VI SA/Wa 812/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz P. Sp. j. z siedzibą w L. 1847 (jeden tysiąc osiemset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Urząd Patentowy RP podstawie art. 164 zw. z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r., nr 119, poz. 1117 ze zm. oddalił wniosek P. Sp. j. z siedzibą w L. o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "RED BULL" o numerze [...] udzielonego na rzecz R. GmbH z siedzibą w F., Austria. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] marca 2006 r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek P. Sp. j. z siedzibą w L. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "RED BULL" w części dotyczącej towarów zawartych w klasie 30 zarejestrowany pod numerem [..] na rzecz R. GmbH z siedzibą w F., Austria, z pierwszeństwem od dnia 21 maja 2002 r. Uzasadniając swój interes prawny wnioskodawca podniósł, że jest producentem lodów o nazwie "red blue" oraz ubiega się o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "RED BLUE" o numerze [...]. Wskazał, że uprawniony do spornego prawa wytoczył przeciwko niemu proces sądowy zarzucając naruszenie praw wyłącznych do pięciu znaków towarowych, w tym do znaku spornego. Wnioskodawca wywodził także swój interes prawny z art. 22 Konstytucji RP. Stwierdził, że przedmiotowe prawo ochronne wydane zostało z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. z uwagi na zgłoszenie spornego znaku w złej wierze która przejawiała się w zamiarze wykorzystania spornego znaku jako "defensywnego", czyli dla towarów nie będących przedmiotem jego działalności gospodarczej oraz łączy się z zamiarem przedłużenia ochrony wcześniej zgłoszonych znaków towarowych o numerach [...] oraz [...] (poprzez zastąpienie znakiem podobnym), a więc ma na celu ominięcia przepisów art. 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Według wnioskodawcy uprawniony używa wskazanych znaków towarowych jedynie do oznaczania napojów energetyzujących, a zgłaszanie znaków towarowych identycznych z wcześniejszymi znakami uprawnionego albo do nich podobnych, które nie są używane, jest działaniem zmierzającym do ominięcia przepisów ustanawiających sankcję wygaszenia ochrony znaku nieużywanego. Przy tak rozległym wykazie towarów uprawniony musiał być świadomy, że nie będzie w przyszłości używał znaku dla wszystkich objętych ochroną towarów. Nie jest bowiem możliwe, aby jeden podmiot produkował i wprowadzał do obrotu towary wszystkich branż. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "RED BULL". Zakwestionował interes prawny wnioskodawcy oraz podniósł, że Sąd Okręgowy w Krakowie uznał wszystkie roszczenia firmy R. GmbH za zasadne i zakazał wnioskodawcy używania oznaczenia "RED BLUE". Stwierdził także, że sporny znak towarowy jest znakiem powszechnie znanym oraz renomowanym, na okoliczność czego załączył materiał dowodowy. Jego zdaniem renoma i powszechna znajomość spornego znaku oznacza, że oznaczenia podobne nie mogą być stosowane w odniesieniu do jakichkolwiek towarów. W konsekwencji, nawet na skutek pozbawienia spornego znaku towarowego ochrony w zakresie towarów ujętych w klasie 30, wnioskodawca nie będzie mógł uzyskać prawa ochronnego na znak towarowy tożsamy lub podobny dla jakichkolwiek towarów. Zdaniem uprawnionego wnioskodawca nie udowodnił, że działał w złej wierze, nieużywanie przez niego znaku nie stanowi dowodu złej wiary ani nie jest przesłanką unieważnienia prawa ochronnego. Wywodził też, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy firma R. GmbH nie zgłosiła do rejestracji spornego znaku z zamiarem przedłużenia ochrony innych wymienionych we wniosku znaków towarowych. Znaki różnią się bowiem elementami graficznymi, które występują wyłącznie w spornym znaku. Na rozprawie w dniu [...] maja 2009 r. wnioskodawca ponownie uzasadnił interes prawny podnosząc, że istnieje możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Jego zdaniem ewentualna renoma znaku towarowego "RED BULL" nie ma wpływu na ocenę interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Stwierdził także, że przedłożony materiał dotyczący zapytań o licencję odnosi się do podmiotów zagranicznych. Podniósł, że miesiąc po wydaniu decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] uprawniony dokonał kolejnego zgłoszenia znaku "RED BULL" o numerze [...] . Uprawniony wskazał, że zakres działalności firmy wpisany do rejestru przedsiębiorców obejmuje używanie znaków towarowych "RED BULL". Natomiast zakres działalności polskiej spółki córki R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uprawnia spółkę do sprzedaży żywności, a zatem także lodów. Stwierdził, że jeśli zakres działalności spółki obejmuje towary, dla których ubiega się o rejestrację znaku towarowego lub obejmuje towary podobne, to nie można mówić o ubieganiu się o ochronę w złej wierze. Uprawniony, w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. wskazał, że zła wiara powinna zostać udowodniona przez wnioskodawcę na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego, czyli [...] maja 2002 r. Tym samym informacje dotyczące znaku towarowego słownego "RED BULL" o numerze [...] zgłoszonego w dniu [...] stycznia 2006 r. nie mają znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Ponadto ani przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, ani po tej dacie nie zgłosił w Polsce znaku towarowego "RED BULL" zawierającego te same elementy graficzne dla towarów ujętych w klasie 30. Zdaniem uprawnionego powszechna znajomość i renoma znaku spornego powoduje, że jego rejestracja jedynie potwierdza istniejące już uprawnienia R. GmbH do zakazywania używania przez osoby trzecie podobnych znaków towarowych. Uprawniony podkreślił również, że ochrona spornego znaku towarowego także dla towarów z klasy 30 jest tym bardziej uzasadniona, że wiele podmiotów z różnych krajów było i jest zainteresowanych oznaczaniem swoich towarów znakami uprawnionego. Wnioskodawca, w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r., wskazał na podobieństwa słownych znaków "RED BULL" do znaku spornego. Zdaniem wnioskodawcy fakt, że żadna ze spraw dotyczących tych znaków nie rozpoczęła się przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podniósł, że uprawniony nie wykazał, jaki związek miałaby ewentualna renoma znaków towarowych "RED BULL" z oceną tego, czy zgłoszenie znaku spornego nastąpiło w złej wierze. