znaku umożliwiającego właściwemu kręgowi odbiorców określenie pochodzenia towarów oznaczonych tym znakiem i odróżnienie ich od towarów innych przedsiębiorstw. Przeciętny odbiorca tych towarów, z uwagi na prostotę, rozumianą tu jako brak charakterystycznych, wyrazistych elementów, które wyróżniałyby ten znak na tle innych znaków towarowych, nie będzie w stanie wyciągnąć wniosków co do pochodzenia towarów na podstawie tak prostego oznakowania. Urząd Patentowy wyjaśnił, że uboga grafika oznacza grafikę nieposiadającą takich elementów obrazowych, które jako całość pozwoliłyby wyróżnić dane oznaczenie wśród innych graficznych oznaczeń, a więc taką, która nie spełnia podstawowych wymogów stawianym znakom towarowym. Dalej Organ stwierdził, że jeżeli przeciętny konsument jest w stanie zachować w pamięci złożony znak, to może to uczynić tylko wtedy, gdy taki znak składa się z cech możliwych do indywidualnego zapamiętania, które to cechy postrzega jako wskazujące na pochodzenie handlowe towarów. Zdaniem Urzędu Patentowego w niniejszym znaku takich cech nie ma. Odbiorca nie będzie w stanie wskazać producenta ze względu na stylizację napisu i czworoboczną figurę, ponieważ są one elementami nie przykuwającymi szczególnej uwagi odbiorcy, nawet poprzez kontrast kolorystyczny, a więc nie można stwierdzić, aby miały charakter fantazyjny. Zdaniem Organu należy także mieć na uwadze, że istotnym ograniczeniem w udzielaniu praw ochronnych na mało charakterystyczne, proste znaki graficzne, a także coraz bardziej rygorystyczne ocenianie znaków towarowych pod kątem ich dystynktywności, jest fakt, że występują one wszędzie - w ramach ogromnej ilości już zarejestrowanych znaków towarowych i innych przedmiotów własności przemysłowej, a także w życiu codziennym, w każdej branży gospodarczej i w każdym innym aspekcie rzeczywistości. Różnego rodzaju znaki graficzne, będące zarówno elementami znaków towarowych jak i elementami reklamowymi czy zdobniczymi, są wszechobecne w przestrzeni publicznej, w telewizji, w Internecie, na bilbordach, plakatach, banerach. Oznacza to, że decydując o przyznaniu prawa ochronnego na znak towarowy składający się z kompozycji mało charakterystycznych elementów graficznych, jak w przedmiotowej sprawie, trzeba zachować szczególną ostrożność, wnikliwie analizując wszystkie okoliczności sprawy. Skoro bowiem kolory i proste elementy graficzne występują powszechnie i często są stosowane jako część strategii reklamowych czy marketingowych, a także jako elementy znaków towarowych, udzielenie prawa ochronnego na dane oznaczenie mogłoby prowadzić do absurdalnych sytuacji, w których uprawniony z tytułu znaku będącego zestawem kolorów i prostych elementów graficznych mógłby skutecznie blokować korzystanie z wcześniejszych znaków towarowych wykorzystujących na przykład te same kolory, przeznaczone do opatrywania tego samego rodzaju towarów. Stąd szczególny nacisk kładziony jest na wykazanie wtórnej zdolności odróżniającej takiego oznaczenia, a zatem jego używania w sposób długotrwały, intensywny i powtarzalny w związku z towarami lub usługami, co do których zgłaszający ubiega się o ochronę. Jak zauważył Organ w niniejszej sprawie Strona powołuje się na używanie swojego znaku od 1 kwietnia 2019 r., ale nie przedstawia na to żadnych materiałów. W kwestii charakteru zgłoszonego oznaczenia, Urząd Patentowy podkreślił, że odbiorcy zdecydowanie bardziej jednoznacznie postrzegać będą oznaczenia np. słowno -graficzne lub bardziej dystynktywne oznaczenia graficzne, w ramach których wykorzystana została prosta warstwa graficzna. O zdolności odróżniającej znaków przypisanych do tego rodzaju towarów ze względu na ich ilość na rynku, będą stanowić nie tyle samodzielne proste kompozycje kolorystyczne i graficzne, co inne potencjalne elementy znaków, takie jak słowa, charakterystyczna grafika czy krój pisma, a w szczególności połączenie tych elementów w jedną całość. Uwzględniając zatem powyższe, nie sposób przyjąć, że zgłoszone oznaczenie posiada pierwotną zdolność odróżniającą, będącą w stanie przekazać w sposób bezpośredni odbiorcom