VI SA/Wa 874/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia 26 stycznia 2024 r. nr 33/2024 w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej na rzecz skarżącego A. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej (dalej "Komendant", "Organ") z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w L. (dalej "Komendant Oddziału", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w sprawie wydania A. P. (dalej "Skarżący", "Strona", "Wnioskodawca") pozwolenie na broń palną do celów ochrony osobistej w ilości 1 (jednego) egzemplarza (dalej "Zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1, oraz ust. 3a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 poz. 2516 z późn.). Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. do Komendanta Oddziału wpłynął wniosek Strony o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej w ilości 3 egzemplarzy. We wniosku Strona wskazał, że pełni służbę na stanowisku Podoficera Sekcji Rekrutacji w Wojskowym Centrum Rekrutacji w Białej Podlaskiej. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Oprócz tego Strona wskazała jako ważną przyczynę do posiadania broni do celów ochrony osobistej, o którym mowa w art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji tj. wyraziła chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca przedłożył ponadto organowi I instancji dokument potwierdzający, że pełni aktualnie zawodową służbę wojskową i ma przydzieloną służbową broń palną. W świetle powyższych faktów na podstawie art. 16 ust 2 ustawy Strona została zwolniona z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne. Dokonał sprawdzenia Strony w dostępnych kartotekach (KSIP, KCIK, KRK) i uzyskał wynik negatywny. Komendant Oddziału wystosował także zapytanie do [...] Oddziału Centrum Usług Wspólnych NFZ w P., z którego uzyskał informację o braku świadczeń zdrowotnych w zakresie opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień oraz o braku zrealizowanych recept refundowanych na leki zaliczone do grupy "N" w okresie od stycznia 2007 r do [...] września 2023 r. Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego pozyskał wywiady środowiskowe, z których wynikało, iż Strona cieszy się bardzo dobrą opinią. Pozytywną opinię wydał również przełożony Strony. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, Komendant Oddziału w dniu [...] listopada 2023 r. wydał decyzję, którą zezwolił Stronie na posiadanie broni palnej bojowej, w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu, o kalibrze od 6 mm do 12 mm, w ilości 1 (jednego) egzemplarza, do celów ochrony osobistej, z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej. Organ jednocześnie nie uwzględnił żądania Strony w pozostałym zakresie tzn. nie wydał jej pozwolenia na kolejne 2 (dwa) egzemplarze broni palnej wobec nie stwierdzenia okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na wszystkie 3 (trzy) wnioskowane egzemplarze broni palnej. Od decyzji organu I instancji Wnioskodawca złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, wnosząc o zmianę decyzji poprzez wydanie pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej w ilości 3 egzemplarzy. Wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 8 w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 35 § 1 w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a. Zarzucając naruszenia prawa materialnego Wnioskodawca wskazał art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Strona zarzuciła błędne przyjęcie, iż jeden egzemplarz broni palnej do celów ochrony osobistej umożliwi wnioskodawcy podnoszenie potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto Strona zarzuciła brak precyzyjnego uzasadnienia dlaczego Organ I instancji wniosek Strony w części uwzględnił, a w części nie uwzględnił. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału. Organ uzasadniając Zaskarżoną decyzję podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji oraz przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Komendant wskazał, iż bezspornym jest, że Strona spełniła przesłankę wynikającą z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, tj. zadeklarowała jako żołnierz zawodowy chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto nie zachodzą wobec niej negatywne przesłanki wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W miejscu zamieszkania Strona cieszy się dobrą opinią, przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego. Nie był karany i w stosunku do Strony nie jest i nie było prowadzone postępowanie karne lub dyscyplinarne oraz nie jest kierowany na badanie lekarskie ze względu na ogólny stan zdrowia. Komendant wyjaśnił, że w przypadku decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej o pełnym wyjaśnieniu sprawy można mówić dopiero wówczas, gdy organ zgromadził dowody zarówno w zakresie pozytywnych, jak i negatywnych przesłanek, wskazanych w ustawie. W przeprowadzonym postępowaniu dowodowym stwierdzono, że Strona nie udowodniła, iż istnieją okoliczności uzasadniające wydanie jej pozwolenia na wszystkie 3 egzemplarze broni palnej do celów ochrony osobistej. Strona nie wykazała, iż potencjał obronny Rzeczpospolitej Polskiej, który chce wzmacniać jest na tyle słaby aby była konieczność wydania Stronie 3 egzemplarzy broni palnej do celów ochrony osobistej. Komendant wskazał, że organ I instancji słusznie zauważył, że samo spełnienie formalnych kryteriów uzyskania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej (w celu zwiększenia potencjału obronności Rzeczpospolitej Polskiej), nie może być wystarczające do wydania pozwolenia na dowolną liczbę egzemplarzy broni, a także wyjaśnił dlaczego uwzględnił wniosek Strony tylko w części wydając Stronie pozwolenie na broń palną do celów ochrony osobistej w ilości 1 egzemplarza. Komendant wskazał również, że uzasadnienie faktyczne decyzji organu I instancji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Komendanta organ I instancji nie naruszył również wskazanych w odwołaniu przepisów postepowania administracyjnego. Z rozstrzygnięciem Komendanta nie zgodził się Skarżący, który wywiódł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - błędne przyjęcie, iż jeden egzemplarz broni palnej do celów ochrony osobistej umożliwi wnioskodawcy podnoszenie potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej, - brak precyzyjnego uzasadnienia decyzji, to jest nie przytoczenie przyczyn, dla których Organ wniosek Skarżącego w części uwzględnił, a w części nie uwzględnił, - nieprawidłowe nie zastosowanie przepisu art. 10 ust. 3a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r., poz. 2516 z późn. zm.), - naruszenie art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego i w zw. z art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji z przekroczeniem terminu ustawowego. Formułując powyższe zarzuty wniósł o zmianę Zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie w całości wniosku Skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadanie trzech sztuk broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. Ponadto wniósł o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm obowiązujących. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że podstawą wniosku o udzielenie zezwolenia był art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z jego treścią, za ważną przyczynę posiadania broni dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się także chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej zadeklarowaną przez funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbrojonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową, a także osobę pełniącą terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata. Zatem przesłanka tą jest "chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej". Przesłanka ta sprowadza się tylko to elementu wolicjonalnego, samego ducha (łaciński: "animus"), czyli zamiaru. Skarżący podniósł, że tę przesłankę wyraził już we wniosku o wydanie pozwolenia na broń, bowiem wyraził chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał nadto, iż uzasadnienie Zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia, dlaczego wniosek w części dotyczącej jednej sztuki broni jest uzasadniony, a w pozostałej części (gdy chodzi o dwie dalsze sztuki broni) jest niezasadny. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd, w tych granicach, kontrola legalności Zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżony akt zostały podjęty z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., którą wydano Skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej w ilości 1 egzemplarza. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek odwołania wniesionego przez Skarżącego od decyzji wydanej w I instancji przez Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w L.. Podkreślić zatem należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ I instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Brak w motywach decyzji jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów odwołania uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności (vide wyrok WSA w Poznaniu z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 750/22). W orzecznictwie podkreśla się, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów, jednakże ma obowiązek szczegółowego ustosunkowania się do nich. Natomiast uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na zweryfikowanie prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. (vide wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1264; wyrok WSA w Krakowie z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 991/16; wyrok WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 29/17). Pogląd ten znajduje akceptacje w doktrynie, gdzie wskazuje się, że brak odniesienia się do zarzutów odwołania świadczy o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie (v. uchwała Sądu Najwyższego z 23 września 1986 r., III AZP 11/86; glosa T. Wosia i J. Zimmermanna do uchwały, PiP 1989, z. 8). Jak wynika z treści art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Ponadto, z istoty uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za wydanym rozstrzygnięciem przemawiają. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna umożliwić, zarówno adresatom rozstrzygnięcia, których bezpośrednio ono dotyczy, jak i sądowi badającemu jego legalność, odtworzenie toku czynności procesowych oraz procesu rozumowania organu, który doprowadził do określonej konkretyzacji praw lub obowiązków stron. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym, wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd wskazuje, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i ocenić cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają bowiem na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Powyższe oznacza, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy. (vide wyrok NSA z 7 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1449/14). W niniejszej sprawie zakres koniecznych do ustalenia faktów wynikał z podstawy materialnej wniosku Skarżącego. Przepisy ustawy o broni i amunicji w art. 10 ustanawiają generalną zasadę, iż wydanie pozwolenia na broń przez właściwy organ jest możliwe m.in. po przedstawieniu ważnej przyczyny posiadania broni (ust. 1). Otwarty katalog "ważnych przyczyn" uzależniających wydanie pozwolenia na broń ustawodawca wymienia w ust. 3 tegoż artykułu. Przesłanki mają charakter podmiotowy, tj. dotyczą sytuacji podmiotu wnioskującego, który wnioskuje o broń z powodu ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia albo z uwagi na przynależność do określonej organizacji. W tych przypadkach uzyskanie pozwolenia wymaga od wnioskodawcy wykazania/udowodnienia ponadprzeciętnego zagrożenia albo uczestnictwa w określonych organizacjach. Właściwy organ decyzje w sprawie udzielenia pozwolenia na broń wydaje na podstawie całokształtu sprawy. Natomiast, stosownie do art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, dodanym na podstawie art. 10 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych (Dz. U. poz. 803), za ważną przyczynę posiadania broni dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się także chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej zadeklarowaną przez funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbrojonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową, a także osobę pełniącą terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata. Wydanie pozwolenia warunkowane jest ponadto od stwierdzenia, że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Art. 10 ust. 3a ww. ustawy obowiązuje od dnia 28 lipca 2023 r. Zatem, z redakcji przedmiotowego przepisu wynika, że z mocy ustawy, przesłanką uzyskania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej jest chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej – zadeklarowanej przez m.in. żołnierza zawodowego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że co jest niesporne Skarżący spełnił przesłanki ubiegania się o pozwolenie na podstawie art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Złożył stosowny wniosek, w którym zawarł wymagane oświadczenia, tj.: nie stanowi zagrożenia dla samego siebie i porządku lub bezpieczeństwa publicznego; jest żołnierzem zawodowym, posiada przydzieloną broń służbową. Uzasadniając ważną przyczynę posiadania broni wskazał przesłankę z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, tj. chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej (k. 1 akt administracyjnych). Sporne jest natomiast spełnienie przez Skarżącego przesłanki z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, tj. chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zauważ, a co chyba umknęło Komendantowi, że ustawodawca przesądził, iż wnioskodawca nalężący do grona podmiotów kwalifikowanych z tego przepisu wyrażając we wniosku "chęć ...(...)" wskazuje ważną przyczynę warunkującą wniosek o udzielenie zezwolenia na wydanie pozwolenia na broń. Słusznie zatem wskazuje Skarżący w skardze, iż nie ma obowiązku udowadniania, niejako dodatkowego, spełnienia ów ważnej przyczyny z ust. 3a, a w szczególności, że potencjał obronny Rzeczypospolitej Polskiej jest słaby, aby była konieczność wydania Stronie trzech egzemplarzy broni palnej (s. 5 Zaskarżonej decyzji). Organy rozpoznając wniosek Skarżącego winny zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do oceny wniosku, w szczególności w kontekście podstawy żądania. Nieuzasadnione jest natomiast stanowisko, zgodnie z którym Skarżący jest obowiązany dodatkowo wykazać okoliczności, które co do zasady nie stanowią ustawowych przesłanek przyznania pozwolenia (tu: udowodnienia, że potencjał obronny Rzeczypospolitej Polskiej jest słaby). Sąd podkreśla, że ocena wniosku Skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej w ilości 3 egzemplarzy powinna być dokonywana w oparciu o przepis prawa materialnego obowiązujący w dacie rozstrzygania sprawy oraz zgromadzone dowody. Zatem nieuprawnione jest powoływanie się na okoliczności, które z przepisu wprost nie wynikają. Z tych powodów Sąd rozpoznający sprawę za niezasadne uznaje powoływanie się przez Komendanta na wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2449/21, jako uzasadniający prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia wobec Strony. Po pierwsze należy zauważyć, że wyrok został wydany przed wejściem w życie art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji (tj. przed 28 lipca 2023 r.). Po wtóre, na co trafnie zwraca uwagę Skarżący stan faktyczny i podstawa odmowy wydania pozwolenia na broń była zupełnie inna. W tamtej sprawie podstawą wniosku było realne zagrożenie życia wnioskodawcy. W niniejszej sprawie przesłanka jest diametralnie różna i dotyczy woli wzmacniania potencjału obronnego kraju. Komendant Oddziału w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób jasny i przekonujący nie wyjaśnił powodów częściowego uznania wniosku Strony, tj. wydanie pozwolenia na jeden egzemplarz broni. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie wymaga wnikliwego uzasadnienia, bowiem albo Skarżący wykazał ważną przyczynę i tym samym wniosek zasługuje na uwzględnienie, albo nie wykazał takiej przyczyny i wniosek podlega negatywnemu rozpatrzeniu. Takiej argumentacji w decyzji organu I instancji zabrakło. Również Komendant, w myśl zasady dwuinstancyjności, nie odniósł się do zarzutów i wyjaśnień Strony. Uzasadniając Zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił zasadniczo przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu bezzasadne w tym zakresie było powoływanie się na prawidłowe rozstrzygnięcie Komendanta Oddziału, skoro ten również nie zawarł uzasadnienia w tym zakresie. Stąd zasadne są zarzuty skargi zarzucające naruszenie w sprawie przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej zobowiązany jest do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do subsumpcji wskazanego przepisu prawa. Oznacza to obowiązek działania organu z urzędu przy gromadzeniu dowodów i ustalaniu stanu faktycznego w sprawie i wskazuje na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany: 1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, 2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Do ustalonego w powyższy sposób stanu faktycznego organ zobligowany jest zastosować właściwą normę prawa materialnego, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które należy uzasadnić, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Organ powinien ocenić wszystkie dowody z punktu widzenia art. 7, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i dać temu wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, Komendant nie sprostał wymaganiom wynikającym z procedury administracyjnej. Uzasadnienie Zaskarżonej decyzji wskazuje, iż rozpoznanie odwołania sprowadzało się co do zasady do kontroli decyzji Komendanta Oddziału (vide s. 6 Zaskarżonej decyzji), gdzie Organ zamiast dokonać oceny podniesionych zarzutów odwołania, w tym dotyczących naruszenia art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, ocenia stanowisko organu I instancji. Przyjmuje się bowiem, że w przypadku skorzystania przez stronę postępowania z instytucji odwołania sprawa powinna być ponownie rozpatrzona w drugiej instancji, przy czym celem odwołania nie jest kontrola decyzji, a rozpoznanie sprawy. Organ II instancji przeprowadzając kontrolę zaskarżonego odwołaniem orzeczenia organu I instancji jest zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych jakie mają znaczenie przy podejmowaniu decyzji, w tym przypadku ustalającej zobowiązanie podatkowe. Musi on zatem wskazać jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich oparł się dowodach (jeżeli dowody te maja charakter przeciwstawny) i w końcu dokonać wywodu prawnego, z którego w sposób jednoznaczny wynika kto jest podatnikiem, jaka jest podstawa opodatkowania, jaka jest wysokość podatku. Organ II instancji jest także zobowiązany do odniesienia się do wszystkich argumentów podniesionych w skardze, nawet jeżeli są one prawnie irrelewantne. Taki sposób procedowania spełnia dopiero wymogi rzetelnego postępowania administracyjnego i realizuje ogólne zasady postępowania w sprawach podatkowych (vide wyrok WSA w Rzeszowie z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 225/22). Reasumując, powodem uchylenia Zaskarżonej decyzji były jej mankamenty procesowe, tj. naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Uniemożliwiły one zaakceptowanie stanowiska, że Skarżący nie wykazał ważnej przyczyny uzyskania pozwolenia na broń do celów osobistych w ilości trzech sztuk i jednocześnie wykazał uprawnienie do posiadania jednej sztuki. Odnosząc się do zarzutów Strony w zakresie przekroczenia terminów załatwienia sprawy Sad wskazuje, że o ile faktycznie procedowanie organów przekroczyło terminy określone w procedurze administracyjnej, o tyle nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Organ uwzględni powyższe wskazania Sądu w zakresie oceny podstawy prawnej wniosku Skarżącego o wydanie zezwolenia w oparciu o przedłożone przez Stronę dowody oraz dowody zgromadzone przez organy w toku prowadzonego postępowania. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji ustosunkuje się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w przypadku wydania po raz kolejny decyzji nieuwzgledniającej wniosek Strony w całości uzasadni swoje rozstrzygnięcie w kontekście art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął (pkt 2 wyroku), na podstawie art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .