VI SA/Wa 834/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2012 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej (zwany dalej Urzędem) trybie postępowania spornego decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku P. K. (zwanego dalej wnioskodawcą) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] udzielonego na rzecz S. M. (zwanej dalej skarżącą), działając na podstawie art. 164 związku z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; zwanej dalej p.w.p.) oraz art. 93 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "[...]" oraz przyznał na rzecz wnioskodawcy od skarżącej zwrot kosztów postępowania w sprawie i w pozostałym zakresie wniosek o zwrot kosztów postępowania oddalił. Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z. z siedzibą w S., wnioskował o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] udzielonego na rzecz S. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą U. z siedzibą w S.. Znak ten został przeznaczony do oznaczania usług ujętych w klasie 35, 37, 39 i 45: usługi w zakresie gromadzenia, ekspozycji i stworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu kwiatów i roślin oraz kamienia ozdobnego przeznaczonego na pomniki; usługi w zakresie cięcia i formowania kamienia ozdobnego; usługi budowlane dotyczące budowania i stawiania pomników, grobowców, kolumbariów oraz płyt nagrobkowych; transport specjalistyczny w zakresie przewozu zwłok; prowadzenie zakładu pogrzebowego. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 5 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Nadto stwierdził, że posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa, ponieważ prowadzi on działalność w zakresie usług pogrzebowych pod firmą i oznaczeniem "[...]" od dnia [...] października 2001 roku, co koliduje z rejestracją spornego znaku, który jest identyczny do oznaczenia używanego przez wnioskodawcę. Wskazał, że sporny znak został zgłoszony w dniu [...] czerwca 2008 roku, a następnie zarejestrowany w 2009 roku na rzecz skarżącej, tj. żony byłego wspólnika wnioskodawcy – M. S.. Wnioskodawca wspólnie z M. S. prowadził działalność w ramach spółki cywilnej do [...] grudnia 2008 roku. Skarżąca po rozwiązaniu spółki jej męża i wnioskodawcy rozpoczęła działalność używając identycznego znaku "[...]", a następnie dokonała zgłoszenia znaku "[...]" mając pełną świadomość naruszenia praw osobistych i majątkowych wnioskodawcy, bowiem czynnie pracowała w spółce cywilnej P. K. i jej męża. Jej ojciec C. M. był księgowym przedmiotowej spółki, później zarejestrował działalność gospodarczą również używając znaku "[...]". Wnioskodawca stwierdził, że funkcjonowanie na rynku dwóch identycznych znaków służących do oznaczania tych samych usług powoduje, że dochodzi do licznych pomyłek klientów co do tożsamości podmiotów, które są względem siebie konkurencyjne na rynku. Jego zdaniem bezspornym jest fakt, iż pierwszym i jedynym uprawnionym do korzystania ze znaku "[...]" dla usług pogrzebowych jest P. K.. Zdaniem wnioskodawcy zgłoszenie spornego znaku zostało dokonane z jawnym naruszeniem dobrych obyczajów w zakresie działalności gospodarczej i w czasie, gdy małżonek zgłaszającej – M. S. prowadził identyczną działalność w spółce z P. K., świadczy to o działaniu w złej wierze i stanowi wyraz nieuczciwych praktyk w świetle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Działanie takie miało na celu wyeliminowanie z rynku konkurenta, od którego podczas wspólnego prowadzenia działalności gospodarczej zgłaszający uzyskał wiedzę i umiejętności niezbędne do prowadzenia tego rodzaju działalności. Wnioskodawca sprecyzował podstawę prawną żądania wskazując art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 131 ust. 5 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Przedstawił kopię umowy spółki cywilnej zawartej [...] marca 2002 roku. Według wnioskodawcy sporna rejestracja narusza jego prawa autorskie do oznaczenia "[...]". Jego zdaniem uprawniona nie udowodniła, że prawo do tego znaku przysługuje jej małżonkowi – M. S.. Wioskodawca załączył kopie ogłoszeń prasowych opublikowanych w dniu [...] czerwca 2010 r., po dacie uprawomocnienia się wyroku w sprawie o sygnaturze [...], w celu potwierdzenia, że pomimo sądowego zakazu skarżąca nadal używa oznaczenia [...]. Wnioskodawca przy piśmie z dnia [...] czerwca 2011 roku załączył kopię wyroku Sądu Apelacyjnego w S. z dnia [...] czerwca 2010 roku (sygn. akt [...]). W wyroku tym Sąd oddalił apelację S. M. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] września 2009 roku (sygn. akt [...]). W odpowiedzi na wniosek skarżąca nie zgodziła się z zarzutami wnioskodawcy i wniosła o oddalenie wniosku. Jej zdaniem prawo do znaku "[...]" przysługuje jej małżonkowi – M. S., co mogą potwierdzić dowody z przesłuchania uprawnionej oraz zeznań świadków M. S. i C. M.. Uprawniona stwierdziła, że zgodnie z umową spółki cywilnej O. po upływie dwóch lat od dnia rozwiązania spółki, które nastąpiło [...] grudnia 2008 roku, każdy ze wspólników ma prawo do używania przedmiotowego znaku. Dla potwierdzenia powyższego wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. M.. Ponadto podniosła, że pomiędzy stronami toczą się dwa postępowania dotyczące prawa do używania znaku "[...]", wobec czego wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia tych postępowań. W piśmie z dnia [...] czerwca 2001 roku uprawniona wskazała, że w sprawie [...] z powództwa P. K. przeciwko C. M. i S. M. o zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji została wniesiona skarga kasacyjna. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 roku uprawniona wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Apelacyjny w S. skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie [...]. Załączyła również umowę cesji praw do używania znaku "[...]" zawartej pomiędzy M. S., a uprawnioną. Ponadto uprawniona wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. S. na okoliczność związaną z osobami uprawnionymi do używania nazwy "[...]" przez wspólników spółki cywilnej O. i przyczynami powstałego sporu pomiędzy tymi wspólnikami. Uprawniona wniosła również o przesłuchanie jej na okoliczności związane z rejestracją spornego znaku towarowego i zasad jego używania w obrocie gospodarczym. Na rozprawie w dniu [...] września 2011 r. Urząd, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej Kpa.) w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., oddalił wniosek skarżącej ze spornego prawa o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Wnioskodawca stwierdził, że z umowy spółki cywilnej O. nie wynika, że wniósł on nazwę [...] do majątku tej spółki. Wobec tego powoływanie się przez uprawnioną na nabycie jakichkolwiek praw do tej nazwy jest bezpodstawne, ponieważ żaden ze wspólników nie nabył praw i nie mógł ich przenieść na kogokolwiek. Urząd oddalił wniosek o przesłuchanie C. M., A. M. i M. S. w charakterze świadków oraz S. M. w charakterze strony. Urząd decyzją z dnia [...] września 2011 r. unieważnił przedmiotowy znak stwierdzając, że zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. W niniejszej sprawie sporny znak towarowy "[...]" o numerze [...] został zgłoszony w dniu [...] czerwca 2008 roku, czyli w czasie obowiązywania ustawy – Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy będą stanowić podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak. Zdaniem Urzędu, wnioskodawca wykazał posiadanie interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego, bowiem od 2001 roku świadczy usługi pogrzebowe pod firmą "[...]", jednocześnie twierdzi on, jak podał Urząd, że rejestracja spornego znaku narusza jego prawo do tej nazwy. Wnioskodawca powołał się również na wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w S. w dniu [...] września 2009 roku w sprawie z powództwa P. K. przeciwko uprawnionej ze spornego prawa o zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji, w którym Sąd zakazał uprawnionej posługiwania się nazwą "[...]". W związku z tym wnioskodawca, będący konkurentem uprawnionej, ma prawo żądać ustalenia, czy sporne prawo zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego. W ocenie Urzędu, wnioskodawca wykazał w toku postępowania, że zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. Z przedstawionych przez niego dokumentów wynika, że od [...] października 2001 roku prowadzi on działalność gospodarczą pod nazwą Z.. W dniu [...] lipca 2004 roku założył on wspólnie z M. S. spółkę cywilną [...] O.. Skarżąca zajmowała się w imieniu swego męża sprawami tej spółki od [...] grudnia 2006 roku. Następnie w czerwcu 2008 roku skarżąca zarejestrowała działalność gospodarczą pod nazwą S., zaś [...] czerwca 2008 roku zgłosiła sporne oznaczenie w celu uzyskania prawa ochronnego. Pismem z dnia [...] września 2008 roku M. S. wypowiedział swój udział w spółce cywilnej O.. Spółka ta została rozwiązana z dniem [...] grudnia 2008 roku. Skarżąca w dniu [...] października 2008 roku złożyła oświadczenie o wydzierżawieniu C. M. spornego oznaczenia, a następnie rozpoczęła świadczyć razem z nim usługi pogrzebowe pod nazwą S.. W grudniu 2008 roku wnioskodawca wystąpił wobec skarżącej z żądaniem zaprzestania używania nazwy "[...]". Urząd