VI SA/Wa 806/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych oddala skargę J. S. (skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) w związku z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010. Nr 10 poz. 65 ze zm.) utrzymującą w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. z dnia [...] listopada 2010r., Nr [...], o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. z dnia [...] września 2010r., Nr [...] o odmowie wpisu J. S. na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. J. S. w dniu [...] czerwca 2002 r. ukończył wyższe studia magisterskie na kierunku prawo na U. W latach 2006 - 2010 odbył aplikację radcowską w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...]. W dniach 29 czerwca 2010 r. - 2 lipca 2010 r. zdał egzamin radcowski z wynikiem ogólnym pozytywnym. Następnie w dniu 30 sierpnia 2010 r. złożył w Radzie Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. wniosek o wpis na listę radców prawnych na podstawie art. 24 ustawy o radcach prawnych, dołączając wymagane dokumenty, w tym informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...] został skazany za czyny z art. 217 §1 kk i art. 216 §1 kk na karę łączną grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 zł. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] uchwałą z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] odmówiła wymienionemu wpisu na listę radców prawnych, uznając, że J. S. nie spełnia przesłanki określonej w art. 24 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy. Zdaniem Rady nie można przyjąć, iż wymieniony dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego, bowiem został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...] na podstawie art. 217 §1 kk i art. 216 §1 kk, tj. za przestępstwa umyślne. Od wskazanej uchwały w dniu [...] października 2010 r. J. S. złożył odwołanie do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W., zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 1 pkt 5 i ust. 2a pkt 1 ustawy o radcach prawnych. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż wymóg dołączenia do wniosku o wpis informacji z KRK rażąco narusza zasadę równości między osobami, które zostały skazane i wykonują zawód radcy prawnego, a skazanymi osobami pretendującymi do tego zawodu. Nadmienił, iż złożył do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prokuratora Generalnego prośbę o wniesienie na jego korzyść kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w [...]. z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 2009 r. wydany za sygn. akt [...]. Ponadto wniósł również skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z powodu naruszenia art. 6 ust. 1 i 3 lit. b Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. nie uwzględniło odwołania skarżącego i uchwałą z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] września 2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu uchwały Prezydium podzieliło w całej rozciągłości stanowisko Rady, w zakresie braku po stronie skarżącego rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego, w szczególności zwrócono uwagę na rodzaj, charakter oraz okoliczności popełnionych przez wymienionego przestępstw. Ponadto zakwestionowano stanowisko J. S. co do naruszenia zasady równości wobec prawa oraz wpływu złożonych wniosków i skargi na sytuację prawną wymienionego. J. S. w dniu [...] grudnia 2010r. odwołał się od powyższej uchwały do Ministra Sprawiedliwości, wnosząc o jej uchylenie i wpisanie go na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. W uzasadnieniu odwołania podał, iż skierowanie przeciwko niemu prywatnego aktu oskarżenia, było działaniem podjętym w celu wyeliminowania go z zawodu radcy prawnego. Ponadto powołał się na nieprawidłowości dotyczące działalności komornika sądowego rewiru II przy Sądzie Rejonowym w K., brak nadzoru sądowego nad komornikiem oraz odniósł się do sytuacji rodzinno - bytowej oskarżycielki prywatnej. Uznając odwołanie za nieuzasadnione Minister Sprawiedliwości w decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. wskazał, że przepis art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych stanowi, że na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. W świetle cytowanego uregulowania przedmiotem oceny rękojmi do wykonywania zawodu jest nieskazitelność charakteru i dotychczasowe zachowanie kandydata. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podniósł, że nieskazitelność charakteru to szlachetność, prawość, uczciwość, czyli cechy wartościujące kandydata wyłącznie w sferze etyczno-moralnej. Oznacza to także pełną wiarygodność kandydata, odpowiedzialność i brak jakichkolwiek okoliczności negatywnych, podważających tę cechę. Z kolei rękojmia to "pewność", "zagwarantowanie czegoś", "zapewnienie o czymś". Kryterium rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego służyć ma zatem zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego członka tej korporacji. Z kolei wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych, do czasu wpisania na tę listę, które odpowiadając ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu radcy prawnego. Podkreślił, że ustawodawca wprowadzając wymogi dotyczące charakteru osób mających wykonywać zawód radcy prawnego, czy też rękojmi jego wykonywania, podobnie jak w większości pozostałych ustaw normujących wykonywanie innych zawodów prawniczych stworzył normatywne przesłanki dla zapewnienia odpowiedniej realizacji zadań przypisanych temu zawodowi. Zaakcentował, iż zawód radcy prawnego jest zawodem zaufania publicznego, polegającym na obsłudze osobistych potrzeb ludzkich, wiążących się z przyjmowaniem informacji dotyczących także życia osobistego i zorganizowany w sposób uzasadniający przekonanie społeczne o właściwym dla interesantów jednostki wykorzystaniu tych informacji przez świadczących usługi. Wykonywanie zawodu zaufania publicznego określane jest dodatkowo normami etyki zawodowej, szczególną treścią ślubowania, tradycją korporacji zawodowej czy szczególnym charakterem wykształcenia wyższego i uzyskanej specjalizacji (aplikacji) (vide P. Sarnecki, "Pojęcie zawodu zaufania publicznego na przykładzie adwokatury", Warszawa 2000, Liber s. 155 i nast.). Rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego daje ta osoba, która wykazuje się cechami od których uzależniona jest prawidłowość świadczenia pomocy prawnej w celu ochrony prawnej podmiotów, na rzecz których jest wykonywana. Dokonując analizy dotychczasowej drogi życiowej i zawodowej J. S. w świetle wyżej przytoczonych poglądów orzecznictwa i doktryny Minister Sprawiedliwości podzielił pogląd organów wpisowych, iż skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego, ani nie jest nieskazitelnego charakteru. Wprawdzie skarżący w trakcie odbywania aplikacji radcowskiej uzyskał pozytywne opinie zarówno z Sądów, w których odbywał praktyki, jak i od radców prawnych sprawujących patronat. Niemniej jednak nie sposób pominąć faktu, iż wymieniony został prawomocnie skazany za przestępstwa umyślne. J. S. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...] na mocy art. 217 §1 kk i art. 216 §1 kk na karę łączną grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 zł. Od powyższego rozstrzygnięcia wymieniony wniósł apelację, którą Sąd Okręgowy w [...] uznał za oczywiście bezzasadną i utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. Z uzasadnienia rozstrzygnięć Sądów obu instancji wynika, iż J. S. w dniu [...] lutego 2009 r. w Z. na posesji przy ulicy K. znieważył sąsiadkę – M. K., poprzez używanie wobec niej oraz członków jej rodziny słów powszechnie uznanych za obraźliwe, a następnie naruszył jej nietykalność cielesna, pociągając za kaptur kurtki i przytrzymując ramionami za szyję, usiłując włożyć pod kurtkę kartki papieru. Minister Sprawiedliwości zauważył, iż zgodnie z ustaleniami Sądu karnego do powyższego zdarzenia doszło w dniu [...] lutego 2009r., a zatem niespełna półtora roku przed złożeniem przez wymienionego wniosku o wpis na listę radców prawnych. Wyrok skazujący J. S. uprawomocnił się w kwietniu 2010 r. Nie jest to zatem zdarzenie odległe w czasie. Po jego zaistnieniu nie sposób przyjąć, że uległa zmianie (poprawie) postawa etyczno-moralna kandydata. Mimo, iż było to jednorazowe zachowanie, w ocenie Ministra Sprawiedliwości podważa wiarygodność oraz nieskazitelny charakter