VI SA/Wa 776/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Ewa Marcinkowska(spr.) Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu VI SA/Wa 776/08 UZASADNIENIE K. G. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: K. G. posiadał wydaną przez Prezydenta Miasta [...] licencję nr [...] z dnia [...] 2005 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką ważną do dnia [...] kwietnia 2052 r. W dniu 18 czerwca 2007 r. K. G. zgłosił się na przeprowadzaną przez organ licencyjny z urzędu na podstawie art. 83-85 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kontrolę w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania ww. licencji. W oparciu o przedłożoną przez skarżącego w toku kontroli informację z Krajowego Rejestru Karnego okazało się, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. K. G. został skazany za popełnienie przestępstw z art. 222 § 1 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k. W związku z ustaleniami kontroli Prezydent [...] pismem z dnia 18 lipca 2007 r., na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. i art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, zawiadomił K. G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji na wykonanie transportu drogowego taksówką, informując go jednocześnie o uprawnieniach przysługujących mu w toku postępowania na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. W dniu [...] sierpnia 2007 r. Prezydent [...], działając na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. u. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) oraz art. 104 k.p.a. wydał decyzję cofającą K. G. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu tej decyzji organ, powołując się na fakt skazania K. G. za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu - z art. 157 § 1 k.k. wskazał, iż przedsiębiorca ten przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, wymagany na podstawie art. 5 i 6 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji organ stwierdził, iż na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym, jest zobligowany cofnąć licencję, gdyż przedsiębiorca, nie spełnia koniecznych wymagań do jej uzyskania. K. G. wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w którym zwrócił się o anulowanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż nie spotkał się ze zrozumieniem urzędników dla argumentów przedstawionych przez niego w toku postępowania. Powołał się na okoliczności dotyczące zdarzenia, które było podstawą skazania go informując, iż obwinienie i oskarżenie dotyczyło czynu, którego nigdy nie popełnił. Skarżący zarzucił organowi I instancji brak wnikliwej, rzetelnej i obiektywnej analizy zaistniałych zdarzeń. W dniu 12 listopada 2007 r. skarżący skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w ślad za odwołaniem, pismo w którym zwrócił się do organu odwoławczego z prośbą o nierozpatrywanie sprawy do czasu rozpatrzenia przez Prezydenta RP jego prośby o ułaskawienie. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, utrzymało zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na treść przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ww. ustawy wskazując, iż podstawą cofnięcia licencji jest prawomocne skazanie K. G. przez Sąd Rejonowy [...] w sprawie o sygn. akt [...] z art. 222 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. ujawnione w materiale dowodowym w postaci "Informacji o osobie z krajowego rejestru karnego". Odnosząc się do zarzutów odwołania organ, powołując się na treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym wskazał, iż organ, który wydał licencję zobligowany jest do jej cofnięcia w przypadku, gdy przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku, życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. W związku z powyższym obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji o cofnięciu przedmiotowej licencji. Taki stan faktyczny i prawny uniemożliwia zaś przyjęcie przez Kolegium innego rozstrzygnięcia w sprawie, jak tylko utrzymanie przedmiotowej decyzji w mocy. Ustosunkowując się natomiast do pisma skarżącego zawierającego prośbę o nierozpatrywanie sprawy do czasu rozpatrzenia prośby o ułaskawienie przez Prezydenta RP organ odwoławczy wskazał, iż w sprawach wszczętych z urzędu zawieszenie postępowania może nastąpić tylko przy wystąpieniu podstaw wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a., a więc niezależnych od woli strony. W niniejszej sprawie Kolegium nie stwierdziło wystąpienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Prośba zgłoszona przez stronę nie uzasadnia też zawieszenia postępowania w związku z wystąpieniem w sprawie zagadnienia wstępnego, które powinno być rozstrzygnięte przez inny organ lub Sąd przed wydaniem decyzji w tej sprawie. W konkluzji Kolegium stwierdziło, iż decyzja orzekająca o cofnięciu K. G. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest zasadna, a w związku z tym należało przedmiotową decyzję utrzymać w mocy jako zgodną z przepisami obowiązującego prawa. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego [...] zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, że skazanie daje podstawę do cofnięcia decyzji, zaś w ocenie skarżącego okoliczność ta ma charakter fakultatywny. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stwierdził, iż skarżący nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy oraz faktu skazania wyrokiem z dnia [...] stycznia 2007 r., jednak wyrok ten nie może być podstawą cofnięcia licencji. Należy bowiem wziąć pod uwagę przebieg dotychczasowej pracy zawodowej skarżącego, charakter zdarzenia opisany w wyroku z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz fakt wystąpienia z wnioskiem o ułaskawienie. W jego ocenie, w świetle powyższych okoliczności organ mógł, ale nie musiał cofnąć licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż argumenty dotyczące nienagannej pracy skarżącego w zawodzie taksówkarza, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym pozostają bez wpływu dla przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Decyzja o cofnięciu licencji nie jest bowiem związana z nienależytym wykonywaniem przedmiotowej działalności przez skarżącego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2008 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zawieszenie postępowania sądowoadministarcyjnego do czasu zakończenia postępowania z wniosku K. G. o ułaskawienie. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. postanowił nie uwzględnić wniosku pełnomocnika skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministarcyjnego na podstawie art. 125 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na toczące się postępowanie o ułaskawienie skarżącego. W ocenie Sądu rozstrzygniecie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku tego postępowania, sąd administracyjny ocenia bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż wskazano w skardze, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego tj. przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Z cytowanego przepisu wynika, że cofnięcie licencji jest obligatoryjne, organ jest zobowiązany do cofnięcia licencji, jeżeli zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Jednocześnie w myśl ust. 2 artykułu 15 cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d, oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu tego nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a). W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie przestał spełniać wymagań określonych w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy, gdyż nie został skazany za popełnienie któregokolwiek z przestępstw umyślnych wymienionych w tym przepisie. Skarżący, z uwagi na fakt skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu - z art. art. 157 § 1 k.k., przestał spełniać wymóg określony w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, uprawniający do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką, a więc miał do niego zastosowanie przepis art. 15 ust. 2 ww. ustawy . W świetle tego przepisu decyzja o cofnięciu skarżącemu licencji mogła być wydana dopiero po wcześniejszym pisemnym ostrzeżeniu, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepis art. 15 ust. 2 wprowadza bowiem jako zasadę, że cofnięcie licencji następuje, jeżeli pomimo ostrzeżenia przedsiębiorca dopuszcza się ponownie naruszeń wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d, oraz lit. e ustawy o transporcie drogowym. Organ po stwierdzeniu, że skarżący nie spełnia wymagań z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką powinien więc, zgodnie z wyżej wskazaną procedurą ostrzec pisemnie przedsiębiorcę. Dopiero bowiem ponowne stwierdzenie naruszeń, po pisemnym ostrzeżeniu, skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Przyjęcie odmiennej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podważałoby sens ostrzeżenia, skoro cofnięcie licencji jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia naruszeń wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z istoty ostrzeżenia wynika, iż jest to upomnienie, wskazanie działań, jakie zostaną podjęte wobec przedsiębiorcy, który pomimo pisemnego ostrzeżenia dopuszcza się ponownie naruszeń skutkujących cofnięciem licencji. Dopiero więc ponowne stwierdzenie naruszeń wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d, oraz lit. e ustawy, po wcześniejszym pisemnym ostrzeżeniu, skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. (vide: wyrok NSA z dnia 4 marca 2005 r. OSK 1086/04, LEX nr 186877 oraz wyrok NSA z dnia 17 lutego 2006 r. I OSK 476/05, LEX nr 194048). W niniejszej sprawie organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. G. licencji oraz orzekł o cofnięciu przedmiotowej licencji po ustaleniu, że przedsiębiorca ten został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w sprawie o sygn. [...] za popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 k.k., z pominięciem wymogu wcześniejszego pisemnego ostrzeżenia skarżącego, do czego był zobligowany na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.