stwierdził, że to wnioskodawca jako pierwszy rozpoczął używanie nazwy [...] już w październiku 2001 roku. Dla potwierdzenia tego stanu rzeczy zapoznał się z następującymi dokumentami, a mianowicie, z zaświadczeniem prezydenta miasta S. z [...] maja 2010 roku potwierdzającym prowadzenie przez P. K. działalności gospodarczej pod nazwą O. od [...] października 2001 r., kopią aktu notarialnego z dnia [...] marca 2002 r. oraz kopią deklaracji ZUS z 2001 i 2002 r. Skarżąca z kolei, jak wskazał Urząd, zarejestrowała swoją działalność gospodarczą pod tą nazwą w 2008 r. Jej twierdzenia dotyczące rzekomego wniesienia prawa do nazwy [...] do majątku spółki cywilnej O. uznano za bezpodstawne, gdyż pomimo przystąpienia wnioskodawcy do spółki, to jemu nadal jako przedsiębiorcy przysługiwało prawo do przedmiotowej nazwy. Zdaniem Urzędu, nawet gdyby jednak hipotetycznie przyjąć, że prawo do oznaczenia "[...]" weszło do majątku spółki, to należy zwrócić uwagę, iż mąż uprawnionej, w dacie zgłoszenia znaku, tj. w czerwcu 2008 roku, nie mógł skutecznie przenieść praw do tego oznaczenia na uprawnioną, bowiem wówczas był jeszcze wspólnikiem spółki cywilnej wraz z P. K. i dlatego prawem tym nie mógł samodzielnie rozporządzać. Wypowiedzenie udziału przez M. S. nastąpiło dopiero [...] września 2008 r., ze skutkiem na dzień [...] grudnia 2008 r. Wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, jak podał Urząd, że skarżąca mając świadomość używania od lat przez inny podmiot nazwy [...], zgłosiła swój znak w celu uzyskania wyłącznego prawa, aby wykorzystać popularność znaku należącego do wnioskodawcy wśród odbiorców. Znaczenie w niniejszej sprawie ma wiedza skarżącej o posługiwaniu się przez wnioskodawcę oznaczeniem "[...]". Skarżąca wykorzystała tę wiedzę w celu uzyskania prawa wyłącznego na znak identyczny i zablokowania wnioskodawcy możliwości posługiwania się tym znakiem. Urząd uznał, że skarżąca miała pełną świadomość, iż zgłasza na swoją rzecz znak, którym posługiwał się inny przedsiębiorca. Zdaniem Urzędu, unieważnienie prawa ochronnego na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. powoduje, że bez znaczenia pozostaje zasadność pozostałych zarzutów sformułowanych przez sprzeciwiającego na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 5 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. W tym miejscu Urząd wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II GSK 16/06), w którym podano, że każda z sytuacji określonych w następujących po sobie jednostkach redakcyjnych komentowanych przepisów stanowi wystarczającą, samodzielną i wewnętrznie spójną podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Jeśli zatem zostaną wyczerpane przesłanki niedopuszczalności rejestracji określone w którymkolwiek z punktów art. 8 czy 9 ustawy o znakach towarowych, to zbędnym jest ustalanie, czy w sprawie występują także inne podstawy do unieważnienia prawa z rejestracji wymienione w tych przepisach, nawet wówczas gdyby takie podstawy istniały. Kwestię zwrotu kosztów rozstrzygnięto w oparciu o art. 256 ust. 2 p.w. p., który w tym względzie nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i obrony. W oparciu o te przepisy oraz na podstawie § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z dnia 15 grudnia 2003 r.) stawka minimalna w sprawach o unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji wynosi 1600 złotych. Uwzględniając powyższą kwotę, opłatę za złożenie wniosku w wysokości 1000 złotych oraz wskazane przez uprawnionego koszty dojazdów na rozprawy w wysokości 520 złotych, Urząd ustalił koszty postępowania w przedmiotowej sprawie w wysokości 3120 złotych. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 3 Kpa. oraz art. 131 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Wniosła o jej uchylenie. Urząd w odpowiedzi na skargę wniósł o jej uchylenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] unieważniająca prawo ochronne na znak towarowy "[...]" oraz przyznanie na rzecz wnioskodawcy od skarżącej zwrot kosztów postępowania w sprawie. Sąd przyjął, że Urząd prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy towarzyszący wnioskowi P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. z siedzibą w S. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] udzielonego na rzecz S. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą U. z siedzibą w S.. Znak ten został przeznaczony do oznaczania usług ujętych w klasie 35, 37, 39 i 45: usługi w zakresie gromadzenia, ekspozycji i stworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu kwiatów i roślin oraz kamienia ozdobnego przeznaczonego na pomniki; usługi w zakresie cięcia i formowania kamienia ozdobnego; usługi budowlane dotyczące budowania i stawiania pomników, grobowców, kolumbariów oraz płyt nagrobkowych; transport specjalistyczny w zakresie przewozu zwłok; prowadzenie zakładu pogrzebowego. Zdaniem Sądu, wnioskodawca wykazał posiadanie interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego, bowiem od 2001 roku świadczy on usługi pogrzebowe pod firmą "O.", a rejestracja spornego znaku narusza jego prawo do tej nazwy. Wnioskodawca zasadnie powołał się na wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w S. w dniu [...] września 2009 roku w sprawie z powództwa P. K. przeciwko skarżącej ze spornego prawa o zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji, w którym Sąd zakazał uprawnionej posługiwania się nazwą "[...]". W związku z tym wnioskodawca, będący konkurentem skarżącej, ma prawo żądać ustalenia, czy sporne prawo zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego. Sąd uznał, że sporny znak został zgłoszony w dniu [...] czerwca 2008 roku, a następnie zarejestrowany w 2009 roku na rzecz skarżącej, tj. żony byłego wspólnika wnioskodawcy – M. S.. Wnioskodawca wspólnie z M. S. prowadził działalność w ramach spółki cywilnej do [...] grudnia 2008 roku. Skarżąca po rozwiązaniu spółki jej męża i wnioskodawcy rozpoczęła działalność używając identycznego znaku "[...]", a następnie dokonała zgłoszenia znaku "[...]" mając pełną świadomość naruszenia praw osobistych i majątkowych wnioskodawcy, bowiem czynnie pracowała w spółce cywilnej P. K. i jej męża. Zgodnie z art. 164 ustawy – Prawo własności przemysłowej, prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej. Przyjmuje się jednak, że jest ono tożsame z interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 Kpa. Istotą interesu prawnego jest związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy, czyli decyzja administracyjna, może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan, w którym dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania określonych czynności danego organu. Zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów, a także według stanu faktycznego obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. W niniejszej sprawie sporny znak towarowy "[...]" o numerze [...] został zgłoszony w dniu [...] czerwca 2008 roku, czyli w czasie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy będą stanowić podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak. W tym stanie rzeczy bezzasadne są twierdzenia skarżącej zawarte w skardze, że w dacie orzekania przez Urząd S. M. posiadała już nabyte uprzednio prawa do używania znaku towarowego "[...]". Skarżąca powołując się na Urząd wskazuje, że w dacie wydania decyzji, tj. w dniu [...] września 2011 r. pan M. S., jako były wspólnik "O." spółki cywilnej z siedzibą w S. nabył prawo do używania nazwy "[...]", co wynika z treści § 9 aneksowanej w dniu [...] stycznia 2003 r. aneksem nr 2 umowy spółki cywilnej z dnia [...] marca 2002 r., zawartej pomiędzy P. K. i A. M. oraz wobec wstąpienia na mocy aneksu nr 4 z dnia [...] lipca 2004 r. M. S. w miejsce wspólnika A. M.. Korzystając z nabytego prawa M. S. w dniu [...] maja 2011 r. zawarł z uczestniczką S. M. umowę przeniesienia na skarżącą prawa do używania z dniem [...] czerwca 2011 r. w obrocie gospodarczym nazwy "[...]". Twierdzenia skarżącej dotyczące rzekomego wniesienia prawa do nazwy [...] do majątku spółki cywilnej O. są bezpodstawne. Zdaniem Sądu, prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom wymaganym do uzyskania ochrony określonym w art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W myśl tego przepisu nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które zostały zgłoszone w złej wierze w celu uzyskania ochrony. Obowiązujące prawo nie zawiera definicji złej lub dobrej wiary. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że o zgłoszeniu znaku w złej wierze można mówić wówczas, gdy nastąpiło ono pomimo wiedzy lub w wyniku niewiedzy o istnieniu cudzego prawa, które mogło być przez to naruszone lub gdy było ono dokonane w innym celu, niż chęć posiadania prawa jego wyłącznego używania dla oznaczania własnych towarów. Zła wiara zachodzi u tego, kto ma świadomość niezgodności danego stanu rzeczy z rzeczywistym stanem prawnym, albo wskutek niedbalstwa nie zna rzeczywistego stanu prawnego. Uprawniona ze spornego prawa miała świadomość naruszenia przysługujących wnioskodawcy praw do znaku, ponieważ jest żoną jego byłego wspólnika – M. S., a i sama pracowała w tej spółce. Wnioskodawca wspólnie z M. S. prowadził