skarżącego. Nawet najlepsza ocena o pracy, czy też o działaniu w życiu osobistym wystawiona przez uprawiony do tego organ, może ulec zmianie w wyniku jednego zachowania. Podkreślił przy tym, iż czyny za które został prawomocnie skazany J. S. są przestępstwami umyślnymi. Godzą w godność człowieka, a więc przyrodzoną każdemu człowiekowi wartość, związaną z samym człowieczeństwem jednostki ludzkiej (art. 30 Konstytucji RP) oraz nietykalność cielesną, jako konieczną przesłankę okazania szacunku należnego drugiemu człowiekowi. Sądy orzekające w przedmiotowej sprawie nie dopatrzyły się żadnych okoliczności łagodzących. Wprost przeciwnie, wskazały, iż to wymieniony był inicjatorem zajścia w dniu [...] lutego 2009r., przy czym działał z niskich pobudek, tj. złości, zawziętości i nieustępliwości. Zdaniem Sądów obu instancji od skarżącego, jako osoby o wyższym wykształceniu, z zawodu prawnika, należy oczekiwać innych zachowań. W ocenie Ministra Sprawiedliwości, zachowanie polegające na popełnieniu umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego, dyskwalifikuje kandydata na radcę prawnego w sferze etyczno-moralnej albowiem podważa jego odpowiedzialność, wiarygodność i uczciwość oraz nieskazitelny charakter. Naruszenie nietykalności cielesnej oraz znieważenie kobiety, przez skarżącego, tj. osobę posiadającą wyższe wykształcenie, prawnika przygotowującego się do wykonywania zawodu radcy prawnego trudno uznać za zachowanie odpowiedzialne i rozważne, a także świadczące pozytywnie o nieskazitelności charakteru. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w kwestii naruszenia zasady równości wobec prawa, organ stwierdził, że jest to zarzut całkowicie chybiony. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2 i 2a pkt 1 ustawy o radcach prawnych wpis osoby, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego, następuje na jej wniosek, na podstawie uchwały rady okręgowej izby radców prawnych właściwej ze względu na miejsce odbycia aplikacji radcowskiej, a w przypadku osoby, o której mowa w art. 25 ust. 2, ze względu na miejsce jej zamieszkania. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, osoba ubiegająca się o wpis obowiązana jest dołączyć m.in. informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego opatrzoną datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed złożeniem wniosku. Powyższy obowiązek dotyczy wszystkich osób ubiegających się o wpis na listę radców prawnych, nie zaś radców prawnych. Nie można zatem mówić o naruszeniu zasady równości wobec prawa, porównując dwie grupy zawodowe, które kierują się innymi prawami i obowiązkami. Odnośnie działań podjętych przez skarżącego mających na celu wzruszenie i prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwa umyślne organ stwierdził, iż aktualnie pozostają bez wpływu na ocenę jego sytuacji prawnej. Dotychczas bowiem w/w wyrok karny nie został w drodze nadzwyczajnego środka zaskarżenia uchylony, a zatem J. S. pozostaje osobą karaną. W przypadku zmiany okoliczności skarżący będzie ewentualnie mógł ponownie ubiegać się o wpis na listę radców prawnych. W tych warunkach Minister Sprawiedliwości uznał, iż organy samorządu radców prawnych słusznie odmówiły wpisania J. S. na listę radców prawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości oraz zasądzenie kosztów postępowania J. S. zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 1 pkt 5 i ust. 2a pkt 1 ustawy o radcach prawnych, 2. przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego polegające na nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organy samorządu zawodowego oraz Minister Sprawiedliwości badając przesłankę nieskazitelnego charakteru oraz dotychczasowego zachowania wnioskodawcy, które daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego - są uprawnione i obowiązane do samodzielnej oceny wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na ocenę przedstawionych warunków ustawowych. Dokonana przez organy samorządu zawodowego w kwestionowanych uchwałach oraz zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości ocena spełnienia lub nie spełnienia tych przesłanek, jedynie na podstawie wyroku skazującego - nie biorąc przy tym