informację o gospodarczym pochodzeniu towarów od konkretnego uprawnionego. Można więc stwierdzić, że w odniesieniu do wskazanego zakresu ochrony zgłoszone oznaczenie nie posiada dostatecznych indywidualizujących cech, które pozwoliłyby przeciętnemu odbiorcy na trwałą, jednoznaczną asocjację zgłoszonych towarów i oznaczenia z tym i tylko z tym podmiotem, od którego one pochodzą. Analizując tę kwestię Organ zauważył, że pomimo iż zgłoszone oznaczenie ma postać słowno - graficzną to występująca w nim grafika jest wyjątkowo mało wyróżniająca. Urząd Patentowy podkreślił, że to słowa "Indyk Ekspert" pełnią w tym oznaczeniu funkcję dominującą i wyróżniającą, ponieważ są one w pełni czytelne, umieszczone na kontrastowym tle, w pewnym oderwaniu od grafiki, która nie jest wystarczająco charakterystyczna, aby mogła zdominować odbiór oznaczenia jako całości. Elementy graficzne, w postaci zapisania wyrazów w pewnym porządku oraz biało - czerwonej kolorystyce i umieszczenie jednego z nich w ramce, są neutralne i pełnią jedynie rolę ozdobną. Nie posiadają silnie fantazyjnego charakteru. Urząd Patentowy zważył, że zarówno przeciętny, jak i dobrze zorientowany konsument będą poszukiwać danych towarów posługując się warstwą słowną oznaczenia i jedynie warstwą słowną, nie zaś opisując elementy graficzne tego oznaczenia. Jak z tego wynika warstwa graficzna omawianego znaku została zaplanowana w taki sposób, aby to słowa "Indyk Ekspert" skupiały uwagę potencjalnych odbiorców, ponieważ wypełniają zdecydowanie pole znaku, stanowiąc jego jedyny słowny oraz dominujący element, przeważający nad zastosowanymi elementami graficznymi, mającymi walor ozdobny wobec zastosowanych słów. Jak zauważył Organ, zgłoszony znak towarowy nie dominuje w żaden sposób nad sumą elementów go tworzących. Zastosowane zestawienie słów nie jest ani nietypowe, ani zwracające na siebie uwagę czy też sprzeczne z zasadami gramatyki. Nie stanowi ono też neologizmu o swoistym znaczeniu, a zatem autonomicznego w porównaniu z elementami go tworzącymi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przykładów zarejestrowanych znaków towarowych o podobnej do znaku [...] budowie, Organ stwierdził, że istotą badania zdolności rejestracyjnej znaku towarowego nie jest odnoszenie się do wcześniejszej praktyki Urzędu Patentowego bądź organów unijnych, międzynarodowych czy też organów innych państw, ale zbadanie konkretnego zgłoszenia jako całości w sposób obiektywny, z uwzględnieniem zgromadzonego materiału i okoliczności danej sprawy. Urząd Patentowy podkreślił, że każda sprawa jest indywidualna, rozpatrywana w swoich uwarunkowaniach i aktualnej sytuacji rynkowej, zgodnie z oceną materiału zgromadzonego w sprawie. Każde oznaczenie należy przeanalizować pod kątem bezwzględnych przesłanek i dokonać całościowej oceny. Sprawy, którym zarzuca się opisowość, bądź charakter informacyjny podlegają ocenie na tych samych zasadach, zgodnie z tymi samymi wytycznymi. Stosuje się wobec nich te same kryteria. Ostateczna ocena zależy od informacji, jakie zostały zgromadzone w sprawę. Żadne wcześniejsze postępowanie nie może być wyznacznikiem zapadłego rozstrzygnięcia, albowiem każde zgłoszenie bada się oddzielnie, z uwzględnieniem konkretnych warunków sprawy i zebranego materiału. Organ podniósł ponadto, że zgodnie z art. 129¹ ust. 1 pkt 12 Pwp, nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które ze swej istoty może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towaru. Zakaz rejestracji znaków mylących jest obecny we wszystkich ustawodawstwach krajowych oraz ma normatywne podstawy w konwencjach i porozumieniach międzynarodowych. Ponadto ewolucja znaków towarowych ujawnia coraz bardziej rygorystyczne stanowisko w tej sprawie. Zgodnie z dyrektywą o harmonizacji prawa znaków towarowych i wejściu w życie rozporządzenia o znaku towarowym Wspólnoty wyłączony jest od rejestracji znak, który może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do natury, jakości lub pochodzenia geograficznego. Ponadto Organ wskazał, że w przypadku znaku zawierającego dane niezgodne z prawdą badaniu podlega jego treść i budowa z punktu widzenia ewentualności stworzenia mylnego wyobrażenia o towarze, a więc możliwości wprowadzenia kupujących w błąd co do jakiejś jego cechy. Ryzyko wprowadzenia w błąd tkwiące w znaku, w dacie jego zgłoszenia, stanowi więc podstawę odmowy rejestracji i wystarcza tu jedynie prawdopodobieństwo wystąpienia w świadomości konsumenta błędnego mniemania o towarze, dla których oznaczania znak jest przeznaczony. Urząd Patentowy podniósł, że zgłoszony znak towarowy stanowi określenie INDYK EKSPERT, a jak wykazano wyżej, wskazuje on na określone przeznaczenie towarów. Zatem opatrywanie takim określeniem towarów takich jak pasza dla świń i pasza dla koni należy uznać za wprowadzające nabywców w błąd co do rodzaju, przeznaczenia, czy też cech użytkowych towarów. Chodzi bowiem o zachowanie właściwej relacji pomiędzy warstwą znaczeniową oznaczenia a cechami wynikającymi wyłącznie z natury towaru. Reasumując zdaniem Organu, przedmiotowe oznaczenie nie daje podstaw, aby uznać go za kompozycję fantazyjną w stosunku do oznaczanych nim towarów. Wskazuje ona bowiem bezpośrednio klientowi i to w sposób nie budzący wątpliwości to czego może się spodziewać kupując dany towar. Na ww. decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła Organowi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył: * art. 129¹ ust. 1 pkt 2, 3 i 12 Pwp oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 Pwp poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że zgłoszony przez Skarżącą znak słowno - graficzny nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego dla ujętych w kl. 05 "paszy leczniczej dla zwierząt" i w kl. 31 "paszy dla zwierząt tucznych, ziarna zbóż", a także w zakresie ujętych w kl. 31 "paszy dla świń, paszy dla koni", jako mogący wprowadzać w błąd; * art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "Kpa") poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezałatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony Skarżącej; * art 8 Kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zasady zaufania obywateli do organów państwa poprzez wydawanie całkowicie odmiennych decyzji w tożsamych stanach faktycznych, jak również zaniechanie wyjaśnienia powodów takiej odmiennej oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie; * art. 11 Kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia wszystkich przesłanek leżących u podstaw podjętej decyzji, szczególnie mając na względzie wydanie odmiennej decyzji w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej. Odwołując się do powyższych zarzutów Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa"). Dokonana w świetle powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Organ odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak słowno-graficzny INDYK EKSPERT zgłoszony przez Skarżącą. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 1291 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 12 Pwp. Sąd podkreśla, że podstawową funkcją każdego znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa, od towarów tego samego rodzaju, pochodzących od innych przedsiębiorstw. Wynika to wprost z regulacji przyjętej na gruncie art. 120 ust. 1 Pwp, który określa abstrakcyjną zdolność odróżniającą znaku towarowego, inaczej zdolność oznaczenia do bycia znakiem towarowym. Określone w tym przepisie wymagania dotyczą zasadniczo samego oznaczenia - tego, czy znak jest potencjalnie zdolny do realizacji funkcji oznaczania pochodzenia towaru (usługi). W doktrynie zdolność tą wiąże się z takim cechami oznaczenia jak: zmysłowa postrzegalność, jednolitość, samodzielność względem towaru (usługi) (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 kwietnia 2021r. sygn. akt II GSK 828/18). Uznanie istnienia bezwzględnej przeszkody rejestracyjnej w postaci braku abstrakcyjnej zdolności odróżniającej sprowadza się do ustalenia, że dane oznaczenie nie może - zgodnie z art. 120 ust. 1 Pwp - pełnić funkcji znaku towarowego i prawo ochronne na nie mogło być udzielone zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 