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2010 r. wnioskodawca ograniczył żądanie unieważnienia spornego prawa poprzez wskazanie następujących towarów: kawa, herbata, kakao, ciasta i wyroby cukiernicze, lody, lód chłodzący, napoje na bazie kawy, herbaty, kakao i czekolady, herbata mrożona. Podniósł, że prawa ochronne na dwa międzynarodowe słowne znaki towarowe [...] oraz [...] zostały wygaszone z powodu nieużywania. Uprawniony stwierdził, że interes wnioskodawcy istnieje jedynie w zakresie zgłoszenia znaku towarowego "RED BLUE" o numerze [...], czyli w zakresie wyrobów cukierniczych i lodów. Podkreślił, że znaki towarowe [...] oraz [...] są znakami słownymi i różnią się od znaku spornego. Między tymi znakami istnieje także różnica co do zakresu towarów. Podniósł, że dowody dotyczą m.in. używania spornego znaku oraz zapytań o licencję. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oddalił wniosek o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "RED BULL" o numerze [...]. Wyrokiem z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2527/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2010 r. wobec naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. W toku ponownego rozpoznawania sprawy wnioskodawca wniósł o wezwanie uprawnionego przez Urząd Patentowy RP do wskazania, które spośród złożonych przez niego dowodów mają świadczyć o- rzeczywistym używaniu spornego znaku w Polsce, istnieniu zamiaru używania tego znaku oraz jego renomie. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z decyzji Urzędu Patentowego RP stwierdzających wygaśnięcie ochrony znaków towarowych "RED BULL" o numerach [...],[...] i [...] oraz znaku "GAP". Na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r. wnioskodawca przedłożył kopię decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie znaku towarowego "pitbull" o numerze [...], w której stwierdzono brak renomy znaku "RED BULL" w dacie [...] września 2001 r. Uprawniony wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka M.M. na okoliczność renomy spornego znaku w dacie jego zgłoszenia. Uprawniony przyznał, że sporny znak towarowy nie był używany, lecz była intencja jego używania. Przedłożył kopię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II GSK 269/10) dotyczącą znaku "RED BULL" o numerze [...]. Następnie organ przywołał przepis art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz wskazał, że skoro sporny znak towarowy "RED BULL" o numerze [...] został zgłoszony w dniu [...] maja 2002 r., tj. w czasie obowiązywania p.w.p., to przepisy tej ustawy będą stanowić podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak. Wskazał także na brzmienie art. 164 p.w.p., wyjaśnił pojęcie interesu prawnego oraz przyjął, że skoro uprawniony wystąpił przeciwko wnioskodawcy z powództwem sądowym zarzucając naruszenie spornego prawa ochronnego na znak towarowy "RED BULL" o numerze [...] to wnioskodawca ma prawo żądać ustalenia czy sporne prawo został udzielone z zachowaniem ustawowych warunków udzielenia ochrony. W dalszej kolejności organ przywołał przepis art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz podniósł, że brak jest legalnej definicji złej lub dobrej wiary. Podkreślił, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że o zgłoszeniu znaku w złej wierze można mówić wówczas, gdy nastąpiło ono pomimo wiedzy lub w wyniku niewiedzy o istnieniu cudzego prawa, które mogło być przez to naruszone lub gdy było ono dokonane w innym celu, niż chęć posiadania prawa jego wyłącznego używania do oznaczania własnych towarów. Zła wiara zachodzi u tego, kto ma świadomość niezgodności danego stanu rzeczy z rzeczywistym stanem prawnym, albo wskutek niedbalstwa nie zna rzeczywistego stanu prawnego. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny zła wiara obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych. Zła wiara nie jest kwestią samego subiektywnego stanu osoby działającej, lecz także kwestią obiektywnych zdarzeń, które wskazują na to, że zgłoszenie przedsięwzięte w danych okolicznościach było nieuczciwe. Okoliczności te organ powinien ocenić w kontekście całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Organ przywołał treść art. 7 k.c. oraz stwierdził, że obowiązek udowodnienia złej wiary zgłaszającego spoczywa na wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia spornego prawa. Przypomniał, że wnioskodawca oparł zarzut dotyczący złej wiary uprawnionego na twierdzeniu, że uprawniony zgłaszając sporny znak dla towarów wskazanych w klasie 30 zmierzał do ominięcia przepisów ustanawiających sankcję wygaszenia ochrony znaku nieużywanego. Zdaniem wnioskodawcy zła wiara uprawnionego przejawiała się w zamiarze przedłużenia ochrony wcześniej zgłoszonych znaków towarowych o numerach [...] oraz [...]. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania, że zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż sporny znak w zakresie rozpatrywanych towarów ujętych w klasie 30 nie był używany po dacie jego rejestracji. Okoliczność powyższa była bowiem kwestią bezsporną pomiędzy stronami niniejszego postępowania. Nieużywanie znaku "RED BULL" nie może jednak stanowić podstawy unieważnienia spornego prawa, lecz co najwyżej stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa. Taką właśnie decyzję wydał Urząd Patentowy RP w dniu [...] kwietnia 2011 r. (sygn. akt Sp. [...]), stwierdzając wygaśnięcie ochrony znaku towarowego "RED BULL" o numerze [...] w zakresie towarów wskazanych w klasie 30. Organ nie podzielił również stanowiska wnioskodawcy, że nieużywanie spornego znaku oraz innych znaków wnioskodawcy zawierających człon "RED BULL" w zakresie towarów ujętych w klasie 30 świadczy o tym, że sporny znak w tym zakresie został zgłoszony bez intencji używania. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca nie wykazał, by uprawniony zgłaszając sporny znak działał wyłącznie w celu blokowania konkurentów w tym wnioskodawcy, bez zamiaru używania tego znaku. Podkreślił, że zgodnie ze wskazaniami aktualnej linii orzeczniczej - o posiadaniu zamiaru używania znaku może świadczyć zbieżność towarów lub usług objętych ochroną znaku towarowego z przedmiotem działalności wynikającym z rejestru handlowego. Wywodził, że w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II GSK 269/10), dotyczącym znaku "RED BULL" o numerze [...], Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zamiar taki jest ujawniony poprzez określenie w stosownym rejestrze przedmiotu działalności przedsiębiorstwa, albowiem jest to publiczna deklaracja przedsiębiorcy, na jakich polach działalności gospodarczej zamierza on uczestniczyć, czyli jakiego rodzaju towary i usługi planuje oferować na rynku. Wpis przedmiotu działalności gospodarczej uprawnionego w austriackim rejestrze sądowym nastąpił bez wskazania konkretnych towarów. Zgodnie z tym rejestrem działalność uprawnionego obejmuje "wykorzystanie marki RED BULL". Wpis przedmiotu działalności uprawnionego w rejestrze nastąpił więc bez wyliczenia konkretnych towarów, lecz w sposób ogólny, co wskazuje na zamiar objęcia zakresem działalności gospodarczej wszystkich klas towarowych. Wskazany wpis w ewidencji działalności gospodarczej dostatecznie indywidualizuje zamiar prowadzenia działalności gospodarczej przez uprawnionego. Należy zatem stwierdzić, że uprawniony spełnił minimalną przesłankę wymaganą do udzielenia prawa ochronnego, jaką jest zamiar używania znaku towarowego. Organ podkreślił, że taką interpretację przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1263/09), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. i stanowisko to podziela Kolegium Orzekające. Zatem wobec stwierdzenia istnienia po stronie uprawnionego zamiaru używania spornego znaku, organ uznał za nieuzasadniony zarzut zgłoszenia w złej wierze spornego znaku "RED BULL". Organ podkreślił również, że kwestia ewentualnej renomy czy powszechnej znajomości znaku nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro stanowią one odrębne podstawy unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – P. Sp. j. zwana dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzuty naruszenia: -art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) oraz art. 7, 77, 80, a co najmniej art.107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń stron postępowania, w szczególności do twierdzenia wnioskodawcy, że o braku zamiaru używania znaku towarowego słowno-graficznego "Red Bull" nr [...] w dacie jego zgłoszenia dla spornych towarów świadczy brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków słownych "RED BULL" nr [...] oraz [...] dla tych towarów, co wraz z nie-używaniem znaku [...] po jego zarejestrowaniu tworzy okres 12-letniego braku używania znaków "RED BULL" dla towarów z klasy 30; -art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, 75 § 1, 78 § 1, 80, a co najmniej art.107 § 3 k.p.a. w związku z art.169 ust.1 pkt 1 oraz art.172 p.w.p. - poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia wskazanych przez wnioskodawcę dowodów z decyzji Urzędu Patentowego RP wydanych w sprawach Sp.[...] i Sp.[...], stwierdzających wygaśnięcie praw z rejestracji wcześniejszych znaków słownych "RED BULL" nr [...] oraz IR [...] jako dowodów braku używania oznaczenia "Red Bull" również przed datą zgłoszenia spornego znaku nr IR [...], a w konsekwencji pominięcie potraktowania decyzji Sp.[...] jako dowodu kontynuacji braku używania znaku; - art.153 p.p.s.a. a także art. 7, 75 §1 oraz art.80 k.p.a. w związku z art. 132 ust.2 pkt 1 p.w.p. oraz (przez błędne zastosowanie) art. 6 ust.1 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych – poprzez zaniechanie zaleconej przez Sąd oceny używania znaku dla konkretnych grup towarów, a poprzestanie w ocenie złej bądź dobrej wiary zgłaszającego na treści wpisu w rejestrze handlowym (w Austrii) nie określającego żadnych towarów, dla których miałby być używany znak towarowy; -art.153 p.p.s.a., a także art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz art.107 § 3 k.p.a. - poprzez stwierdzenie odmiennie niż w poprzedniej decyzji z [...] czerwca 2010 r. bez rzetelnego uzasadnienia, oraz wbrew zgodnym poglądom obu stron sporu, że ewentualna renoma spornego znaku towarowego nie ma znaczenia w sprawie; -art.153 p.p.s.a. oraz art. 7, 77, 80, a co najmniej art. 107 §3 k.p.a. w związku z art.132 ust.2 pkt 2 i 3 p.w.p. - poprzez brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do twierdzenia wnioskodawcy, że zła wiara w dokonaniu zgłoszenia spornego znaku towarowego "Red Bull" nr [...] polega na objęciu zgłoszeniem wszystkich klas towarowych, czyli uzyskania zakresu ochrony przysługującego znakom renomowanym, mimo, iż w dacie zgłoszenia sporny znak nie miał renomy na polskim rynku, w tym nieprzeprowadzenie analizy załącznika do protokołu rozprawy z [...] marca 2012 r., w którym wnioskodawca zestawił daty zapytań licencyjnych wskazywanych przez uprawnionego, w większości pochodzących z okresu późniejszego niż data zgłoszenia znaku. Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi skarżąca podniosła m.in., że Urząd Patentowy wydając zaskarżoną decyzję nie wypełnił zaleceń Sadu zawartych w wyroku z 29 marca 2011 r., gdyż nie odniósł się do wszystkich twierdzeń stron postępowania. Stwierdziła, że organ przede wszystkim nie odniósł się do twierdzenia wnioskodawcy, iż o braku poważnego zamiaru używania znaku słowno-graficznego "Red Bull" nr [...], dla towarów objętych klasą 30 klasyfikacji "nicejskiej", świadczy brak rzeczywistego używania dla tych towarów przez okres kilku lat wcześniejszych znaków słownych "R. nr [...] oraz [...], będących tzw. "warstwą słowną" znaku [...] oraz dominującym elementem tego znaku. Ten brak zamiaru używania znaku [...], dla spornych towarów z klasy 30, potwierdza zdaniem skarżącej również brak jakiegokolwiek używania tego właśnie znaku po jego zarejestrowaniu, skutkujący stwierdzeniem wygaśnięcia prawa z rejestracji, co Urząd Patentowy orzekł decyzją z [...] kwietnia 2011 r. - nr Sp.[...]. Wyjaśniła, że zarzut braku używania słownych znaków towarowych "RED BULL" zarejestrowanych pod numerami praw [...] oraz [...], przed datą zgłoszenia do rejestracji spornego znaku słowno-graficznego "Red Bull" nr [...], jako przesłankę złej wiary zgłaszającego ostatni z tych znaków, podnosiła wielokrotnie w postępowaniu o unieważnienie tego znaku, o czym mają świadczyć między innymi: wniosek z [...] marca 2006 r. o unieważnienie prawa z rejestracji [...] na znak słowo-graficzny "Red Bull, pismo wnioskodawcy z [...] stycznia 2010 r. zatytułowane "Stanowisko wnioskodawcy wobec pism uprawnionego z rejestracji znaku z [...] lipca 2009 r. oraz [...] stycznia 2010 r.", wypowiedź pełnomocnika wnioskodawcy na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010 r. w postępowaniu Sp. [...], pismo z [...] marca 2012 r. pt. "Wniosek dowodowy wnioskodawcy" pkt 4, w związku z przywołanym dowodem z decyzji Sp[...] dotyczącej znaku towarowego "GAP", który unieważniono z uwagi na dokonane zgłoszenia w złej wierze, w okresie gdy toczyło się postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia wcześniejszego znaku, wypowiedź pełnomocnika wnioskodawcy na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r. w postępowaniu Sp.[...]. Zdaniem skarżącej wobec wielokrotnie stawianego zarzutu braku zamiaru używania znaku "Red Bull" dla spornych towarów, o czym według wnioskodawcy, świadczy brak rzeczywistego używania znaku dla tych towarów przez wiele kolejnych lat – kwestia ta winna być poddana przez organ wnikliwej analizie oraz prawidłowo uzasadniona. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnej merytorycznej wypowiedzi Urzędu Patentowego na temat złożonej do akt sprawy decyzji z [...] lutego 2011 r. nr Sp.[...], dotyczącej unieważnienia znaku towarowego "GAP", w której to decyzji stwierdzono, że zgłoszenie znaku bez zamiaru używania (tu w celu obejścia skutków wygaśnięcia ochrony znaku nieużywanego) jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wskazała, że w związku z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia z 29 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2527/10 złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek dowodowy z [...] marca 2012 r. o przeprowadzenie dowodów z decyzji Urzędu Patentowego, stwierdzających wygaśnięcie praw z międzynarodowej rejestracji znaków towarowych "RED BULL" z powodu ich nieużywania na polskim rynku, a to: 1) znaku słownego "RED BULL" nr [...], dla którego wygaśnięcie ochrony stwierdzono decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr Sp.[...]- na okoliczność braku używania znaku dla spornych towarów w okresie od 9 kwietnia 2000 r.; 2) znaku słownego "RED BULL" nr [...], dla którego wygaśnięcie ochrony stwierdzono decyzją z [...] marca 2010 r. nr Sp.[...] - na okoliczność braku używania znaku dla spornych towarów w okresie od [...] lipca 1998 r.; 3) znaku słowno-graficznego "Red Bull" nr [...]dla którego wygaśnięcie ochrony stwierdzono decyzją z [...] kwietnia 2011 r. nr Sp.[...] - na okoliczność braku używania znaku dla spornych towarów w okresie do 16 czerwca 2010 r. (tu prostuję omyłkowo podaną w piśmie z [...] marca 2012 r. datę początku braku używania znaku - wg decyzji nr Sp.[....] powinno to być [...] lutego 2004 r.) Podkreśliła, że wskazane daty początkowe wynikających z decyzji okresów nieużywania znaków towarowych są datami poprzedzającymi o 5 lat stwierdzone w tych decyzjach daty wygaśnięcia prawa z rejestracji. Wskazując na brzmienie art. 172 oraz art.169 ust.1 pkt 1 p.w.p. wywodziła, że skoro warunkiem ustalenia daty wygaśnięcia jest upływ 5 lat nieużywania znaku towarowego, to okres owego braku używania rozpoczął się dokładnie 5 lat przed stwierdzoną w decyzji datą wygaśnięcia prawa z rejestracji. W ocenie skarżącej Urząd Patentowy, rozpatrując sprawę ponownie, zaleceń Sądu zawartych w wyroku VI SA/Wa 2527/10 nie wykonał w pełnym zakresie. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy ograniczył się jedynie do stwierdzenia, powołując decyzję w sprawie Sp.[...], że sporny znak nie był używany po dacie jego rejestracji. Natomiast nie przeprowadził dowodów z decyzji Sp.[...] oraz Sp.[...] - dotyczących znaków towarowych zgłoszonych wcześniej, w których okres braku używania poprzedza datę zgłoszenia spornego znaku [...]co fałszuje obraz okoliczności spornej sprawy. Z samego bowiem, jednostkowo ocenionego faktu nieużywania znaku [...]po dacie jego rejestracji (co skutkowało wygaśnięciem ochrony w postępowaniu Sp.[...]) może wynikać zarówno odstąpienie od używania znaku dopiero po jego zgłoszeniu, jak też brak używania w okresie dłuższym, w tym wcześniejszym. Decyzje Sp.[...] oraz Sp.[...], łącznie z decyzją Sp.[...] wskazują w ocenie skarżącej, że znaków "RED BULL" nie używano w Polsce dla towarów z klasy 30, w tym dla lodów, w okresie co najmniej od 31 lipca 1998 r. (decyzja Sp.[...]), czyli blisko 4 lata przed datą zarejestrowania spornego znaku IR 791989, aż co najmniej do [...] czerwca 2010 r. (data wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia - sprawa Sp.