wszystkich pozostałych okoliczności przedstawionych dowodów, rażąco narusza treść art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Jak wynika z treści przedstawionego przepisu nie spełnienie określonych w nim warunków nie jest zdeterminowane jakimkolwiek wyrokiem skazującym. Zdaniem skarżącego, jeśli skazanie radcy prawnego prawomocnym wyrokiem karnym nie miało związku z wykonywanym zawodem, to organy uprawnione do badania przesłanek nieskazitelnego charakteru oraz rękojmi wykonywania zawodu, tym bardziej powinny ocenić samodzielnie te warunki, jeśli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że okoliczności skazania mogły mieć wpływ na pozbawienie osoby możliwości wykonywania zawodu w przyszłości. J. S., podniósł także, iż wykonuje działalność prawniczą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, i z zacytowanym powyżej stanowiskiem trudno mu się zgodzić. Wszyscy jego klienci są informowani o tym, że został skazany i mogą sobie wybrać innego prawnika. Od listopada ubiegłego roku kiedy to rozpoczął działalność gospodarczą, żaden klient nie odmówił aby skarżący świadczył mu usługę prawniczą. Dodał, że mieszka w niewielkiej miejscowości i sprawa związana ze skazaniem jest powszechnie znana. Ponadto mieszkańcy mogli wyrobić sobie o nim zdanie, nie tylko na podstawie wykonywanej dotychczasowej pomocy prawnej oraz prawidłowości jej świadczenia. Zdaniem strony, organ nie zbadał i nie ocenił całości materiału dowodowego. Skarżący podkreślił, że konsekwentnie twierdził, iż skierowanie przeciwko niemu prywatnego aktu oskarżenia było działaniem podjętym w celu wyeliminowania w przyszłości z zawodu radcy prawnego. Ponadto podniósł, że wskazywał na nieprawidłowości dotyczące działalności komornika oraz brak nadzoru nad tym komornikiem, natomiast Minister Sprawiedliwości zajął w tym zakresie żadnego stanowiska w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki warunkujące wpis na listę radców prawnych wymienione zostały taksatywnie w art. 24 ust. ustawy o radcach prawnych. Przesłanka zapisana w ust. 1 pkt 5 powyższego przepisu, tzw. rękojmiowa, jest jedyną podlegającą ocenie organu samorządu, a nie weryfikowaną, jak pozostałe, w oparciu o dokumenty. Jej treść wskazuje na konieczność oceny "nieskazitelności charakteru", jak i prognozy co do postępowania kandydata jako radcy prawnego. Sąd podziela przyjęte przez organy rozumienie nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, iż o rękojmi stanowią cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych tj. do czasu wpisania na tę listę i chodzi o zachowanie odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantujące właściwe wykonywanie zawodu, a brak rękojmi jest skutkiem braku nieskazitelnego charakteru. W tym zakresie dokonana przez organy ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest prawidłowa i w fakcie podzielenia przez Ministra Sprawiedliwości tej oceny nie można dopatrywać się naruszenia prawa. W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 2001 r. o sygn. akt: II SA 1610/00 (LEX nr 53475) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., iż przez nieskazitelność należy rozumieć takie cechy charakteru, jak szlachetność, prawość, uczciwość. Są to zatem cechy wartościujące konkretną osobę nie w sferze intelektualnej i profesjonalnej, lecz wyłącznie etyczno-moralnej. O posiadaniu tego rodzaju przymiotów mogą świadczyć opinie i okresy dotychczasowego zatrudnienia, aplikacji jak i wymagane rekomendacje. Ocenie winno podlegać postępowanie i zachowanie danej osoby zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej w dłuższym okresie czasu. W innym orzeczeniu, z dnia 5 kwietnia 2001 r. o sygn. akt: II SA 725/00, (LEX nr 53476) NSA stwierdził z kolei, że o nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Wobec braku określenia przez ustawodawcę cech dotyczących "nieskazitelnego charakteru", o tym, czy dana osoba ubiegająca się o wpis na listę radców prawnych spełnia tę przesłankę, rozstrzygają każdorazowo organy właściwe w sprawie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - w zaskarżonej decyzji a wcześniej w uchwałach - organy samorządu radców prawnych i Minister Sprawiedliwości, w