VI SA/Wa 875/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej D. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] i stwierdził utratę z dniem [...] lutego 2010 r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę prowadzącego "[...]" Sp. z o.o., ul. [...], [...] (zwanej dalej “skarżącą"),przyznanego na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewoda [...] stwierdził utratę z dniem [...] lutego 2010 r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę prowadzącego "[...] " Sp. z o.o. w [...], przyznanego ma mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie organ I instancji stwierdził, że pracodawca prowadzący "[...] " Sp. z o. o. z dniem [...] lutego 2010 r. przejął [...] pracowników zakładu pracy chronionej Spółdzielnia "[...] " w likwidacji (w tym przebywających na urlopach wychowawczych oraz na urlopie bezpłatnym). Stan zatrudnienia na dzień [...] lutego 2010 r. wynosił [...] osób. W okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. nastąpiło z inicjatywy pracodawcy prowadzącego "[...] " Sp. z o.o. rozwiązanie umowy o pracę z [...] pracownikami przejętego zakładu pracy chronionej. Oznacza to, że pracodawca nie wywiązał się z warunku określonego w art. 30 ust. 2b pkt 1 ustawy, tj. nie utrzymał zatrudnienia pracowników przejętego zakładu pracy chronionej Spółdzielnia "[...]" w likwidacji, w okresie 1 roku od dnia wydania decyzji przyznającej status zakładu pracy chronionej. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości. Decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 3 w związku z art. 30 ust. 2b ustawy o rehabilitacji zawodowej I społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez błędne ustalenie, że skarżący nie dochował warunków określonych w art. 30 ust. 2b w/w ustawy pomimo tego, że w spółce wzrosło w przedmiotowym okresie zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Znikome zmniejszenie ogólnego zatrudnienia powstało z przyczyn niezależnych od skarżącej oraz, że przy podejmowaniu tej decyzji nie uwzględniono jej skutków społecznych wobec osób niepełnosprawnych. Ponadto skarżąca wskazała, że mimo wypowiedzenia umów [...] osobom w okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. nawiązano stosunek pracy ze [...] osobami. Zatrudnienie ogółem zmalało o 28 osób, ale zatrudnienie osób niepełnosprawnych ogółem wzrosło. W ocenie skarżącej niespełnienie warunku utrzymania zatrudnienia nastąpiło dopiero z dniem rozwiązania umowy o pracę przez "[...]" z pierwszym z pracowników tj. z dniem [...] lutego 2010 r. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych decyzję stwierdzającą utratę statusu zakładu pracy chronionej wydaje się z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek warunku lub obowiązku. Zakładając, że skarżąca nie spełniła warunku utrzymania zatrudnienia wynikającego z art. 30 ust. 2b pkt 1 w/w ustawy to decyzja organu I instancji o utracie statusu zakładu pracy chronionej z dnia [...] listopada 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 3, z którego jednoznacznie wynika, że taka decyzja może być wydana dopiero z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z warunku opisanego w art. 30 ust. 2b pkt 1, a nie z dniem przyznania statusu zakładu pracy chronionej jak stwierdził to w swojej decyzji organ I instancji. Rozpoznając odwołanie Minister Pracy i Polityki społecznej stwierdził, że zasługuje ono na uwzględnienie. Jak podkreślił organ odwoławczy, zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełnienia warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 I 2, lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1 -3, art. 29 lub 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. Wojewoda może, w drodze decyzji, zwolnić z obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej przez okres 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej lub z obowiązku utrzymywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych, określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1, w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy, w przypadku gdy pracodawca: 1. utrzyma zatrudnienie pracowników zakładu pracy chronionej w okresie roku od dnia wydania decyzji oraz 2. spełnia pozostałe warunki, o których mowa w art. 28, w dniu wystąpienia z wnioskiem o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej lub udokumentowania przejęcia zakładu. Zdaniem Ministra, materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ I instancji wskazuje, że skarżąca została zwolniona z obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej przez okres 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej oraz z obowiązku utrzymywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych, określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej - w związku z przejęciem z dniem [...] lutego 2010 r. wraz ze wszystkim pracownikami zakładu pracy chronionej Spółdzielnia "[...]" Sp. z o.o. w likwidacji. Pracodawca otrzymał status zakładu pracy