[...]), czyli ponad 8 lat po dacie rejestracji spornego znaku. Zdaniem skarżącej okres 12 lat braku używania w Polsce oznaczenia "RED BULL" dla spornych towarów ma niewątpliwie wpływ na ocenę, czy zamiar używania znaku dla tych towarów istniał, oraz czy był zamiarem poważnym. Okres nieużywania znaku [...] mieści się całkowicie w łącznym okresie nieużywania dwóch pozostałych znaków "RED BULL", ale dotycząca wygaśnięcia ochrony tego znaku decyzja Sp.[...], także ma znaczenie w sprawie. Wskazuje ona bowiem, że sporny znak [...]jest już trzecim w kolejności znakiem zgłoszonym dla towarów z klasy 30, w tym lodów, a nie używanym dla tych towarów. Z powyższych względów zaniechanie przeprowadzenia w postępowaniu Sp.[...], dowodów z decyzji nr Sp.[...] oraz Sp.[...] w ocenie skarżącej należy uznać za niedopuszczalne. Skarżąca stwierdziła, iż istotnym dla oceny, czy zgłoszenie spornego znaku towarowego "Red Bull" zarejestrowanego pod numerem IR 791989, dokonano w złej wierze (art.131 ust.2 pkt 1 p.w.p.), jest ustalenie, czy w dacie zgłoszenia tego znaku istniał zamiar używania znaku towarowego w Polsce dla towarów objętych zakresem wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji. Koniecznym jest ustalenie – jak dalej skarżąca wywodziła, czy zgłoszenie spornego znaku było nieuczciwe. Taką ocenę, organ powinien przeprowadzić w kontekście całokształtu ustalonego stanu faktycznego, co słusznie zauważył Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] marca 2012 r. Skarżąca podkreślała, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny, zalecając wyrokiem z 29 marca 2011 r. zbadanie, czy sporny znak jest używany i dla jakich grup towarów, zwracał uwagę na konieczność przeprowadzenia tej oceny w świetle całokształtu ustaleń faktycznych. Badanie rzeczywistego zakresu używania znaku może mieć wpływ na ocenę ewentualnych zamiarów rozszerzenia asortymentu, dla którego byłby używany znak towarowy. Jej zdaniem z normalnego doświadczenia życiowego wynika, że łatwiej realizować zamiary w dziedzinach bliskich tym, w których przedsiębiorstwo ma doświadczenie produkcyjne, aniżeli całkowicie zmieniać branżę. Urząd Patentowy, mimo iż sam wskazywał, że zamiar używania znaku towarowego należy oceniać w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych to jednak postąpił wbrew tym zaleceniom, gdyż wniosek o zamiarze używania znaku [...]wysnuł jedynie z wyroków w sprawie unieważnienia znaku [...]. Powołując się na wyroki obu instancji w tamtej sprawie Urząd Patentowy stwierdził, że o zamiarze używania znaku towarowego dla wszystkich produktów, w tym dla będących przedmiotem niniejszego postępowania spornego, świadczy wpis uprawnionego w rejestrze handlowym w Austrii, gdzie jako przedmiot działania spółki wskazano " Wykorzystanie marki Red Bull". Zauważyła, że w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy nie wykazał istnienia "linii orzecznictwa", na którą się powołuje dotyczącej oceny zamiaru używania znaku towarowego, jako przesłanki złej bądź dobrej wiary zgłaszającego taki znak. Urząd nie wskazał choćby dwóch różnych spraw rozstrzyganych w sądach, w których orzeczenia byłyby podobne, powołał jedynie wyroki Wojewódzkiego i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie znaku towarowego zarejestrowanego jako [...]. Zdaniem skarżącej orzeczenia dwóch instancji sądowych wydane w tej samej sprawie nie tworzą "linii orzeczniczej", gdyż w takim ujęciu każda sprawa, w której NSA utrzymał w mocy zaskarżony wyrok byłaby już "linią orzeczniczą". Zatem powoływanie się na tę "linię" bez wskazania tworzących ją orzeczeń z różnych, ale podobnych spraw, nie spełnia wymogów rzetelnego uzasadnienia decyzji (art.107 §3 k.p.a.). Zdaniem skarżącej przydatność wyroków wydanych w sprawie znaku [...], to jest wyroku WSA z 26 października 2009 r. sygn. akt VI SAA/Va 1263/09 oraz wyroku NSA z13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 269/10 dla oceny złej wiary w zgłoszeniu znaku [...]jest wątpliwa i to z kilku przyczyn. Podkreśliła, że ocena dokonana w powołanych wyrokach dotyczyła innego stanu prawnego, ponieważ znak [...] wyznaczony w trybie "Porozumienia madryckiego" na obszar Polski, zarejestrowano w roku 1998, czyli w okresie obowiązywania ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. nr 5, poz.17 ze zm.). Podała, że przedmiotem sprawy była oceny, czy znak spełnia wymogi art.6 ust.1 powołanej ustawy, który to przepis nie ma odpowiednika w obecnej p.w.p. obowiązującej od 22 sierpnia 2001 r., a więc również w dacie zgłoszenia znaku IR 791989. Stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt VI SA/Wa 1263/09 wyjaśnił że:" Jednakże czymś innym jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie towarów, których dotyczy wniosek o rejestrację prawa ochronnego na znak towarowy, a czymś innym uprawnienie do prowadzenia takiej działalności, które stwarza potencjalną możliwość realizacji tej działalności. Natomiast powołany w tym cytacie wyrok WSA w sprawie VI SA/Wa 833/07 wyjaśnia, że "Zgodnie z literalną wykładnią art. 6 ust. 1 u.z.t. należy przyjąć, iż rejestracja znaku towarowego może nastąpić na rzecz przedsiębiorstwa uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji towarów objętych wnioskiem o rejestrację." W ocenie skarżącej obydwa cytaty analizowane łącznie wskazują, że badanie spełniania przez zgłaszającego przesłanek z art. 6 ust.1 ustawy o znakach towarowych dotyczyło sprawdzenia, czy ów zgłaszający był uprawnionym do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, a nie czy miał poważny i mieszczący się w realnym przedziale czasu zamiar produkowania konkretnych towarów. Wywodziła, że z polskiej praktyki rejestrowania działalności gospodarczej wynika, że wiele podmiotów zgłasza do Krajowego Rejestru Sądowego, bądź innych ewidencji, poszerzone zakresy działania swych przedsiębiorstw. Nie jest to bowiem zagrożone żadną sankcją - nawet przymusowymi usunięciem części wpisu, co byłoby odpowiednikiem stwierdzenia wygaśnięcia prawa do nieużywanego znaku towarowego. Badanie spełniania wymogów do uzyskania ochrony znaku towarowego, w tym sprawdzenie czy zgłoszenia nie dokonano w złej wierze (art. 131 ust.2 pkt 1 p.w.p.) zawsze, na co skarżąca zwróciła uwagę - odnosi się do daty zgłoszenia rozpatrywanego znaku. Ocena zawarta w wyrokach WSA i NSA dotyczących znaku [...] odnosiła się więc do roku 1998, podczas gdy sporny znak [...]zgłoszono [...] maja 2002 r., czyli 4 lata później po znaku [...]