sposób przekonywujący wykazali powody dla których uznano, iż ubiegający się o wpis J. S. nie jest "nieskazitelnego charakteru", w rozumieniu w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Podkreślić należy, iż określone w art. 24 i art. 25 ustawy warunki wpisu na listę radcy prawnego oparte są na szczególnych wymogach zarówno w zakresie kwalifikacji zawodowych, jak i cechach charakteru wykonujących go osób. Pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego jest realizowana samodzielnie, bez istniejących w systemie hierarchicznego podporządkowania elementów weryfikujących czynności pracownika. Jest to w dodatku zawód zaufania publicznego wykonywany z poszanowaniem istniejącego systemu prawnego w sposób wiarygodny, rzetelny i odpowiedzialny (p. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009r. o sygn. akt: II GSK 660/08 publ. CBOIS). Do cech tego zawodu, oprócz wysokich kwalifikacji i kompetencji zawodowych popartych przygotowaniem praktycznym zalicza się również wysoki poziom moralny wykonawcy, wynikający z etosu zawodowego, jak też osobistą odpowiedzialność za należyte wykonanie świadczeń na rzecz odbiorców. Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena przesłanki rękojmowej jest pełna. Obejmuje nie tylko kwestię samego wyroku skazującego (prawomocnego) za przestępstwa umyślne ale okoliczności dotyczące postawy etyczno-moralnej skarżącego, jakie ujawniły się przy okazji popełnienia tych przestępstw. Ponadto organ objął analizą dotychczasową drogę życiową i zawodową kandydata. Należy zauważyć, że czyny za które skarżący został skazany godzą w godność człowieka oraz nietykalność cielesną – a więc w wartości zasadnicze. Zaakcentowania wymaga, że sądy karne obydwu instancji uznały, że to skarżący był inicjatorem zajścia, przy tym działał z niskich pobudek tj. złości, zawziętości i nieustępliwości. Z powyższych względów nie można uznać za dowolne stwierdzenie organu, że naruszenie nietykalności cielesnej oraz znieważenia kobiety przez J. S. jest zachowaniem nieodpowiedzialnym i nierozważnym. Ujawnione działanie z niskich pobudek, zdaniem Sądu, pozwalało organowi na sformułowanie wniosku, że przedmiotowe okoliczności zajścia dyskwalifikują kandydata w sferze etyczno-moralnej albowiem podważają jego odpowiedzialność, wiarygodność i uczciwość a tym samym przydatność do wykonywania zawodu radcy prawnego – zawodu będącego zawodem zaufania publicznego. Postawa oraz zachowanie osoby ubiegającej się o wpis nie może budzić jakiejkolwiek wątpliwości pod względem etycznym a w niniejszej sprawie wątpliwości takie, - co zostało przez organy ustalone - istnieją. Naganne zachowanie skarżącego miało miejsce niespełna półtora roku przed złożeniem wniosku o wpis. W tym stanie rzeczy nie można uznać za arbitralną ocenę organu, że od tego czasu nie uległa poprawie postawa etyczno-moralna kandydata. Nawet w niniejszej skardze J. S. wskazuje, że skierowanie przeciwko niemu prywatnego aktu oskarżenia było, w jego ocenie, działaniem podjętym w celu wyeliminowania skarżącego z zawody radcy prawnego. Powyższe oznacza, że nadal skarżący kwestionuje naganność swojego zachowania. Tymczasem przywołany w decyzji skazujący wyrok karny jest prawomocny, nie został w drodze nadzwyczajnego środka zaskarżenia uchylony. Nie nastąpiło także zatarcie skazania. W okolicznościach niniejszej sprawy związanych w swej istocie z zachowaniem skarżącego podczas zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] lutego 2009 r., ocena kwestii nieskazitelności jego charakteru wynikała z tego właśnie zdarzenia. Ocena taka może być odmienna, przy ewentualnym ponownym złożeniu wniosku o wpis, w zależności od przebiegu kolejnego postępowania i poczynionych ustaleń, w szczególności wówczas, gdy dotychczasowe przeszkody zostaną wyeliminowane. W świetle poczynionych ustaleń, zdaniem Sądu, bez istotnego znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z prowadzeniem przez J. S. firmy doradztwa prawnego. Rację ma organ twierdząc, że nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiarygodność oraz nieskazitelny charakter kandydata, co zostało ustalone i wykazane w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.