chronionej pod warunkiem utrzymania zatrudnienia pracowników zakładu pracy chronionej w okresie roku od dnia wydania decyzji oraz spełniania pozostałych warunków, o których mowa w art. 28 ustawy o rehabilitacji, w dniu wystąpienia z wnioskiem o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej lub udokumentowania przejęcia zakładu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca z dniem [...] lutego 2010 r. przejęła [...] pracowników zakładu pracy chronionej "[...]" w likwidacji (w tym przebywających na urlopach wychowawczych oraz na urlopie bezpłatnym). Stan zatrudnienia na dzień [...] lutego 2010 r. wynosił [...] osób. W okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. nastąpiło z inicjatywy pracodawcy prowadzącego "[...]" Sp. z o.o. rozwiązanie umowy o pracę z [...] pracownikami przejętego zakładu pracy chronionej. Oznacza to, że pracodawca nie wywiązał się z warunku określonego w art. 30 ust. 2b pkt 1 ustawy, tj. nie utrzymał zatrudnienia pracowników przejętego zakładu pracy chronionej "[...]" w likwidacji, w okresie 1 roku od dnia wydania decyzji przyznającej status zakładu pracy chronionej. W powyższej liczbie [...] osób, rozwiązanie umowy o pracę w [...] przypadkach nastąpiło na podstawie ort. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy (wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę) oraz w 2 przypadkach na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy (na mocy porozumienia stron, gdzie stroną inicjującą rozwiązanie stosunku pracy w powyższym trybie był pracodawca) czego dowodem są świadectwa pracy, pisma pracodawcy inicjujące rozwiązanie stosunku pracy oraz wykaz pracowników, z którymi została rozwiązana umowa o pracę z inicjatywy pracodawcy załączony do pisma z dnia [...] sierpnia 2011 r. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że skoro strona nie spełniła warunku utrzymania zatrudnienia wynikającego z art. 30 ust. 2b pkt 1 w/w ustawy to decyzja Wojewody o utracie statusu zakładu pracy chronionej z dnia [...] listopada 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 3, z którego jednoznacznie wynika, że taka decyzja może być wydana dopiero z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z warunku opisanego w art. 30 ust. 2b pkt 1, a nie z dniem przyznania statusu zakładu pracy chronionej jak stwierdził to w swojej decyzji Wojewoda [...]. W związku z tym, iż skarżąca rozwiązała umowę o pracę z pierwszym z pracowników z dniem [...] lutego 2010 r. dlatego też w ocenie organu odwoławczego dzień [...] lutego 2011 r. jest dniem, w którym skarżąca zaprzestała spełniać warunek utrzymania zatrudnienia wynikającego z art. 30 ust. 2b pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził utratę statusu pracy chronionej z dniem [...]lutego 2010 r. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] oraz stosownie do art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze zawarła następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię a) art. 30 ust. 2b pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustalonym stanie zatrudnienia pracowników w okresie 1 roku od dnia [...] lutego 2010 r. czyli od dnia przyznania statusu prowadzącego zakład pracy chronionej do [...] stycznia 2011 r. zamiast od dnia wydania decyzji przyznającej status tj. od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r., b) art. 30 ust. 2b pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że utrzymanie zatrudnienia pracowników zakładu pracy chronionej oznacza obowiązek utrzymania w stosunku do pracowników przejmowanego zakładu pracy chronionej stanu zatrudnienia istniejącego w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 2a ustawy o rehabilitacji, zarówno w znaczeniu ilościowym, jak i personalnym, przy czym nie dotyczy to zmian w stanie zatrudnienia niezależnych od pracodawcy rozumianych jedynie jako śmierć pracownika, przejście na emeryturę lub rentę, wypowiedzenie umowy przez pracownika, rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z inicjatywy pracownika oraz zawinione naruszenie przez pracownika obowiązków służbowych usprawiedliwiających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, podczas gdy przepis nie zawiera zamkniętego katalogu przypadków niezależnych od pracodawcy, a za takie możnaby uznać także sytuacje związane z utratą kontraktu i koniecznością zlikwidowania miejsc pracy. 