. Na tę datę należało więc badać, czy zamiar korzystania ze znaku w zakresie towarów z klasy 30 jest aktualny, czy też pozostaje wpisem bez pokrycia w rejestrze sądowym w Austrii. Skarżąca stwierdziła, że dobitnym świadectwem tego, że wpis w rejestrze sądowym niekoniecznie musi być odzwierciedlony w praktyce przedsiębiorstwa, jest wskazywany w niniejszej skardze fakt wygaśnięcia w zakresie spornych towarów, praw z rejestracji trzech znaków towarowych "RED BULL" o numerach rejestracji: [...], [...] oraz [...]- z powodu nieużywania ich w Polsce dla tych towarów (mimo istnienia w rejestrze wpisu "Wykorzystanie marki RED BULL"), co Urząd Patentowy RP stwierdził w postępowaniach spornych nr [...], Sp.[...]oraz Sp.[...]. W ocenie złej wiary w dacie zgłoszenia znaku towarowego, przy zarzucie braku zamiaru używania, istotnym jest zdaniem skarżącej - to czy używano identyczne lub podobne znaki wcześniejsze. W tym zakresie sytuacja znaków [...] oraz [...] także się różni. Znak [...] zgłoszony w roku 1998, poprzedzony był tylko znakiem [...], zgłoszonym w roku 1995, a więc jego okres nieużywania wynosił wówczas tylko 3 lata. Znak IR 791989, którego unieważnienia odmówiono zaskarżoną decyzją Sp.[...], zgłoszony w maju 2002 r., poprzedzony był zarówno słownym znakiem "RED BULL" nr rejestracji [...], który w roku 2002 był już nieużywany od 7 lat, jak też identycznym z nim znakiem [...] - nieużywanym od 4 lat. Wynika stąd, że w roku 2002, kierownictwo Spółki "R." GmbH winno być świadomym zgłaszania znaku nieużywanego, co jest działaniem nieuczciwym, zwłaszcza że zgłaszało ten znak nie tylko na klasę 30, będącą przedmiotem zainteresowania skarżącej, ale na wszystkie 45 klas towarowych i usługowych. Zdaniem skarżącej zalecenia, które Wojewódzki Sąd Administracyjny sformułował w wyroku z 29 marca 2012 r. - sygn. akt VI SA/Wa 2527/10 - przywołane na str.6 decyzji są jednoznaczne. Należało zbadać, czy oznaczenie "Red Bull" było używane dla wszystkich grup towarów dla których znak został zarejestrowany, wskazać dowody z których to wynika oraz wyjaśnić dlaczego ta okoliczność jest istotna dla rozstrzygnięcia. Skarżąca zarzuciła, że Urząd Patentowy, ograniczając się do przywołania wyroków, w których oceniano wpis o treści "Wykorzystanie marki RED BULL" w rejestrze sądowym w Austrii, nie wykonał zaleceń Sądu, naruszając tym samym przepis art. 153 p.p.s.a. Nadto organ naruszył także przepisy K.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów (art.75 §1, art.77 §1), a w konsekwencji błędną ocenę okoliczności i naruszenie zasady ogólnej dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 80, art.7 k.p.a.) oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji przyczyn niewykonania zaleceń wyroku. Ograniczając się zaś do wskazania rozstrzygnięć wydanych na gruncie art. 6 ust.1 ustawy o znakach towarowych - Urząd faktycznie zastosował ustawę o znakach towarowych, mimo iż jej nie powołał. Odnosząc się do kwestii oceny renomy znaków towarowych "Red Bull" skarżąca podniosła, że jej wyjaśnienie obie strony sporu uważają za ważne, choć każda z nich wysnuwa z tej oceny odmienne wnioski. Jej zdaniem - znak "Red Bull" nie był, w ocenie polskich klientów, znakiem renomowanym w dniu jego zgłoszenia ([...] maja 2002 r.), a wobec tego zgłoszenie znaku na wszystkie 45 klas towarowych i usługowych jest działaniem w złej wierze. Zdaniem zaś uprawnionego na co skarżąca wskazała - znak jest powszechnie znany i renomowany, co upoważniało zgłoszenie go na wszystkie klasy towarów i usług wg klasyfikacji nicejskiej. Wskazując na stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji odnośnie kwestii renomy znaku, diametralnie odmienny od prezentowanego w uchylonej przez Sąd decyzji - z uwagi na lakoniczne uzasadnienie stanowi zdaniem skarżącej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Narusza także określoną w art. 8 K.p.a. zasadę ogólną postępowania administracyjnego nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Sądy administracyjne zwracają uwagę na możliwość zmiany stanowiska względem poprzednich orzeczeń, jednak taką zmianę poglądów należy szczególnie starannie uzasadnić, wyjaśniając dlaczego nowe rozstrzygniecie jest inne niż poprzednie. Tylko takie rzetelne uzasadnienie decyzji może spełnić zadanie wzbudzania zaufania stron do władzy publicznej. Lakoniczne uzasadnienie kwestii renomy zawarte w decyzji z [...] marca 2012 r. nie spełnia, zdaniem skarżącej, wymogów art. 8 i 107 § 3 K.p.a., a także narusza art. 153 p.p.s.a. skoro dowody złożone przez uprawnionego ze spornego znaku dotyczą nie tylko renomy, ale też używania znaku. Niezależnie od powyższego, skarżąca za błędny uznała pogląd, że Urząd Patentowy nie badał renomy lub powszechnej znajomości znaku, bo stanowią one odrębne podstawy unieważnienia-taki pogląd byłby prawidłowy jedynie wówczas, gdyby znak towarowy "Red Bull", był po stronie atakującej inny znak towarowy, w celu jego unieważnienia. W niniejszej zaś sprawie to znak "Red Bull" jest przedmiotem postępowania o unieważnienie, a kwestia renomy bądź jej braku jest elementem oceny złej bądź dobrej wiary zgłaszającego. Z tego też względu Urząd winien był rozpatrzyć wszystkie dowody wskazywane na okoliczność renomy oraz komentarze dotyczące jej braku i wysnuć z tego właściwe wnioski. Nie czyniąc tego, naruszył przepisy: art.7, art.75 §1, art.77 §1 oraz art.80 k.p.a. W postępowaniu o unieważnienie prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "Red Bull" (IR 791989) prowadzonym w Urzędzie Patentowym pod sygnaturami akt Sp.