VI SA/Wa 851/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi V. N. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. V. N. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego i jego rodziny z uwagi na to, że nałożona kara stanowi równowartość podstawowego wynagrodzenia strony za okres 55 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W cytowanym przepisie mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy". W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Natomiast wniosek skarżącego o ochronę tymczasową dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 1499/12, w takiej sytuacji w pierwszej kolejności trzeba rozważyć jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy", a w szczególności czy w granicach sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, mieści się decyzja, na mocy której Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną. W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w art. 134 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "w granicach danej sprawy", zaś w art. 135 p.p.s.a. nakazał stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7), podjętej wprawdzie pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), ale zachowującej aktualność także obecnie (zob. powołane powyżej postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 r.), stwierdził, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wskazywał, że środki prawne, o których w nim mowa, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Podzielając to stanowisko i przenosząc zawartą w nim argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w związku z rozpatrzonym wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2013 r., a postępowaniem w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej decyzją z dnia [...] września 2013 r. nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wyżej wymienioną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym, tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona nie wniosła takiego wniosku w ustawowo przewidzianym terminie, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowo tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na marginesie można zauważyć, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest przede wszystkim jej niewykonanie do czasu rozpoznania wniosku, a następnie wystąpienie okoliczności wymienionych w tym przepisie, tj. wykazanie, że wykonanie decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem skargi przez Sąd, wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji już wykonanej (na co wskazuje dokument z akt administracyjnych w postaci potwierdzenia wpłaty na rachunek BGK z dnia [...] września 2013 r.) - musiałoby zostać oddalone jako bezzasadne, bowiem wstępny warunek uwzględnienia wniosku o wstrzymanie nie jest spełniony.