VI SA/Wa 855/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 855/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (skarżącej w niniejszej sprawie) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. Powodem odrzucenia skargi przez Sąd było nieuiszczenie wpisu od skargi. Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało odebrane przez skarżącą w dniu [...] września 2014 r. Pismem nadanym w dniu [...] września 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżąca zwróciła się do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi argumentując, że o powinności uiszczenia wpisu dowiedziała się w dniu [...] września 2014 r., a terminowi wyznaczonemu przez Sąd uchybiła, bowiem nie wiedziała, że została do uiszczenia wpisu wezwana. Skarżąca nie odebrała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, bowiem od [...] listopada 2013 r. K. Sp. z o.o. jest zawieszona, a w siedzibie spółki nie przebywają pracownicy upoważnieni do odbioru korespondencji. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżąca dołączyła dowód uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Sąd przystępując do rozpoznania niniejszego wniosku na wstępie obowiązany jest zbadać dopuszczalność, terminowość oraz tryb jego złożenia. Badając kwestię dopuszczalności na wstępie należy przypomnieć, że termin do uiszczenia wpisu od skargi (7 dni) jest terminem ustawowym, nie podlegającym modyfikacji przez Sąd, a jedynie istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach określonych w p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł wróciła do Sądu jako nie podjęta w terminie i została uznana za doręczoną w dniu [...] lipca 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu [...] lipca 2014 r. O powyższym fakcie strona dowiedziała się w dniu [...] września 2014 r., kiedy to odebrała postanowienie o odrzuceniu skargi. Badając terminowość i tryb wniesienia ww. wniosku Sąd ustalił, że został on nadany na adres właściwego Sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd przyjął więc, że wniosek ów został złożony w prawidłowym trybie i terminie. Przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku podkreślić należy, że z uwagi na pewność obrotu prawnego przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że niniejszy wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny. Skarżąca podała bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło w związku z faktem, że K. Sp. z o.o. zawiesiła działalność gospodarczą, a w siedzibie spółki nie przebywają pracownicy upoważnieni do odbioru korespondencji. Powyższa okoliczność w ocenie Sądu, nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu w niniejszej sprawie. Jak wskazała skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu, zawieszenie działalności nastąpiło w dniu [...] listopada 2013 r., a należy mieć na uwadze, że strona wnosząc skargę w dniu [...] stycznia 2014 r. (a więc już po zawieszeniu działalności), w ogóle nie informowała o powyższym fakcie i podała jako adres do korespondencji adres siedziby spółki (tj. R. ul. [...]). W kolejnym piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. również podała ten sam adres, który jest identyczny z podanym w Informacji z Krajowego Rejestru Sądowego odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców (stan na [...] czerwca 2014 r.) - k. 27 akt sądowych. Ponadto pod wskazanym adresem skarżąca odebrała korespondencję do uzupełnienia braków formalnych skargi (w dniu [...] czerwca 2014 r. - odbiór kwitował upoważniony pracownik - k. 23), a także odebrała postanowienie o odrzuceniu skargi (w dniu [...] września 2014 r. - odbiór kwitował upoważniony pracownik - k. 56). Zatem nie można przyjąć za wiarygodne twierdzenia skarżącej, że w siedzibie spółki nie przebywają pracownicy upoważnieni do odbioru korespondencji. Skarżąca jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą i należycie dbająca o swoje interesy, składając skargę do Sądu, powinna być świadoma kierowanej do niej korespondencji i skutków jej nieodebrania. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., II OZ 849/10). Mając na uwadze powyższe, na gruncie rozpoznawanej sprawy, przy uwzględnieniu, że skarżąca nie wskazywała Sądowi na zmianę adresu siedziby Spółki, a korespondencja kierowana z Sądu do spółki na adres podany w skardze (aktualny co najmniej na dzień [...] czerwca 2014 r.) była odbierana przez osobę kwitującą odbiór jako "pracownik upoważniony", nie można uznać, iż skarżąca spółka uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 12 kwietnia 2012 r., I FZ 13/12, LEX nr 1136361). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.