[...] oraz [...] wnioskodawca stawiał zarzut, że uprawniony z rejestracji poprzez objęcie zgłoszeniem swego znaku wszystkich towarów ujętych w klasyfikacji uczynił to w celu uzyskania efektu, jaki przepisy dają znakom renomowanym. Skarżąca wyjaśniła, że istotna różnica między zakresem ochrony znaków nie mających renomy oraz znaków renomowanych, polega głównie na zakresie asortymentowym towarów, dla których chroniony jest znak towarowy. Wywodziła, że znaki nie mające renomy chronione są w zakresie towarów podobnych do tych, które ujęto w wykazie towarów. Przy czym taki znak, zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. może być w ocenie skarżącej - przeszkodą do udzielenia ochrony na późniejszy znak towarowy identyczny lub podobny. Dodała, że również naruszenie prawa ochronnego definiuje się jako bezprawne używanie przez osobę trzecią znaku identycznego lub podobnego dla towarów identycznych lub podobnych. Znak renomowany swą ochroną obejmuje wszystkie towary i usługi, gdyż przeszkodą w udzieleniu prawa ochronnego jest podobieństwo do wcześniejszego znaku renomowanego, dla jakichkolwiek towarów, o czym expressis verbis stanowi art 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.. Również naruszenie prawa ochronnego na znak renomowany może nastąpić poprzez nieuprawnione użycie go dla jakichkolwiek towarów (art. 296 ust.2 pkt 3 p.w.p.). Z powyższych względów ustalenie, czy znak "Red Bull" miał renomę w dacie jego zgłoszenia do rejestracji międzynarodowej, w tym na obszar Polski, ma istotne w ocenie skarżącej znaczenie dla ustalenia, czy zgłoszenia tego dokonano w złej bądź dobrej wierze. Jeśli znak nie miał w dacie zgłoszenia renomy, to zgłoszenie go na wszystkie klasy towarowe było działaniem w złej wierze, nieuczciwym, stanowiło bowiem sięgnięcie po uprawnienia charakterystyczne dla znaków renomowanych, czyli ochronę w pełnym zakresie towarów, które wówczas dla tego znaku jeszcze nie przysługiwały. Jeśli natomiast znak w dacie jego zgłoszenia, czyli [...] maja 2002 r. miał renomę, to objęcie zgłoszeniem wszystkich klas nie zmieniałoby sytuacji prawnej tego znaku towarowego. Z tego względu ocena czy znak miał renomę jest tak istotna w niniejszej sprawie. Wskazując, że znaku towarowego renomowanego nie ma potrzeby zgłaszać we wszystkich klasach towarowych - skoro chroniony jest dla jakichkolwiek towarów - to zgłoszenie we wszystkich klasach oznacza raczej na brak renomy. Posiadanie przez znak renomy, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, należy do sfery faktów, podlega więc udowodnieniu. Wskazała, że uprawniony złożył obszerne dowody na tę okoliczność, których Urząd Patentowy jednak nie zbadał. Wśród dowodów jest liczna grupa zapytań o udzielenie licencji, przyjmuje się bowiem, że zainteresowanie potencjalnych licencjobiorców korzystaniem ze znaku może świadczyć o jego renomie. Podkreśliła, że na rozprawie w Urzędzie Patentowym, w dniu [...] marca 2012 r., złożyła załącznik do protokołu zawierający analizę wszystkich wskazanych przez uprawnionego zapytań licencyjnych. Wynika z niej, że zdecydowana większość zapytań licencyjnych dotyczy towarów innych niż z klasy 30, których to towarów dotyczy niniejszy spór, nie ma ani jednego zapytania o licencję z Polski, wszystkie pochodzą z innych państw, zdecydowana większość zapytań licencyjnych została sporządzona po dacie zgłoszenia do rejestracji znaku IR 791989, w tym liczna grupa dopiero po dacie złożenia wniosku o unieważnienie tej rejestracji. Analiza wskazanych przez uprawnionego zapytań licencyjnych, przeprowadzona w załączniku do protokołu z rozprawy wskazuje, że ten materiał nie dowodzi istnienia renomy znaku "Red Bull" (IR 791989) w dacie jego zgłoszenia do rejestracji, czyli w dniu [...] maja 2002 r. skoro te zapytania pochodzą z okresów późniejszych i to o kilka lat. Tym bardziej nie dowodzi istnienia renomy w Polsce, bo tu nie było żadnych zapytań o licencje. Skarżąca również dodała, że na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r. złożyła także decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2006 r. nr Sp.[...] oddalającą wniosek "R." GmbH o unieważnienie (sprzeciw) prawa ochronnego nr R-148003 na znak towarowy "pitbull" zgłoszony dla napojów. Wyjaśniła, że w powołanej decyzji Urząd Patentowy stwierdził, że wnosząca sprzeciw Spółka "R." GmbH nie wykazała renomy swoich znaków towarowych na dzień 17 września 2001 r. W niniejszym postępowaniu "R." GmbH nie wykazała, by w okresie pomiędzy 17 września 2001 r. a datą zgłoszenia znaku "Red Bull" - nr rejestracji IR 791989, czyli do [...] maja 2002 r. oznaczenie to uzyskało cechy znaku renomowanego, zwłaszcza w Polsce. Zdaniem skarżącej objęcie zgłoszeniem znaku [...]wszystkich klas towarowych jest klasycznym przypadkiem zgłoszenia w celach spekulacyjnych, dla wymuszania zawierania licencji, i z tego również względu jest to zgłoszenie w złej wierze. Odstępując od oceny dowodów świadczących o braku renomy znaku w dacie jego zgłoszenia, Urząd Patentowy naruszył art.7 oraz art.75 §1, art.77 §1 i art.80, a co najmniej art.107 §3 k.p.a. w związku z art.132 ust.2 pkt 2 i 3 p.w.p. Ponieważ w poprzedniej decyzji zainteresowanie licencjami wskazano jako przesłankę rozszerzenia zakresu towarów znaku IR 791989, a Sąd wyrokiem z 29 marca 2011 r. nakazał ponownie przeanalizować i uzasadnić również kwestie niewyspecyfikowane w orzeczeniu WSA czyli "pozostałe" – przyjąć należy zdaniem skarżącej, że brak analizy wpływu zapytań licencyjnych na ocenę złej wiary zgłaszającego narusza art.153 p.p.s.a., jest bowiem niewykonaniem zaleceń Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. skarżąca podtrzymała swoje zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Stanowisko Urzędu Patentowego w przedmiocie odmowy unieważnienia w części prawa ochronnego na znak "RED BULL" o numerze IR-791989 udzielonego na rzecz R. GmbH z siedzibą w F., Austria było przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 marca 2011 roku wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1527/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok, o którym wyżej mowa jest prawomocny, albowiem nie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do której złożenia był uprawniony także organ administracji. Tak więc, organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 ppsa. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania, co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ocena prawna jest wiążąca, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Natomiast traci ona moc wiążącą: 1) w razie zmiany stanu prawnego, 2) w przypadku zmiany (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu ( czynności ). Można dodać, iż w świetle stanowiska zajętego w literaturze niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w powołanym przepisie byłoby naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej ( art. 174 pkt 1 p.p.s.a ). (por. A. Kabat (w:) Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, komentarza, Warszawa 2005, str. 347). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ nie zastosował się do zaleceń wskazanych w wyroku Sądu dotyczących wszechstronnej oceny przedstawionego materiału dowodowego. Sąd stwierdził, iż organ nie wskazał, jakie fakty uznał za istotne dla rozstrzygnięcia i ustalone w oparciu o jakie dowody. Sąd uznał także, że organ wskazując, że sporny znak jest używany i podkreślając, że ma to istotne znaczenie w sprawie, nie wskazuje w oparciu o jakie dowody czyni to ustalenie, czy wskazane używanie odnosi się do wszystkich grup towarów, dla których znak został zarejestrowany oraz dlaczego ta okoliczność jest istotna dla rozstrzygnięcia. Podobnie Urząd Patentowy RP wywodząc, że sposób używania tego znaku i działania uprawnionego uczyniły ten znak znanym nie wskazuje jakie dowody doprowadziły organ do poczynienia takiego ustalenia i dlaczego ustalenie, że sporny znak "jest znany także w Polsce" ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Podobnie rzecz się ma z pozostałymi okolicznościami wskazywanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które doprowadziły organ do uznania twierdzeń wnioskodawcy o złej wierze uprawnionego w zgłoszeniu spornego znaku dla wskazanych towarów za nieuzasadnione. Nadto organ nie odniósł się też do podnoszonych przez uprawnionego twierdzeń o powszechnej znajomości i renomie spornego znaku, nie wskazując ostatecznie czy okoliczności te uznaje za istotne czy nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się w istocie do przypomnienia przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie, rozważenia interesu prawnego wnioskodawcy, którego istnienie zostało potwierdzone przez Sąd we wskazanym wyżej wyroku oraz przytoczenia treści norm prawnym mających zastosowanie w sprawie. Organ rozpoznając ponownie sprawę ograniczył swoje rozważania do stwierdzenia, iż wniosek skarżącego o unieważnienie w części spornego prawa ochronnego, oparty na zarzucie złej wiary uprawnionego polegającej na tym, iż uprawniony zgłaszając sporny znak dla towarów wskazanych w klasie 30 zmierzał do ominięcia przepisów ustanawiających sankcję wygaszenia ochrony znaku nieużywanego jest nieuzasadniony, ponieważ wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania, że zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. Stwierdził także, iż sporny znak w zakresie rozpatrywanych towarów ujętych w klasie 30 nie był używany po dacie jego rejestracji co nie stanowi sporu jednakże nieużywanie znaku "RED BULL" nie może stanowić podstawy unieważnienia spornego prawa, lecz co najwyżej stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa i taka decyzja została wydana. Zdaniem Kolegium wnioskodawca nie wykazał, że uprawniony zgłaszając sporny znak działał wyłącznie w celu blokowania konkurentów w tym wnioskodawcy, bez zamiaru używania tego znaku a kwestia ewentualnej renomy czy powszechnej znajomości znaku nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ nie dokonał zatem dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały nie wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Jak wynika z zaleceń Sądu organ obowiązany był przeanalizować wszystkie zgromadzone dowody, w tym także przedstawione przez stronę, pamiętając, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do istotnych okoliczności spoczywa na organie. Urząd Patentowy winien zatem odnieść się do wszystkich twierdzeń podniesionych przez stronę, wskazać, które uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie i dlaczego. Następnie wskazać, które okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie uznaje za udowodnione, w oparciu o jakie dowody, a którym dowodom odmawia wiary i mocy dowodowej i dlaczego. Jeśli jakieś okoliczności podnoszone przez stronę organ uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie winien wskazać, które i dlaczego. Podobnie jeśli dowody przedstawione przez stronę nie zmierzają w ocenie organu do wykazania okoliczności istotnych w sprawie to ocena ta winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W konsekwencji należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz zgodny z zaleceniami Sądu, a tym samym naruszył art. 153 p.p.s.a. jak również art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzając postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, pogłębi swoją argumentację, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów stron z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a. . .