1 Pwp. Dopiero po ustaleniu, że dane oznaczenie może pełnić rolę znaku towarowego przychodzi kolei do badania zdolności odróżniającej in concreto. Przy czym brak abstrakcyjnej zdolności odróżniającej jest pojęciem odrębnym od konkretnej zdolności odróżniającej, do której odnosi się art. 1291 ust. 1 pkt 2 Pwp. Sam fakt posiadania przez dane oznaczenie abstrakcyjnej zdolności odróżniającej nie oznacza bowiem, że znak nadaje się do odróżniania konkretnych towarów, dla których został zgłoszony. Stosownie do postanowienia art. 1291 ust. 1 pkt 2 Pwp nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone. Przepis ten wyłącza zatem możliwość udzielenia praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. W myśl zaś art. 1291 ust. 1 pkt 3 Pwp prawa ochronnego nie udziela się także wtedy gdy oznaczenie składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Wyróżniający charakter znaku polega zaś na wyposażeniu znaku w takie cechy, które w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób niebudzący wątpliwości wskazując, że towar w ten sposób oznaczony pochodzi od określonego, tego samego przedsiębiorstwa (tak m.in. (w:) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt II SA 3847/01, Monitor Prawniczy z 2002, Nr 10, poz. 436). Nie ulega wątpliwości, że znaki nienadające się do odróżnienia to takie, których struktura nie wykazuje jakichkolwiek cech charakterystycznych, a więc znak, jako całość, jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających i nie nadaje się do identyfikacji towaru, a zatem nie jest zdatny do jego odróżniania ze względu na pochodzenie. Jest to więc kategoria wyodrębniona ze względu na cechy strukturalne znaku (tak: m.in. U. Promińska (w:) Prawo własności przemysłowej, Difin, wydanie II, Warszawa 2005 r., s. 211). Zdolność do odróżniania przejawia się w tym, że znak towarowy nie może wprowadzać uczestników obrotu w błąd, co do pochodzenia towarów. Znakiem towarowym może być zatem wyłącznie oznaczenie, do używania którego można przyznać prawo wyłącznie jednemu podmiotowi, gwarantując jednocześnie prawo do swobodnego dostępu pozostałym uczestnikom obrotu gospodarczego do oznaczeń ogólnoinformacyjnych. W tym znaczeniu znak towarowy pozwala odbiorcy rozpoznać towary objęte prawem wyłącznym jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, a tym samym umożliwia odróżnianie tych towarów, od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (analogicznie do wyroku ETS-u z 7 października 2004 r., C-136/02, sprawa Mag Instrument vs. OHIM, pkt 29). Z jednej strony forma przedstawieniowa znaku musi być "sama w sobie" na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar. Z drugiej strony musi zapewnić kupującemu możliwość dokonania wyboru towaru według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia towaru drogą okrężną (np. zmuszać do szukania na towarze nazwy producenta). W powyższym kontekście na uwagę zasługuje to, że zdolności odróżniającej nie mają znaki opisowe tj. takie, które odpowiadają wymaganiom aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że cechy te winny być spełnione kumulatywnie albowiem tylko wtedy określone oznaczenie będzie mogło być uznane za opisowe. Aktualność oznaczeń służących do przekazywania informacji powinna podlegać nadto ocenie obiektywnej. Należy ustalić, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku, oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno pozostać dostępne dla wszystkich jego uczestników. Reguła konkretnej opisowości wskazuje, że wyłączony od rejestracji jako opisowy może być tylko taki znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony. W pewnej zależności z regułą wyżej wskazaną pozostaje zasada bezpośredniej opisowości. Znak opisowy wykazuje cechę bezpośredniości opisu wówczas, gdy informacja o cechach konkretnego towaru jest przekazywana wyraźnie i jednoznacznie, a więc możliwa do odczytania wprost, a nie "drogą skojarzeń" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1346/10). Znak towarowy zgłoszony przez Skarżącą składa sie z dwóch powszechnie używanych wyrazów ,,indyk “ oraz ,,ekspert". W pierwszej kolejności należy zauważyć, że jest to oznaczenie spełniające wymóg abstrakcyjnej zdolności odróżniającej albowiem może potencjalnie pełnić funkcję identyfikacyjną, rozumianą jako możliwość przekazania odbiorcy informacji o pochodzeniu towaru. Stwierdzenie, czy dane oznaczenie ma abstrakcyjną zdolność odróżniającą, wymaga rozstrzygnięcia, że może ono w ogóle zostać zarejestrowane jako znak towarowy (por. K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ System prawa prywatnego. Prawo własności przemysłowej, Tom 14B, pod red. R. Skubisza, Wydawnictwo C.H. Beck/Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2012, s. 568). Według Sądu, nie ulega wątpliwości, że wspomniane oznaczenie spełnia warunek graficznej przedstawialności, jednolitości i samodzielności a zatem nie można mu odmówić spełnienia tej podstawowej funkcji znaku towarowego. Stąd też Sąd nie podziela stanowiska Organu w zakresie w jakim podstawę do odmowy udzielenia prawa ochronnego opiera on na przepisie art. 120 ust. 1 w związku z art. 1291 ust. 1 pkt 1 Pwp. Stanowisko to wynika przede wszystkim z faktu, iż sporny znak jest znakiem słownym- graficznym, a tego typu oznaczenia, co do zasady, posiadają abstrakcyjną zdolność odróżniającą. Stwierdzona zatem przez Urząd Patentowy okoliczność opisowego czy ogólnoinformacyjnego charakteru znaku towarowego to cecha oznaczenia, która świadczy o braku konkretnej, a nie abstrakcyjnej zdolności odróżniającej znaku towarowego do której odnoszą się wspomniane przepisy prawa. Przechodząc do oceny konkretnej zdolności odróżniającej znaku towarowego trzeba zauważyć, że przyjęta w oznaczeniu kombinacja słów jest bezpośrednio i jednoznacznie zrozumiała dla polskojęzycznego odbiorcy. Słowo ,,indyk" oznacza bowiem gatunek ptaka hodowlanego, tuczonego w celu jego późniejszego uboju. Słowo ,,ekspert" wskazuje na wyspecjalizowanie, obszerną wiedzę w danej dziedzinie. W konsekwencji należy wnioskować, że w powszechnym odbiorze oznaczenie tego rodzaju wskazuje wprost na różnorodność towarów odnoszących się do indyków. Nie jest przy tym wymagane dokonywanie jakiś dalej idacych wnioskowań. Towary dla których oznaczania został zgłoszony znak towarowy dotyczą paszy dla zwierząt (kl. 05) oraz paszy dla zwierząt tucznych (kl. 31). Nie ulega zaś wątpliwości, że indyk należy do każdej z tych kategorii zwierząt i w odbiorze właściwego kręgu odbiorców tych towarów okoliczność ta nie będzie nasuwać żadnych wątpliwości. Podobnie, jak drugie dopełniające słowo (,,ekspert"), wskazujące w potocznym odbiorze na wszystko co dotyczy czy jest związane z indykami. Trudno też podzielić zarzut skargi, że oznaczenie ,,ekspert" ma na celu odróżnienie poszczególnych produktów przeznaczonych do danego gatunku zwierząt (str. 7 skargi) albowiem słowo to, składajace się na oznaczenie słowne znaku, nie odnosi sie wprost do zwierzęcia ale wskazuje na szeroki ,,ekspercki" wachlarz oferowanych towarów, w tym także pasz. Podsumowując, z punktu zatem widzenia aktualnych warunków rynku, oznaczenie powyższe jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno pozostać dostępne dla wszystkich jego uczestników. Z tych też względów należy podzielić stanowisko Urzędu Patentowego, że przedmiotowe oznaczenie niesie ze sobą bezpośrednią informację o konkretnym towarze, w sposób wyraźny i jednoznaczny, a nie drogą skojarzeń czy aluzyjnego nawiązania. Stąd też zasadnie Organ przyjął, że oznaczenie to ma charakter opisowy, odpowiadając regule aktulanej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Sąd nie podziela zatem stanowiska odmiennego przedstawionego w skardze. Trzeba mieć na uwadze, że oznaczenie znaku towarowego składajace sie z powszechnie używanych słów powinno pozostać wolne dla wszystkich uczestników rynku a nie zmonopolizowane przez jednego z nich na skutek uzyskanego prawa ochronnego. W omawianym przypadku zaś, oznaczenie słowne składające się na znak zawiera powszechnie używane wyrażenia nie posiadające charakteru fantazyjnego, pozwalającego na odróżnienie go w obrocie. Zgłoszony znak towarowy słowno-graficzny nie ma także wystarczająco odróżniającej szaty graficznej, co pozwoliloby na odmienną ocenę w powyższym zakresie. Oznaczenie składa się z prostych elementów graficznych takich jak stylizacja napisu, dodanie czerwonej figury (czworoboku) na której tle umieszczono słowo EKSPERT, pisane białą drukowaną czcionką. Elementy słowne znaku są pisane wielkimi literami i prostą czcionką. Należy zgodzić sie zatem z Organem, że tworzą one prostą kompozycję, która jako całość nie tworzy wystarczająco charakterystycznego, wyróżniającego się oznaczenia, które pozwoliłoby odbiorcom bez trudu określić pochodzenie towarów sygnowanych takim znakiem towarowym. Zdolność odróżniająca znaku powinna być ponadto badana z perspektywy postrzegania znaku przez właściwy krąg odbiorców, składający się z konsumentów danych towarów lub usług należycie, dobrze poinformowanych, należycie uważnych i przezornych (zob. wyrok ETS z 12 lutego 2004 r. w sprawie Henkel KGaA, C-218/01, EU:C:2004:88, pkt 50-51). Z uwagi na to, że towary objęte zgłoszonym znakiem towarowym można nabyć w punktach sprzedaży hurtowej i/lub detalicznej zasadnym jest wniosek, iż odbiorcami będą zarówno profesjonalni hodowcy jak i ci, którzy hodują zwierzęta w celu zaspokojenia swoich indywidualnych potrzeb. W szczególności dla tych ostatnich, z uwagi na niekomercyjny charakter prowadzonej hodowli zakup paszy, jest czynnością cykliczną, z którą nie wiąże się zwiększony poziom uważności. A zatem nabywcą towarów, jak słusznie do przyjął Organ, będzie nie tylko osoba, która sprawdza komercyjne źródło ich pochodzenia. Odbiorcy ci będą postrzegali zgłoszony znak towarowy, z racji użycia prostych mało finezyjnych słów, jako wskazujący na przedmiot towarów czy też specjalizację bądź branżę w jakiej jest on wykorzystywany, nie zaś jako wskazujący na źródło pochodzenia towarów od określonego przedsiębiorstwa. A trzeba tutaj podkreślić, że jedynie znak towarowy, który w wyraźny sposób odbiega od norm i zwyczajów panujących w danym sektorze, a tym samym jest w stanie spełnić swą podstawową, pierwotną funkcję, nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu powołanego przepisu (zob. wyrok w sprawie Henkel KGaA przeciwko OHIM, C-144/06, pkt 37 i powołane tam orzecznictwo). Z powyższych względów całościowa ocena oznaczenia składającego się na zgłoszony znak towarowy prowadzi do wniosku, że znak ten nie posiada zdolności odróżniającej. Stąd też zasadnie został dostrzeżony przez Organ brak możliwości udzielenia mu prawa ochronnego. Zdaniem Sądu, Organ prawidłowo przyjął, że oznaczenie znaku towarowego nie pozwala zindywidualizować towarów nim oznaczonych, jako pochodzących od konkretnego przedsiębiorcy. W odniesieniu zaś do wskazanej przez Organ podstawy odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy INDYK EKSPERT ujętej w art. 1291 ust. 1 pkt 12 Pwp w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało przedstawione stanowisko zgodnie z którym oznaczenie to może wprowadzać w błąd co do rodzaju, przeznaczenia czy też cech użytkowych towarów w odniesieniu do towaru takiego jak pasza dla świń i pasza dla koni. Trzeba tutaj przyznać rację Organowi, że oznaczenie znaku towarowego poprzez swoje jednoznaczne odniesienie do indyka, może wprowadzać w błąd co do objęcia tym oznaczeniem także wspomnianej paszy dla świń i koni. Jest to w ocenie Sądu konsekwencja przypisania temu oznaczeniu bezpośredniego odniesienia do jednego tylko ze zwierząt (indyka) a nie innych zwierząt, których dotyczą towary objęte zgłoszeniem (świń czy koni). Z tych też względów, oznaczenie znaku towarowego może w powyższym zakresie faktycznie wprowadzać w błąd potencjalnych odbiorów. Trzeba tutaj wyraźnie podkreślić, że przepis art. 1291 ust. 1 pkt 12 Pwp wskazuje na błąd, w szczególności co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towaru. Użycie sformułowania ,,w szczególności" oznacza, że przedmiot błędu należy rozumieć szerzej. W przypadku zgłoszonego znaku opisowość jego oznaczenia odnosząca się wprost do indyka może wprowadzać w błąd co do tego, że towary dla których został on zgłoszony odnoszą się również do innych zwierząt. Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutu skargi, co do naruszenia art. 1291 ust. 1 pkt 12 Pwp. W świetle powyższego nie zasługuje także na uznanie zarzut skargi naruszenia przez Organ art. 131 ust. 1 pkt 3 Pwp (aktualnie art. 1291 ust. 1 pkt 12 Pwp, którego naruszenie jest także przedmiotem skargi) albowiem artykuł ten został uchylony przed datą dokonanego zgłoszenia znaku towarowego tj. 15 kwietnia 2016r., na mocy ustawy z 11 września 2015r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1615). W uzasadnieniu skargi Strona wywodzi zdolność odróżniającą zgłoszonego znaku towarowego z jego obecności na rynku od 1 kwietnia 2019r. i faktu, że przez konsumentów zainteresowanych nabywaniem towarów na rynku pasz Strona jest kojarzona z paszami dla zwierząt o konkretnych właściwościach, pochodzącymi z konkretnej wytwórni. Jak należy sądzić twierdzenia te są próbą odwołania się do nabytego przez znak, na skutek jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu (por art. 130 Pwp). W oparciu o materiał dowodowy sprawy brak jednak podstaw do uznania tej okoliczności za wykazaną przez Stronę albowiem nie zostały w tym zakresie przedłożone dowody. Jednocześnie Sąd podreśla że nie jest wykluczone na przyszłość, że zgłoszony znak towarowy nabierze na skutek jego używania charakteru odróżniającego. W ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez Organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 Kpa. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organ, albowiem zostały one dokonane z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Jak wynika z przeprowadzonej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy nie dopuścił się w toku postępowania zaniechań w zakresie ustalenia zaistniałego stanu faktycznego, które mogłyby go doprowadzić do innego wniosku niż przyjęty w tej decyzji. Nadto trzeba tutaj podkreślić, że wbrew twierdzeniu Skarżącej sformułowanemu na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 7 Kpa uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy z wniosku o udzielenie prawa ochronnego słusznego interesu Skarżącej jest wyłączone w przypadku kolizji tego interesu z ww. bezwzględnymi przesłankami rejestracji znaku towarowego. Taki stan rzeczy jest uzasadniony obiektywną koniecznością realizacji przez znak towarowy przypisanych mu funkcji (por. art. 120 Pwp), i to niezależnie od subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy, że zgłoszony przez niego znak towarowy taką funkcję realizuje. Ma to służyć zapewnieniu ochrony innym uczestnikom obrotu oraz konsumentom. W tym stanie rzeczy ww. zarzut należy uznać za niezasadny. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia przez Organ art. 8 i art. 11 Kpa oparte na twierdzeniu co do wydawania przez Urząd Patentowy odmiennych decyzji w tożsamych stanach faktycznych i prawnych. Trzeba tutaj wyraźnie bowiem podkreślić, że w ramach badania zdolności rejestracyjnej konkretnego oznaczenia składającego się na zgłaszany znak towarowy brak podstaw do sugerowania się wynikiem innych postępowań, w tym także wcześniejszej praktyki Organu. W każdym bowiem przypadku Urząd Patentowy obowiązany jest do zindywidualizowania swojej oceny dotyczącej bezwzlędnych przeszkód rejestracyjnych w odniesieniu do konkrentnego, zgłoszonego znaku towarowego. Jest to warunkowane odrębnością każdego z dokonywanych zgłoszeń i okoliczności faktycznych z nimi związanych. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt II GSK 258/07) wcześniejsze orzeczenia nie zwalniają Urzędu Patentowego od dokonania własnej oceny w okolicznościach konkretnej sprawy.Formulowane zatem przez Stronę zarzuty w tym zakresie także są niezasadne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do postanowienia art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 Ppsa, albowiem Organ w odpowiedzi na skargę złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie a Skarżąca w terminie 14 dni od zawiadomienia nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy.