VI SA/Wa 856/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanego dalej także "k.p.a.", w związku z art. 34c ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2014 r., poz. 455), zwanej dalej: "ustawą o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy", oraz art. 8b ust. 1, art. 8b ust. 3 pkt 2, art. 8a, art. 34a pkt 2, 3 i 4, art. 34c ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w związku z art. 21 ust 3 pkt 7 tej ustawy, utrzymał w mocy decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] września 2015 r., nr [...] nakładającą na A. M. (dalej: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) za niedopełnienie obowiązku: a) przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 8b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy, b) stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art, 8b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy, c) przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o którym mowa w art. 8a ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z akt sprawy wynika, że w dniach od 6 października do 7 listopada 2014 r. przeprowadzona została kontrola działalności gospodarczej prowadzonej przez P. z siedzibą w N. przy ul. [...] 14, zwanej dalej: "skarżącą". Kontrolą objęto zakres przestrzegania przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy oraz całokształt obowiązków określonych w tej ustawie, realizowanych przez Przedsiębiorcę w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2013 r. Z protokołu pokontrolnego wynika m.in., że kontrolerzy stwierdzili nieprawidłowości polegające na niedopełnieniu obowiązku przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, niedopełnieniu obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 8b ust. 3 ustawy, a także niedopełnieniu obowiązku przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o którym mowa w art. 8a ustawy. Powyższe, stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 8a, art. 8b ust. 1 i 3 ustawy. Opisane wyżej zaniechania wyczerpują znamiona czynów, o których mowa w art. 34a pkt 2, 3 i 4 ustawy. W związku z dokonanymi ustaleniami skarżąca złożyła wyjaśnienia do protokołu. Urząd Kontroli Skarbowej nie odniósł się do ich treści. Wobec ww. okoliczności Generalny Inspektor Informacji Finansowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 8a, art. 8b ust. 1 i 3 ustawy. Z akt wynika, że skarżąca brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu poprzez złożenie w formie pisemnej dodatkowych wyjaśnień (pismo z dnia 18 czerwca 2015 r., pismo z dnia 4 września 2015 r.), złożenie zeznań przez A. M., złożenie zeznań przez K. M. (zeznania złożone w dniu 3 września 2015 r., na podstawie których sporządzono protokół przyjęcia zeznań świadka). Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., Generalny Inspektor Informacji Finansowej nałożył na A. M. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł za niedopełnienie obowiązku: a) przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 8b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy, b) stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art, 8b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy, c) przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o którym mowa w art. 8a ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy. Generalny Inspektor stwierdził, że przy ustalaniu wysokości kary uwzględnił rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe. W zakresie niedopełnienia obowiązku przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, o której mowa w art. 8b ust. 1 ustawy. Organ I instancji przywołał treść art. 8b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym instytucje obowiązane stosują wobec swoich klientów środki bezpieczeństwa finansowego, których zakres stosowania jest określany na podstawie oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, zwanej dalej oceną ryzyka, dokonanej w wyniku analizy, z uwzględnieniem w szczególności rodzaju klienta, stosunków gospodarczych, produktów lub transakcji. Następnie wskazał za Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w B., że skarżąca pomimo spełnienia przesłanek wskazanych w art. 2 pkt 1 lit. t ustawy, nie wprowadziła wewnętrznej procedury, określającej m.in. sposób przeprowadzenia analizy oceny ryzyka oraz nie przedłożyła kontrolerom dokumentów świadczących o przeprowadzeniu analizy oceny ryzyka. Ponadto, organ I instancji odwołał się do art. 10a ust. 2 ustawy, zgodnie z którym sposób analizy i oceny ryzyka powinien być określony w procedurze wewnętrznej. Wskazał, że procedura wewnętrzna powinna opisywać zgodnie z ust. 3 ww. przepisu kryteria analizy wraz z przypisaniem wagi poszczególnym kryteriom oraz z przedłożeniem uzyskanych wyników analizy na wysokość oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, od której zależy zakres stosowania środków bezpieczeństwa finansowego. Zdaniem organu niniejsze oznacza, że wynikiem analizy powinna być ocena ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, od której zależy zakres stosowania środków bezpieczeństwa finansowego. W związku ze złożeniem wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącej oraz świadka K. M. na okoliczność wypełniania ustawowych obowiązków - organ I instancji przesłuchał ich na okoliczność ustaleń dokonanych w toku kontroli przeprowadzonej przez kontrolerów Urzędu Kontroli Skarbowej. Organ podkreślił, że zarówno skarżąca, jak i świadek podczas zeznań poinformowali, że nie mieli świadomości "stania się" instytucją obowiązaną w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. t ustawy w następstwie przyjęcia płatności za towar w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000,00 euro. Odpowiedź na pytanie dotyczące spełnienia obowiązku wprowadzenia wewnętrznej procedury również była przecząca. Generalny Inspektor Informacji Finansowej uznał, że zeznania wymienionych osób jednoznacznie świadczą o niedokonywaniu przez skarżącą obowiązku przeprowadzenia analizy oceny ryzyka, poprzez wskazanie na brak ciążących na nim ustawowych obowiązków. W zakresie niedopełnienia obowiązku zastosowania środka bezpieczeństwa finansowego, o którym mowa w art. 8b ust. 3 pkt 1 ustawy organ wskazał, że podczas przeprowadzonej przez inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej kontroli, skarżąca nie przedłożyła kontrolerom dokumentów świadczących o stosowaniu środków bezpieczeństwa finansowego. Jednocześnie, zeznania złożone przez skarżącą jak i świadka jednoznacznie potwierdziły fakt nie przeprowadzania niniejszego obowiązku. W zakresie niedopełnienia obowiązku przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o których mowa w art. 8a ust. 1 ustawy organ zwrócił uwagę na pismo z dnia 18 czerwca 2015 r., w którym skarżąca wyjaśniła, że wskazane transakcje, w których płatność nastąpiła w formie gotówkowej, miały charakter marginalny i występowały incydentalnie biorąc pod uwagę ogólną liczbę zawartych i przeprowadzonych w kontrolowanym okresie transakcji finansowych. Na przestrzeni miesięcy lipiec - wrzesień 2013 r. stwierdzono 9 transakcji, w których dokonano płatności gotówkowych podczas gdy w kontrolowanym okresie przedsiębiorstwo dokonało kilku tysięcy transakcji finansowych. Jako przyczynę dokonania niniejszych transakcji w formie gotówkowej było zdaniem skarżącej posiadanie całkowitej pewności co do tożsamości kontrahenta, źródle kapitału i jego legalności oraz przeznaczeniu. W dalszej części skarżąca wykazywała bliskie relacje z kontrahentami, od których w badanym okresie przyjęła płatność za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000 euro. Zdaniem skarżącej, ze względu na ww. okoliczności nie zachodziła potrzeba realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Skarżąca poinformowała również o złej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, które na skutek zajęcia wszystkich firmowych rachunków, nie jest prowadzone, jednakże z uwagi na trwające postępowanie podatkowe nie może zostać zawieszone lub zlikwidowane. O powyższym mają świadczyć również zeznania skarżącej i świadka z dnia 3 września 2015 r., jak i załączone do pisma skarżącej rozliczenia roczne PIT- 36L i PIT-37 za 2014 r., bilans oraz rachunek zysków i strat za 2014 r. P. i salda rachunków bankowych. W przywoływanym piśmie skarżąca wyjaśniła, że cały majątek skarżącej został zajęty w związku z decyzjami Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej wydanych w sprawach pozostających w ścisłym związku z niniejszą sprawą. Następnie dodała, że oprócz zajęć związanych z kontrolą za miesiące lipiec - wrzesień 2013 r., tj. kwoty ponad 11 min złotych, prowadzone są egzekucje innych należności publicznoprawnych we wskazanych w piśmie kwotach. W ocenie Generalnego Inspektora przywołane przez skarżącą okoliczności pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Przede wszystkim bez znaczenia dla organu I instancji pozostawał brak świadomości skarżącej o nabyciu obowiązków wynikających z ustawy, co wynika między innymi z dyspozycji art. 34c ustawy. Ponadto, Generalny Inspektor wskazał, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wziął pod uwagę dotychczasową działalność skarżącej uznając, że nie ma informacji mogących negatywnie wpłynąć na ocenę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy. Organ I instancji nadmienił, że uwzględnił również możliwości finansowe skarżącej, która w roku 2013 uzyskała znaczący dochód, natomiast w 2014 r. poniosła stratę. W następstwie oceny możliwości finansowych skarżącej, organ I instancji zastosował dalece idące zminimalizowanie wysokości kary i przy całkowitym braku stosowania obowiązków ustawowych wymierzył karę w wysokości 5 000,00 złotych. Pismem z dnia 14 października 2015 r. A. M. złożyła od powyższej decyzji Generalnego Inspektora Informacji Finansowej odwołanie, w którym zawnioskowała o uchylenie decyzji. W odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: – art. 8a ustawy poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca była instytucją obowiązaną do prowadzenia bieżącej analizy transakcji; – art. 8b ust. 1 ustawy poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca była instytucją obowiązaną do stosowania wobec swoich klientów środków bezpieczeństwa finansowego i "oceny ryzyka"; – art. 8b ust. 3 ustawy poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca nie zastosowała wobec swoich klientów środków bezpieczeństwa finansowego i "oceny ryzyka", a przez to także niezastosowanie w niniejszej sprawie art. 9,9a i 9e ustawy; – art. 34a i 34c ustawy poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki i okoliczności wskazane w art. 34a ustawy uzasadniające nałożenie na skarżącą kary pieniężnej określonej w art. 34c ustawy; a także: – nieuwzględnienie stopnia zawinienia oraz dotychczasowego zachowania skarżącej i jej możliwości finansowych, a ponadto wymierzenia kary pieniężnej w wysokości przekraczającej możliwości finansowe skarżącej; poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej oraz nieprawidłowe ustalenie wysokości przychodu (straty) ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym; – błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym i niemającym oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęciu, iż skarżąca po pierwsze była obowiązana do wykonywania obowiązków wynikających z ustawy, a po drugie nawet jeśli była, choć skarżąca temu przeczy, to na przyjęciu, że nie podejmowała działań mających na celu właściwe wypełnienie tych obowiązków, tj. nie stosowała wobec swoich klientów środków bezpieczeństwa finansowego i "oceny ryzyka", a przez to dopuściła się zawinionego zaniechania przy wykonywaniu działalności, podczas gdy skarżąca wykazała się należytą starannością w tym względzie; – przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, iż działania skarżącej nie miały znikomego stopnia szkodliwości, a także do uznania, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna do naruszenia; – przyjęcie przez organ w postępowaniu dowodowym biernej postawy, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; – niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz prowadzenie postępowania ukierunkowanego na z góry założony cel i gromadzenie tylko tych dowodów, które ten cel przybliżają; – niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie wyjaśnień i okoliczności wskazywanych przez skarżącą w trakcie postępowania. Mając na uwadze poczynione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W wyniku rozpoznania odwołania Minister Finansów decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] września 2015 r. Minister Finansów stwierdził, na podstawie dokumentów kasowych ,,KP", że w dokumentacji finansowo - księgowej P. płatności w formie gotówkowej o równowartości przekraczającej kwotę 15 000 euro. zostały dokonane przez nw. kontrahentów w następującym zakresie: 1. P.; Nr dowodu "KP" [...] z dnia 23.07.2013 r., kwota z dowodu "KP" 118 000,00 zł.; 2. F.; Nr dowodu "KP" [...] z dnia 19.08.2013, kwota z dowodu "KP" 100 122,00 zł., Nr dowodu "KP" [...] z dnia 06.09.2013 r., kwota z dowodu "KP" 114 333,09 zł.,; Nr dowodu "KP" [...] z dnia 10.09.2013 r., kwota z dowodu "KP" 72 162,90 zł., Nr dowodu "KP" [...] z dnia 30.08.2013 r, kwota z dowodu 96 284,40 zł.; 3. A.; Nr dowodu "KP" [...] z dnia 09.09.2013 r., kwota z dowodu "KP" 160 411,93 zł, 4. "N.; Nr dowodu "KP" [...] z dnia 16.09.2013 r., kwota z dowodu "KP" 65 904,22 zł., [...] z dnia 28.09.2013 r., kwota z dowodu "KP" 72 000,00 zł., Nr dowodu "KP" [...] z dnia 30.09.2013, kwota z dowodu "KP" 71 973,84 zł. Mając na uwadze powyższe transakcje dokonane przez skarżącą, Minister Finansów uznał za bezsporne spełnienie przez skarżącą kryteriów uznania skarżącej za instytucję obowiązaną, o której mowa w art. 2 pkt 1 lit. t) ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy. Organ wyjaśnił, że artykuł 2 pkt 1 lit t) ustawy wskazuje, że ilekroć w ustawie jest mowa o instytucji obowiązanej - rozumie się przez to przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.) przyjmujących płatności za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000,00 euro, również gdy należność za określony towar jest dokonywana w drodze więcej niż jednej operacji. W świetle niniejszego przepisu organ wskazał, że kryterium uznania danego podmiotu za instytucję obowiązaną jest łączne spełnienie następujących warunków: 1. Posiadanie statusu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz 2. Przyjęcie gotówki za towary o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000,00 euro, również gdy należność za określony towar jest dokonywana w drodze więcej niż jednej operacji. Organ II instancji podkreślił, że w związku z powyższym, jeżeli skarżąca nie przyjmuje oraz nie będzie przyjmowała płatności w gotówce, wówczas nie podlega rygorom ustawy i nie stanie się instytucją obowiązaną. Organ wskazał, że z chwilą przyjęcia gotówki o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000,00 euro w drodze jednej operacji, lub w drodze więcej niż jednej operacji płatnej za określony towar, staje się instytucją obowiązaną i podlega wszelkim obowiązkom wynikającym z przepisów ustawy. W związku z powyższym, każdy skarżący, który przyjmuje płatności za towary w gotówce, ma obowiązek w szczególności: – rejestrować i zawiadamiać Generalnego Inspektora Informacji Finansowej o transakcjach, których okoliczności wskazują, że mogą one mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu bez względu na ich wartość i charakter, – wyznaczyć osobę odpowiedzialną za wykonywanie obowiązków określonych w ustawie, – wprowadzić wewnętrzną procedurę, o której mowa w art. 10a ustawy, – przechowywać przez wymagany okres rejestr transakcji oraz dokumenty dotyczące transakcji, – zapewnić pracownikom udział w programie szkoleniowym, – stosować środki bezpieczeństwa finansowego, – prowadzić analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, – prowadzić bieżącą i udokumentowaną analizę przeprowadzanych transakcji, – rejestrować i zawiadamiać Generalnego Inspektora o transakcjach, których równowartość przekracza 15 000 euro, również w przypadku, gdy są one przeprowadzane za pomocą więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że są one ze sobą powiązane i zostały podzielone na operacje o mniejszej wartości z zamiarem uniknięcia obowiązku rejestracji. Zdaniem organu skarżąca spełniła wyżej wymienione kryteria, tj.: – jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – oraz przyjęła gotówkę za towary o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000,00 euro, w związku z czym jest instytucją obowiązaną, wymienioną w art. 2 pkt 1 lit. t ustawy, która została zobowiązana do realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zdaniem organu II instancji twierdzenia skarżącej o naruszeniu przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego obligujących do realizacji określonych obowiązków poprzez - jak to określono -(...) błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca była instytucją obowiązaną (...), jest w uznaniu Ministra Finansów bezpodstawne. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego zasadnym było i jest zastosowanie art. 35a i art. 34c ustawy wobec skarżącej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 34c podmiotem nakładającym karę pieniężną jest Generalny Inspektor Informacji Finansowej. Kara nakładana jest w drodze decyzji administracyjnej, a przy jej ustalaniu Generalny Inspektor Informacji Finansowej ma obowiązek uwzględnić rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe. Art. 34a pkt 2, 3 i 4 ustawy w decyzji organu I instancji został przywołany jako podstawa prawna stwierdzonych naruszeń. W niniejszej sprawie zdaniem Ministra Finansów zaszły bezwzględnie przesłanki i okoliczności, o których mowa w przedmiotowym przepisie, co zostało również wskazane w decyzji organu I instancji. Odnosząc się do stopnia zawinienia skarżącej w niniejszej sprawie Minister wskazał, że jest on pełny. Tłumaczenie wskazujące na brak wiedzy oraz twierdzenie, że skarżąca nie była instytucją obowiązaną i nie podlega przepisom ustawy, jest nieuzasadnione jakimikolwiek merytorycznymi argumentami znajdującymi odzwierciedlenie na kanwie ustawy. Zdaniem Ministra ustawa nie przewiduje badania stanu świadomości instytucji obowiązanych w czasie popełnianych naruszeń. Rozpatrując na nowo sprawę Minister Finansów nie znalazł dalszych dowodów, które mogłyby w jakikolwiek sposób zmienić zakres i rodzaj naruszenia popełniony przez skarżącą. Minister Finansów uznał, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji była zgodna z przesłankami art. 80 Kpa, co zostało w pełni uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Minister przypomniał, że organ I instancji, ustalając wysokość kary pieniężnej nakładanej na skarżącą uwzględnił również zgodnie z art. 34c ust. 2 ustawy - ocenę dotychczasowej działalności instytucji obowiązanej. Generalny Inspektor Informacji Finansowej zwrócił się pisemnie z prośbą o wydanie takiej opinii do Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (dalej: "UKS"). W odpowiedzi UKS udzielił następującej informacji: (...) W okresie objętym przedmiotowym postępowaniem kontrolnym, tj. od 1 lipca 2013 r. do 30 września 2013 r., kontrolowany podatnik wykazał w deklaracjach podatkowych VAT - 7, dostawy towarów na łączną kwotę brutto wynoszącą 68 386 163,00 zł. (...). W aktach znajduje się uwierzytelniona kserokopia protokołu z dnia 12 listopada 2014 r. sporządzonego na okoliczność weryfikacji wypełniania obowiązków określonych w ustawie. Organ wskazał, że skarżąca złożyła wyjaśnienie do ww. protokołu, wskazując m.in., iż transakcje gotówkowe miały charakter incydentalny w stosunku do liczby przeprowadzonych w kontrolowanym okresie transakcji finansowych. Minister Finansów stwierdził, że organ I instancji uzyskał ww. informacje o dotychczasowej działalności i dokonał ich oceny. Organ II instancji dokonał ponownej analizy sytuacji finansowej skarżącej, w wyniku której stwierdził, że z pisma przesłanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 23 czerwca 2015 r., nr [...] wynika, że A. M. w złożonych zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wykazała: za 2013 r. w PIT36L dochód w wysokości 1.733.530 zł, a za 2014 r. w PIT36L stratę w wysokości 82.564,00 zł. Minister zauważył, że organ I instancji ocenił sytuację finansową skarżącej jako złą, w związku z czym zastosował dalece idące zminimalizowanie wysokości kary. Jednocześnie wskazał, że orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla skarżącej niniejszego postępowania, a nałożenie jej powinno skutkować w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 2010 r. (sygn. Akt P 9/08), w którym podkreślono rolę administracyjnych kar pieniężnych jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków. Pismem z dnia 17 marca 2016 r. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 8a ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie że skarżąca była instytucją obowiązaną do prowadzenia bieżącej analizy transakcji; 2) naruszenie art. 8b ust. 1 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca była instytucją obowiązaną do stosowania wobec swoich klientów środków bezpieczeństwa finansowego i "oceny ryzyka"; 3) naruszenie art. 8b ust. 3 ww. ustawy poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca nie zastosowała wobec swoich klientów środków bezpieczeństwa finansowemu i "oceny ryzyka", a przez to także niezastosowanie w niniejszej sprawie art. 9, 9a i 9c ustawy. 4) naruszenie art. 34a i 34c ww. ustawy poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki i okoliczności wskazane w art. 34a ustawy uzasadniające nałożenie na skarżącą kary pieniężnej określonej w art. 34c tejże ustawy; 5) nieuwzględnienie stopnia zawinienia oraz dotychczasowego zachowania skarżącej i jej możliwości finansowych, a ponadto wymierzenia kary pieniężnej w wysokości przekraczającej możliwości finansowe skarżącej’ 6) poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej oraz nieprawidłowe ustalenie wysokości przychodu (starty) ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym; 7) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym i niemającym oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęciu, iż skarżąca po pierwsze była obowiązana do wykonywania obowiązków wynikających z ustawy, a jeśli tak, choć skarżąca temu przeczy, nie podejmowała działań mających na celu właściwe wypełnienie tych obowiązków , tj. nie stosowała wobec swoich klientów środków bezpieczeństwa finansowego i oceny ryzyka, a przez to dopuściła się zawinionego zaniechania przy wykonywaniu działalności, podczas gdy skarżąca wykazała się należytą starannością w tym względzie; 8) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, iż działania skarżącej niemiały znikomego stopnia szkodliwości, a także do uznania, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna do naruszenia; 9) art. 120 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedziałanie na podstawie przepisów prawa i niepodejmowanie działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez: a) niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności ustalenie czy naruszono ustawowe obowiązki warunkujące nałożenie kary pieniężnej; b) przyjęcie przez organ w postępowaniu dowodowym postawy ograniczającej się do wybiórczego i dokonanego w sposób dowolny, a nie swobodny zebrania materiału dowodowego; c) dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 10) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dowolność i niespójność wyciągniętych wniosków, nadto ograniczenie się jedynie do środków dowodowych zmierzających do potwierdzenia tezy stawianej przez organy podatkowe przy jednoczesnym, pominięciu informacji dotyczących sytuacji skarżącej i okoliczności związanych z przyjęciem pięciu płatności gotówkowych; 11) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności zmierzających do ustalenia faktycznego i rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, a tym samym dokonanie przez organ dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w niekompletnym materiale dowodowym; 12) art. 210 Ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji niejasnego i niewyjaśniającego wszelkich wątpliwości związanych z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego niniejszej sprawy; 13) art. 229 Ordynacji podatkowej i art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego a tym samym pominięcie dowodów zgłoszonych przez skarżącą w trakcie dotychczasowego postępowania. 14) zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz zaufania obywateli do państwa poprzez rozpatrzenie w sposób niewystarczający i ogólnikowy materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji sprzecznych z prawem i podstawowymi i naczelnymi zasadami prawa podatkowego. W związku z powyższym wniosła o: a) uchylenie obu zaskarżonych Decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie obu zaskarżonych Decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, b) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że model organizacyjny oraz sposób rozliczeń przyjęty w jej firmie w zakresie działalności gospodarczej zakłada, iż płatności za oferowane towary i usługi transferowane są wyłącznie za pośrednictwem instytucji finansowych przy wykorzystaniu powszechnego systemu płatności (przelewy bankowe). Poświadcza o tym ustalona w toku kontroli skala ogólnego obrotu przedsiębiorstwa, zeznania skarżącej i świadka oraz przedłożone dokumenty. Stan ten winien został uznany za bezsporny bowiem takie też były wyniki kontroli przeprowadzonej przez UKS w B. wobec skarżącej. Skarżąca wyjaśniła, że wskazane transakcje, w których płatność nastąpiła w formie gotówkowej, miały charakter marginalny w stosunku do sumy przepływów pieniężnych i występowały incydentalnie biorąc pod uwagę ogólną liczbę zawartych I przeprowadzonych w kontrolowanym okresie transakcji finansowych. Na przestrzeni miesięcy lipiec - wrzesień 2013 roku stwierdzono 9 (dziewięć) transakcji, w których dokonano płatności gotówkowych, podczas gdy w kontrolowanym okresie przedsiębiorstwo dokonało kilku tysięcy transakcji finansowych. Zdaniem skarżącej taki stan rzeczy wynika przede wszystkim ze szczególnej dbałości o rzetelność i transparentności wszelkich czynności rozliczeniowych przedsiębiorstwa. Skarżąca podkreśliła, że przyczyną dokonania wskazanych rozliczeń w sposób gotówkowy przy tak znacznych kwotach było wyłącznie posiadanie całkowitej pewności, co do tożsamości kontrahenta, źródła kapitału i jego legalności oraz przeznaczeniu. Nadto wyjaśniła, że wszyscy wymienieni kontrahenci należą do grona najbliższego otocznia biznesowego przedsiębiorstwa P., a nawet kręgu rodzinnego przedsiębiorcy (płatność dokonana przez Ł. M. - szwagra A. M.). Wyjaśniła ponadto, że pozostali przedsiębiorcy są wieloletnimi kontrahentami przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą. Relacje biznesowe wszystkich wskazanych podmiotów oparte są nie tylko na dokumentacji handlowej, ale przede wszystkim na zaufaniu potwierdzonym wieloletnią współpracą, osobistą znajomością. Skarżąca oświadczyła, że w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa nie dokonała żadnego transferu pieniężnego w formie gotówkowej nie mając pewności co do rzetelności i tożsamości partnera biznesowego, legalności samej transakcji oraz źródła pochodzenia kapitału. Wskazała, że analiza dokonanych płatności wykluczała jakiekolwiek ryzyko, w tym dopuszczenia się brania udziału w procederze "prania brudnych pieniędzy". Skarżąca wskazała, że organ dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na bezpodstawnym i niemającym oparcia w zebranym materiale dowodowym uznaniu, iż skarżąca nie podejmowała działań mających na celu właściwe wypełnienie ustawowych obowiązków, a przez to dopuściła się zawinionego zaniechania przy wykonywaniu działalności, podczas gdy skarżąca wykazała się należytą starannością w tym względzie. Zdaniem skarżącej organ nie dokonując żadnych ustaleń dokonał arbitralnej oceny materiału dowodowego zmierzającej do uzyskania z góry założonego celu. Skarżąca podkreśliła, że, w jej ocenie wymierzona kara spowodowała zachwianie zaufania do organów państwa. Skarżąca (mając na uwadze osiągniętą w 2014 r. stratę) uznała, że wymierzona kara jest zbyt surowa do wagi i opisanych okoliczności naruszenia. Skarżąca wskazała, że prowadzenie dalszej działalności jest niemożliwe na skutek zablokowania na poczet niniejszej sprawy rachunków bankowych i środków finansowych. Wskazała, że oprócz zajęć na kwotę 11 mln PLN (należność główna i odsetki) są prowadzone egzekucje innych należności publicznoprawnych (bieżące rozliczenia podatku VAT): za styczeń 2014 r. ok. 212.128 zł., za czerwiec 2014 r. – ok. 51.833 zł., za lipiec 2014 r. ok. 10.395 zł., za październik 2014 r. ok. 10.395 zł. (kwoty należności głównych bez odsetek). Skarżąca wskazała, że dokonanie zabezpieczenia i brak środków finansowych zmusił skarżącą do zwolnienia pracowników, ponieważ nie było w firmie skarżącej środków na wypłaty wynagrodzeń. Za 2014 r. działalność skarżącej wygenerowała stratę w wysokości 82.564,66 złotych. Skarżąca stwierdziła, że z załączonych do akt wydruków z rachunków bakowych (zarówno firmowych jak i prywatnych) wynika zajęcie wszelkich środków znajdujących się na tych rachunkach (potwierdzenie sald rachunków bankowych aktach sprawy). Skarżąca w skardze zauważyła także, że w toku postępowania administracyjnego przedstawiła stosowne dokumenty, z których wynika, że działalność gospodarcza została zawieszona wobec czynności podejmowanych przez urzędy skarbowe i egzekucyjne. Wskazała, że cały majątek skarżącej został zajęty w związku z działaniami organów państwa. Skarżąca zarzuciła także brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji co uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. W ocenie skarżącej decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej powinna być wydana po dogłębnym zbadaniu sprawy i charakteru działalności instytucji obowiązanej, zaś wysokość kary powinna znajdować usprawiedliwienie w ustalonych okolicznościach faktycznych danej sprawy. Skarżąca podkreśliła, że temu miały służyć wnioski dowodowe, o których skarżąca wnioskowała w trakcie postępowania. Dopuszczenie dowodów (zwłaszcza wnioskowanych przez skarżącą) było uzasadnione przede wszystkim koniecznością ustalenia i potwierdzenia faktycznego i rzeczywistego stanu sprawy. Skarżąca podkreśliła również, że stwierdzone naruszenie miało charakter marginalny. Wskazała, że wcześniej nie była karana za tego typu przewinienia. Skarżąca zarzuciła naruszenie zasady dwuinstancyjności. Zdaniem skarżącej organ II instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe. Ten sposób procedowania – zdaniem skarżącej - pozbawia podatnika ukształtowanych przepisami prawa procesowego gwarancji ochrony jego interesu (por. wyrok NSA z 23 maja 2001 r., III SA 1602/00, niepubl.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia 05 lutego 2016 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] września 2015 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę do zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 10a ust. 1-3 w zw. z art. 10b ust. 3 oraz art. 34a pkt 2-4 i art. 34c ustawy z dnia 17 lutego 2016 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Zgodnie z art. 34a pkt 2 cyt. ustawy, instytucja obowiązana, która nie dopełnia obowiązku przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego podlega karze pieniężnej. Przepis art. 34a pkt. 3 cyt. ustawy stanowi, iż instytucja obowiązana, która nie dopełnia obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego podlega karze pieniężnej. Zgodnie z art. 34a pkt. 4 cyt. ustawy, instytucja obowiązana, która nie dopełnia obowiązku przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy podlega karze pieniężnej. Stosownie do art. 34c. ust. 1 cyt. ustawy, karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor Informacji Finansowej w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 750.000,00 zł, a w razie naruszenia, o którym mowa w art. 34a pkt. 5 w wysokości nie większej niż 100.000,00 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej Generalny Inspektor Informacji Finansowej uwzględnia rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe (ust. 2). W rozpoznanej sprawie osobą odpowiedzialną za wykonywanie obowiązków określonych w ustawie o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu tj.: a) przeprowadzenie analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 8b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu brudnych pieniędzy, b) stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 8b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy, c) przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o którym mowa w art. 8a ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy jest bezpośrednio A. M., prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą P. Będąc zatem instytucją obowiązaną wykonującą działalność jednoosobowo, na podstawie art. 10b ust. 3 ustawy – mają do niej odpowiednie zastosowanie przepisy art. 10a ust. 1-3 ustawy nakładający obowiązek przeprowadzenia analizy ryzyka, stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy. Niespornym jest, że do dnia 06 października 2014r., tj. dnia kontroli firmy P., prowadzonej przez skarżącą – A. M., przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. (vide: pismo nr [...] z dnia 27 stycznia 2015r., zawierające wyniki kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 21. ust. 3 pkt. 7 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu) – skarżąca nie wdrożyła obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Zgodnie z art. 34c ust. 5 postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, słusznie zatem Generalny Inspektor Informacji Finansowej wszczął z urzędu postępowania w sprawie nałożenia na P. jako instytucji obowiązaną kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia analizy ryzyka, stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o których mowa w art. 10a ust. 1-3 i na podstawie art. 34a pkt. 2-4 ustawy nałożył na skarżącą w drodze decyzji (utrzymaną przez Ministra Finansów) karę pieniężną, ustaloną wg. kryteriów określonych w art. 34c ust. 1 i 2 ustawy, przy brzmieniu art. 34c ust. 4. Prawidłowym jest stanowisko organu, iż wydana decyzja w sprawie decyzji o nałożeniu kary jest decyzją sankcyjną i dotyczy stanu faktycznego stwierdzonego podczas kontroli. Nakładane na podstawie wskazanego powyżej przepisu sankcje mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Niewątpliwie dla osiągnięcia skuteczności przedmiotowe sankcje muszą powodować dolegliwość, ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do naruszenia i nieuchronne. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie odniosła się do kwestii zasadności dokonanych ustaleń, a ich incydentalnego w uznaniu Skarżącej charakteru w stosunku do liczby przeprowadzonych w kontrolowanym okresie transakcji finansowych. Zarówno skarżąca, jak też pełnomocnik P. zeznali, iż nie mieli świadomości, że w momencie przyjęcia płatności za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15.000 euro, firma nabyła obowiązki instytucji obowiązanej. Okoliczność ta została potwierdzona stanem faktycznym, ustalonym na dzień kontroli, w której to dacie ciążył już przecież na skarżącej obowiązek przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa, stosowania środków bezpieczeństwa finansowego oraz przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy. Zdaniem Sądu, nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości 5.000,00 złotych nie narusza prawa. Jest adekwatna do stwierdzonego w toku postępowania naruszenia przepisów prawa, które znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Wymierzając ją, w podanej wyżej wysokości, organ odwołał się do wyników finansowych skarżącej. Należy zaakcentować na gruncie rozpatrywanej sprawy, nie wykazano, ze wysokość nałożonej kary ustalona została przez organ dowolnie. Z zarzutami skargi Sąd nie może się zgodzić. Ustawodawca uznając działalność jednoosobową za instytucje obowiązaną (art. 2 pkt 1n ustawy) nałożył na nich określone obowiązki w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji w procesie przeciwdziałania procederowi prania brudnych pieniędzy. Sprawnemu realizowaniu tych obowiązków służyć ma wprowadzenie w instytucji obowiązanej (w tej sytuacji wykonywania działalności jednoosobowo) analizy ryzyka, stosowanie środków bezpieczeństwa finansowego, przechowywanie przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy. Z jednoznacznie brzmiących i niewymagających żadnych zabiegów interpretacyjnych przepisów art. 10a ust 1-3 w zw z art. 10b ust. 3 ustawy wynika obowiązek przeprowadzenia analizy ryzyka, stosowania środków bezpieczeństwa finansowego oraz przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy w przedmiotowej materii. W świetle tego podnoszona przez skarżącą argumentacja dot. incydentalności liczby przyjętych płatności za towar w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000,00 euro pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i stanowi niedopuszczalną polemikę z normą prawa wynikającą z obowiązującej ustawy. Sąd nie dopatrzył się zatem ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji publicznej obu instancji, wydając w niniejszej sprawie sporne decyzje, obowiązane były do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa, prawidłowo stosując przy tym zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, obowiązujące w dacie wydawania owych decyzji. Oznacza to, że wskazana w decyzjach podstawa prawna wynikać winna z obowiązującego prawa materialnego, tak, by nie naruszać zasady praworządności określonej w przepisie art. 6 k.p.a. Zdaniem Sądu, z powyższego obowiązku organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i wywiązały się i brak jest tym samym podstaw do postawienia im w tym zakresie jakichkolwiek istotnych zarzutów. Sąd uznał jednocześnie, że - wbrew zarzutom skarżącej - nie można organom obu instancji odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, zostało poprzedzone sumiennym postępowaniem dowodowym, w którym organy dowiodły w sposób niewątpliwy naruszenia norm wskazanych w art. 34a pkt. 2-4. Według Sądu, ocena organów administracji publicznej dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, przeprowadzonym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Ponadto, należy uznać, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.