VI SA/Wa 826/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanowił zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (zwany dalej jako skarżący, strona) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] nakładającą na niego karę pieniężną w wysokości 4 200 złotych. Powyższą karę nałożono na skarżącego w związku z ustaleniami kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] przeprowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...] września 2008 r. w miejscowości A. na drodze krajowej nr [...]. Podczas kontroli stwierdzono między innymi, że na przedniej szybie pojazdu nie naklejono karty opłaty drogowej. Miesięczna karta opłaty drogowej seria i nr [...] przedziurkowana w dniu [...] września 2008 r. wraz z odcinkiem kontrolnym znajdowała się natomiast w dokumentach kierowcy. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, m in; kartę opłaty drogowej. Jednocześnie w myśl § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2006 r. poz. 1089 ze zm.), uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, przy czym karta opłaty składa się z dwóch części: a/ winiety samoprzylepnej, zwanej dalej "winietą", umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu; b/ odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. W związku z faktem, iż w niniejszej sprawie część samoprzylepna karty opłaty nie była naklejona na przednią szybę pojazdu, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto nałożono na skarżącego karę za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Organ odwoławczy utrzymał decyzję pierwszej instancji w całości w mocy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, iż uiścił wymaganą opłatę miesięczną za przejazd po drogach krajowych, a prawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej znajdowała się w pojeździe i została okazana w trakcie kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na skarżącego między innymi karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Należy jednak zaznaczyć, iż w sprawie bezspornym jest, że w trakcie kontroli kierowca należącego do skarżącego pojazdu okazał kartę opłaty drogowej, jednakże nie była ona rozdzielona a winieta nie została umieszczona w sposób trwały w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. W tym miejscu zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Gd 325/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mając za podstawę art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, iż w sytuacji w której przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia odpowiedzialności osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami, które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle, w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym w pełni uzasadnione jest jego zawieszenie do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, rozstrzygniecie powyższe podyktowane jest względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. W szczególności zapobiega ewentualnemu późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145a kpa. Stwierdzenie zaś w toku postępowania sądowoadministracyjnego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Z tego względu Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.