działalność w ramach spółki cywilnej O., tymczasem uprawniona po rozwiązaniu spółki jej męża i wnioskodawcy zgłosiła znak "[...]". Na podstawie zebranego materiału dowodowego należy stwierdzić, że to wnioskodawca jako pierwszy rozpoczął używanie nazwy [...] już w październiku 2001 roku. Wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, że skarżąca mając świadomość używania od lat przez inny podmiot nazwy [...], zgłosiła swój znak w celu uzyskania wyłącznego prawa, aby wykorzystać popularność znaku należącego do wnioskodawcy wśród odbiorców. Skarżąca wykorzystała tę wiedzę w celu uzyskania prawa wyłącznego na znak identyczny i zablokowania wnioskodawcy możliwości posługiwania się tym znakiem. Przyjmuje się, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje ono pomimo wiedzy lub w wyniku niewiedzy o istnieniu cudzego prawa, które może być przez to naruszone, lub gdy jest ono dokonane w innym celu, niż chęć posiadania prawa jego wyłącznego używania dla oznaczania własnych towarów lub usług. O złej wierze zgłaszającego świadczy naganność jego postępowania, czyli np. rejestracja znaku przez dystrybutora towarów firmy posiadającej prawa do tego znaku, zgłoszenie znaku wbrew umowie wiążącej strony, rejestracja znaku należącego do innego podmiotu w sytuacji, gdy strony łączą kontakty wskazujące na świadomość zgłaszającego, iż uzyskał prawo ochronne na cudzy znak towarowy. W niniejszej sprawie miała miejsce ostatnia wskazana okoliczność. Skarżąca jako małżonka wspólnika wnioskodawcy miała pełną świadomość, iż wnioskodawca używa nazwy, która jest identyczna ze spornym znakiem. Zajmowała się ona bowiem od [...] grudnia 2006 r. sprawami spółki cywilnej O. w imieniu M. S.. Okoliczność powyższą potwierdza wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] września 2009 r. Zachowanie skarżącej należy potraktować jako nacechowane złą wiarą, naruszające dobre obyczaje handlowe, wykorzystujące w sposób niedozwolony stosunek szczególnego zaufania wiążący ją z P. K. jako wspólnikiem spółki cywilnej O.. Słusznie oddalono wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka M. S., C. M. i A. M., bowiem okoliczność, czy prawo wyłączne od oznaczenia [...] przysługiwało w dacie zgłoszenia znaku tylko wnioskodawcy, czy też wspólnikom, nie ma znaczenia dla sprawy. Istotne jest, że takie prawo w analizowanym okresie nie przysługiwało wyłącznie jednemu wspólnikowi. W związku z tym skarżąca nie może skutecznie wywodzić swoich praw od męża, czy pana A. M. i powoływać się na zarzuty wynikające z umowy spółki cywilnej, której nie była stroną. Jednocześnie nie mają znaczenia dla sprawy kwestie dotyczące ustalenia praw do oznaczenia [...] po wystąpieniu M. S. ze spółki, bowiem dotyczą one okresu po dacie zgłoszenia spornego znaku. Słusznie także oddalono wniosek o przesłuchanie S. M. w charakterze strony. Przepis art. 86 Kpa. stanowi bowiem, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W niniejszej sprawie nie występują określone w powyższym przepisie okoliczności, albowiem wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione na podstawie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, Urząd prawidłowo uznał, że unieważnienie prawa ochronnego na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. powoduje, że bez znaczenia pozostaje zasadność pozostałych zarzutów sformułowanych przez sprzeciwiającego na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 5 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Okoliczność, że zgodnie z umową spółki cywilnej O. po upływie dwóch lat od dnia jej rozwiązania, które nastąpiło [...] grudnia 2008 roku, każdy ze wspólników miał prawo do używania przedmiotowego znaku, jest okolicznością dotyczą okresu po dacie zgłoszenia spornego znaku i z punktu widzenia niniejszej sprawy uznać ją należy za obojętną. Zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie złej wiary po stronie skarżącej, która zgłaszając na swoją rzecz sporny znak towarowy miała świadomość, że jest on identyczny w stosunku do znaku, którym już wcześniej zaczął posługiwać się inny podmiot. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 Kpa. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot obowiązki lub karę, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Uznać należy, że wspomniana decyzja administracyjna spełnia powyższe wymogi Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż Urząd wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Urząd rozstrzygając sprawę oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Urząd uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.