VI SA/Wa 822/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA, organ) decyzją z [...] października 2016 r., działając na podstawie art. 29a ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.; dalej udp), § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U. z 2014 r., poz. 1608; dalej rozporządzenie) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej kpa) nałożył na T. S. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 19.620 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...][...] – [...] w km 656+110 strona prawa w [...], poprzez wykonanie bez zgody zarządcy dojazdu o nawierzchni kamiennej do działki nr [...] w [...] (Gmina [...]poprzez wysypanie kamienia/kruszywa łamanego w okresie od 11 lipca 2016 r. do 27 października 2016 r. włącznie, tj. za okres 109 dni. Organ wskazał, że obszar pasa drogowego pod wysypanie kruszywa łamanego wynosi 18,00 m2. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej GDDKiA na wstępie opisał przebieg postępowania administracyjnego. W tym zakresie wyjaśnił, że w dniu 11 lipca 2016 r. drogomistrz stwierdził samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej na wysokości działki nr [...] w [...], poprzez wysypanie kamienia/kruszywa łamanego w celu wykonania dojazdu do działki nr [...] w [...]. Na okoliczność tę została sporządzona notatka służbowa oraz dokumentacja fotograficzna wraz z adnotacją w książce objazdu ww. drogi. Na potrzeby ustalenia faktycznej powierzchni zajętego pasa drogowego zarządca drogi zlecił wykonanie operatu geodezyjnego, który potwierdził, iż doszło do zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...][...] – [...] w km 656+110 strona prawa w [...], na wysokości działki nr [...] w [...], a obszar zajęcia wynosi 18,00 m2. W związku z faktem samowolnego zajęcia ww. pasa drogowego organ (pismem z 14 lipca 2016 r.) wszczął postępowanie administracyjne. W dniu 2 sierpnia 2016 r. przeprowadzona została wizja lokalna w terenie, w której uczestniczył skarżący. Podczas wizji stwierdzono zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Organ zaznaczył, iż pas drogowy nie został uporządkowany do 27 października 2016 r. (tj. do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej), a zatem informacja zamieszczona w piśmie skarżącego z 12 września 2016 r. o usunięciu podsypki z pasa drogowego nie znajduje odzwierciedlenia w terenie. W wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego GDDKiA uznał, że podmiotem odpowiedzialnym za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego jest skarżący, co potwierdzają przesłuchania i pisemne oświadczenia świadków (B. B., G.G. i S. K.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną (z [...] października 2016 r.) skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie ustalono kto wysypywał kamień, przy czym on sam nie był obecny na miejscu zdarzenia. Rażącym jest, jak podał, że w decyzji nie napisano o rzeczywistym przebiegu zdarzeń i działaniu osób trzecich. W ocenie skarżącego, brak jest nawet jednego dowodu, iż to on wysypywał kamień/kruszywo lub nakazał jego wysypywanie w obszarze pasa drogi. Skarżący uznał wysypaną powierzchnię jako nieingerującą w ten teren, a jedynie poprawiającą stan zjazdu. Podważył też dokonany pomiar zajęcia, wskazując na właściwości gruntu. Podkreślił, że nie brał udziału we wszystkich czynnościach prowadzonego postępowania (pomiarach, wizji lokalnej). Dodał, iż to poprzedni właściciele działki nr [...] dokonywali podsypywania terenu i wówczas organ nie widział potrzeby podejmowania interwencji. Według skarżącego, zeznania świadków – G. G. i B. B. nie są wiarygodne, ponieważ pomiędzy nimi a skarżącym toczy się kilka postępowań sądowych, w tym karnych. W piśmie z 28 listopada 2016 r. skarżący podał, że G. G. i jej syn wysypywali drobny tłuczeń kamienny na pas drogi krajowej nr [...] przyległy do zjazdu do działki [...] i [...]w miejscowości [...]. W kolejnych pismach kierowanych do GDDKiA skarżący podnosił kwestię sposobu sformułowania stwierdzonego naruszenia. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. GDDKiA utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] października 2016 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącego. W ocenie organu, wykonanie dojazdu o nawierzchni kamiennej poprzez wysypywanie kamienia/kruszywa nie może być traktowane jako przeprowadzenie robót związanych wyłącznie z utrzymaniem zjazdu, o których mowa w art. 30 udp. Zatem skoro skarżący nie uzyskał od zarządcy drogi zezwolenia na nasypanie kamienia/kruszywa w pasie drogowym, to podlega karze. Powołując się na art. 40 ust. 1, ust. 4, ust. 6 i ust. 12 udp oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia, organ zaakcentował, iż decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia takiego faktu na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary, niezależnie od motywów jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej bądź materialnej i niezależnie od tego, czy miał on świadomość zajęcia pasa drogowego, jak również, że zajęcie pasa drogowego wymaga uprzedniego uzyskania stosownego zezwolenia. W skardze na decyzję GDDKiA z [...] stycznia 2017 r. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 11, art. 77 § 1 kpa oraz wniósł o uchylenie tej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał czynności towarzyszące wysypywaniu podsypki w pasie drogowym obok zjazdu. Podkreślił, że nie uczestniczył w tych czynnościach, co potwierdziła sąsiadka – R. W. oraz nieprzychylna mu, jak podał, G. G.. Zdaniem skarżącego, zarządca drogi mógł ustalić fakty i "rozpytać dodatkowo świadków czy T. S. był na miejscu zdarzenia i czy wysypywał, jeśli tak to jak to się odbywało." W uzasadnieniu obu decyzji nie ma zwykłego wskazania i racjonalnego powiązania faktów ani jasnego powołania dowodów na powyższą okoliczność. Skarżący zarzucił również organowi brak pomiarów zajętego obszaru pasa drogi i przyjęcie wielkości zajęcia na podstawie fotografii wykonanej w dniu 15 września 2016 r. Podważył dokonanie pomiarów przez geodetę. Nadto poddał w wątpliwość okres zajęcia pasa drogi, za który nałożono karę. Zarządca drogi nie uzasadnił dlaczego okres ten ustalono na 109 dni. W uzupełnieniu skargi (pismo z 28 marca 2018 r.) skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu) dodatkowo wniósł o uchylenie w całości decyzji pierwszoinstancyjnej z [...] października 2016 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez: - nieuwzględnienie przez organ drugiej instancji faktu usunięcia przez skarżącego kamienia/kruszywa łamanego z obszaru zajętego pasa drogowego w dniu 12 września 2016 r., w sytuacji gdy fakt usunięcia kamienia/kruszywa łamanego ze spornego obszaru potwierdzają fotokopie z dnia 15 września i 26 października 2016 r., na których powierzchnia zajętego pasa drogowego jest mniejsza w porównaniu z powierzchnią pasa drogowego widniejącego na fotokopiach wykonanych przez organ w dniu 11 lipca, 2 sierpnia i 11 sierpnia 2016 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - nieuwzględnienie przez organ drugiej instancji faktu rozgraniczenia między działkami [...] i [...] (zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] , znak [...] z [...] sierpnia 2014 r. - dokument w aktach sprawy, k. 81), co dodatkowo potwierdza prywatna opinia sporządzona przez geodetę R. D. (dokument w aktach sprawy, k. 80) oraz faktu wywłaszczenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] oraz wyznaczenia i zastabilizowania punktu wspólnego dla działek [...],[...] i [...] (droga nr [...]), co doprowadziło do błędnego ustalenia granicy między powyższymi działkami i tym samym niewłaściwego obliczenia powierzchni zajętego pasa drogowego w niniejszej sprawie, co z kolei wpłynęło na wysokość kary pieniężnej nałożonej na skarżącego; - niewyjaśnienie przez organ drugiej instancji stanu faktycznego sprawy, to jest nieustalenie powierzchni obszaru zajętego pasa drogowego, w sytuacji gdy w świetle powyższych okoliczności istniały wątpliwości co do jej faktycznych rozmiarów w chwili wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji winna zostać uchylona z uwagi na liczne uchybienia w zakresie przepisów dotyczących postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja GDDKiA z [...] stycznia 2017 r. oraz utrzymania nią w mocy decyzja tego organu z [...] października 2016 r. odpowiadają prawu. W ocenie Sądu, organ orzekający w sprawie nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, albowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał pełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazując w uzasadnieniach decyzji obu instancji przyczyny nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. W konsekwencji Sąd uznał, że w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, organ zastosował odpowiednie normy prawa materialnego wyrażone w przepisach ustawy o drogach publicznych, w tym przede wszystkim art. 29a ust. 1 pkt 1 udp. Stosownie do treści art. 4 pkt 8 udp zjazd jest połączeniem drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze stanowiącym miejsce dostępu do drogi publicznej. Jest to zupełnie inna kategoria od "dojścia" i "dojazdu" funkcjonującego na gruncie prawa budowlanego. Oczywiście do działek budowlanych i do urządzeń i budynków z nimi związanych musi być zapewniony dojazd czy też dojście, ale na "styku" z drogą publiczną mamy do czynienia ze zjazdem, umożliwiającym połączenie nieruchomości z tą drogą. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) w wyroku z 11 maja 1998 r., sygn. akt II SA 438/98, Lex nr 41660, za zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właścicieli czy użytkowników nieruchomości przyległych do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarząd drogi lub za jego zgodą. Podwyższenie i utwardzenie samowolnie urządzonego przez mieszkańców zjazdu nie może być uznane za wykonywanie obowiązków związanych z utrzymaniem zjazdu, w rozumieniu art. 30 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29a ust. 1 pkt 1 udp, za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4. Natomiast w myśl art. 40 ust. 4 udp, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Podkreślić należy, że treść przepisu art. 29a ust. 1 udp jest kategoryczna, tzn. nie zależy od uznania organu, jeżeli ustalono, że doszło do wybudowania lub przebudowania zjazdu. W takim przypadku organ jest zobligowany do nałożenia na stronę kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 4 udp. Innymi słowy, odpowiedzialność przewidziana w art. 29 ust. 1 udp za ma charakter obiektywny. Oznacza to, że kwestia winy nie ma wpływu na jej istnienie. Na organie orzekającym spoczywa obowiązek ustalenia stanu faktycznego, którego następstwem jest wydanie decyzji nakładającej karę. W takim postępowaniu wystarczy jedynie ustalić, że nastąpiło bezprawne tzn. bez wymaganej zgody zarządcy drogi wybudowanie lub przebudowa zjazdu. W wyroku z 17 lutego 2010 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 364/09 NSA wskazał, iż nie akt "zajęcia", lecz czas "zajmowania" pasa drogowego (liczba dni) jest elementem obliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego, która to opłata z kolei jest podstawą obliczania wysokości kary wymierzanej za zajęcie pasa drogowego dokonanego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zatem sankcjonowane jest zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - jako pewien utrzymujący się stan rzeczy. Z kolei kara musi być na tyle dolegliwa, aby prewencyjnie zapobiec wykonywania zjazdów, poza kontrolą zarządcy drogi w sposób, który mógłby naruszyć bezpieczeństwo na drogach publicznych. Taka regulacja dotycząca kar pieniężnych jest niezbędna dla ochrony i realizacji interesu publicznego, z którym jest związana. Tym interesem publicznym jest porządek publiczny związany ze stanem i bezpieczeństwem dróg publicznych (tak NSA w wyroku z 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 860/09, LEX nr 746283). W niniejszej sprawie zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania ustaleń organu prowadzącego postępowanie. Skarżący od samego początku postępowania administracyjnego neguje swoją odpowiedzialność za wykonanie zjazdu, jednakże nie popiera tego żadnymi dowodami. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie S. K. z 2 września 2016 r., który podał, co następuje: "na prośbę Pana T. S. na jego działce wysypałem podsypkę w rodzaju drobnego żwiru. Według mnie to było na działce Pana T. S.. Powyższa podsypka zbywała mi na posesji". To zeznanie koresponduje z wyjaśnieniami sąsiadki skarżącego – G. G. (zawartymi w protokole z [...] sierpnia 2016 r.): "Pan S. K. wraz z operatorem koparki (..) przewiózł z terenu działki własnej na teren działki przyległy do działki nr [...] destrukt i wysypał kilka kupek tego destruktu na tzw. >>dojeździe<< do działki Pana S., jak również nieco ten destrukt rozplantował łyżką koparki. Natomiast Pan T. S. sam już przez kilka dni rozplantowywał ten destrukt dokładnie na tzw. >>dojeździe<<. Ponadto informuję, że pod destruktem Pan S. rozplantowywał kamień". Również R. W. w piśmie z 2 września 2016 r. wskazała, iż dojazd z drogi krajowej do działki nr [...] w [...] wykonywał S. K. wraz z operatorem koparki. Również z ww. twierdzeniem (że to S. K. rozsypał żwir) skarżący się nie zgadza. Powierzchnię (18,00 m2), zajętego w okresie od 11 lipca 2016 r. do 27 października 2016 r., pasa drogowego potwierdzają zgromadzone w sprawie materiały, w tym notatka służbowa z 15 września 2016 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, a przede wszystkim operat techniczny sporządzony na żądanie organu przez uprawnionego geodetę. Ten ostatni dokument ma walor dokumentu urzędowego. Został on sporządzony m.in. na podstawie wypisów z rejestru gruntów działek nr [...] i nr [...] według stanu na dzień 25 lipca 2016 r. Mając na uwadze lokalizację obszaru zajęcia pasa drogi, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy argumentacja skarżącego dotycząca rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...] , które to postępowanie – jak podniósł skarżący w piśmie z 4 maja 2017 r. - zakończyło się kilka miesięcy temu w Urzędzie Gminy [...] k. [...]. Również bez wpływu na sprawę pozostaje prywatna opinia geodety R. D. (bez daty) załączona do pisma skarżącego z 23 sierpnia 2017 r. Na marginesie dostrzec wypada, iż zawarte w tej opinii stwierdzenie, że rozgraniczenie działek nr [...] i nr [...] zostało zatwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2014 r. przeczy stanowisku skarżącego zaprezentowanemu w piśmie z 4 maja 2017 r. odnośnie postępowania rozgraniczeniowego miedzy tymi działkami. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego nie nastąpiło usunięcie kruszywa z pasa drogowego ani zmniejszenie jego powierzchni. Trafnie też organ wskazał, iż nie jest istotne jaki materiał został pozostawiony w pasie drogowym oraz jaka jest jego grubość. Reasumując, organ orzekający w sprawie prawidłowo przyjął, że skarżący bez zgody zarządcy drogi wykonał dojazd o nawierzchni kamiennej do działki nr [...] w [...] (Gmina [...]) poprzez wysypanie kamienia/kruszywa łamanego na obszarze 18,00 m2 na drodze krajowej nr [...][...] – [...] w km 656+110 strona prawa w [...]. Ten stan zajęcia trwał co najmniej od 11 lipca 2016 r. do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. do [...] października 2016 r., czyli przez 109 dni (vide notatka służbowa z objazdu drogi krajowej w dniu 11 lipca 2016 r., dziennik objazdu drogi krajowej nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy). W odniesieniu do dróg, których zarządcą jest GKKiA, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. z 2014 r., poz. 1608). Według § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 4, z zastrzeżeniem § 5 ust. 1, ustala się następujące stawki opłat za każdy dzień zajęcia: pozostałych elementów pasa drogowego (tj. z wyłączeniem chodników, poboczy, placów w ciągach dróg krajowych, ścieżek rowerowych, ciągów pieszych, pasów dzielących oraz jezdni) - 1 zł. Mając na uwadze wyż. cyt. art. 40 ust. 4 udp oraz § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, Sąd stwierdza, że w wyniku dokonanych ustaleń kara pieniężna w wysokości 19.620 złotych została nałożona prawidłowo. Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach GDDKiA uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem GDDKiA, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W konsekwencji okoliczność, że organ nie uwzględnił stanowiska skarżącego nie może stanowić skutecznego zarzutu. Zaakcentować także wypada, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), wprowadzająca do kpa Dział IVa - Administracyjne kary pieniężne, który zawiera regulacje umożliwiające miarkowanie kar za zajęcie pasa drogowego oraz uwzględnianie okoliczności podnoszonych w odwołaniu takich jak dobra wiara strony, stopień przyczynienia się, brak świadomości bezprawności działania czy też podjęcie działań w celu usunięcia skutków naruszenia. Jednakże obie decyzje GDDKiA zapadły przed 1 czerwca 2017 r., zatem nowelizacja kpa nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.