2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 15 kpa - zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez uzyskanie przez organ I instancji wskazówek merytorycznych co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy od organu II instancji, b) art. 107 § 1 i 3 kpa, z uwagi na brak dokładnych podstaw przyjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, c) art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i ustalenie stanu faktycznego w zakresie zatrudnienia pracowników w zakładzie pracy chronionej, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, brak oceny całokształtu materiału dowodowego i braki w uzasadnieniu decyzji dotyczące zarówno ustaleń stanu faktycznego jak i podstaw prawnych przyjętego rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, wziętych pod uwagę przy załatwieniu sprawy, d) art. 7 i 9 kpa polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w zakresie niespełnienia przesłanek wynikających z ustawy o rehabilitacji i jej załatwieniem bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nienależytym informowaniu strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, e) naruszenie przepisu art. 107 § 1 kpa w związku z art. 54 p.p.s.a. poprzez zawarcie błędnego pouczenia co sposobu wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamiast za pośrednictwem organu - co skutkowało błędnym ustaleniem, że skarżącej należy uchylić status prowadzącego zakład pracy chronionej. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Strona kwestionując decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. Z tymi zarzutami należy się zgodzić. W pierwszym rzędzie Sąd stwierdza, że strona zasadnie zarzuca, iż doszło w sprawie do naruszenia wyrażonej w art.15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Obowiązek dwukrotnego rozpoznania oznacza, że organ I i II instancji, zgodnie z przepisami prawa procesowego prowadzi postępowanie wyjaśniające. Niedopuszczalna jest zatem jakakolwiek ingerencja organu odwoławczego w orzecznictwo organu I instancji, czy to przez narzucenie organowi administracji stopnia podstawowego przez organ II instancji sposobu rozstrzygnięcia sprawy czy też udzielenie wskazówek merytorycznych, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Także działanie sprowadza postępowanie administracyjne faktycznie do jednej instancji i pozbawia organ stopnia podstawowego samodzielności nieodzownej w orzecznictwie administracyjnym. W takich kategoriach należy rozpatrywać pismo z dnia [...] września 2011 r., znak [...], wystosowane z zapytaniem przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej i udzieloną na to pismo odpowiedź z dnia [...] września 2011 r., znak [...] podpisaną przez Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Niedopuszczalność jakiejkolwiek ingerencji organu odwoławczego w czynności postępowania organu I instancji została wielokrotnie podkreślona w orzecznictwie sądowym [patrz wyrok NSA z 12 lutego 1985 r. II SA1811/84 (ONSA 1985, nr 1 poz. 7), wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., II SA 1678/83 (ONSA 1984, nr 1 poz. 21), wyrok WSA z 29 maja 2007 r. II SA/Wa 549/07, LEX nr 470165]. Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów skargi Sąd uznał, że organy obu instancji błędnie zinterpretowały art. 30 ust 2b pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych a w związku z tym poczyniły błędne i niepełne ustalenia faktyczne i prawne, przez co dopuściły się naruszenia art. 7,9,11,77 § 1,80 i 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w myśl którego wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełnienia warunków lub obowiązków o których mowa min. w art. 30 ust 2b z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak [...] Wojewoda [...] przyznał pracodawcy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] status prowadzącego zakład pracy chronionej od dnia [...] lutego 2010 r. pod warunkiem utrzymania zatrudnienia przejmowanego zakładu pracy chronionej [...] w likwidacji z siedzibą w [...] w okresie roku od dnia wydania decyzji i zwolnił go z obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej przez okres 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej i obowiązku utrzymywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych określonych w art. 28 ust 1 pkt 1 ustawy w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o art. 30 ust 2a i 2b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Organy obu instancji uchylając skarżącej status zakładu pracy chronionej z powodu zaprzestania spełniania obowiązku przewidzianego w rat. 30 ust 2b pkt 1ww. ustawy uznały, że nie utrzymała ona zatrudnienia pracowników zakładu w okresie roku licząc od dnia [...] lutego 2010 r. czyli od dnia przejęcia pracowników do dnia [...] stycznia 2011 r., a nie zgodnie z treścią przepisu od dnia wydania decyzji czyli od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r. W tym stanie rzeczy należy przyznać rację skarżącej, że na skutek wadliwej interpretacji art. 30 ust. 2b pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przeprowadzona przez organy postępowania pomija w ogóle okres roku od dnia wydania decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, a zatem nie obejmuje okresu, który mógłby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Kolejnym istotnym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest interpretacja obowiązku przewidzianego w art. 30 ust 2b pkt 1 ustawy tj. "utrzymanie zatrudnienia pracowników zakładu pracy chronionej". Z pewnością nie należy przyjmować takiej wykładni, w myśl której na pracodawcy spoczywa bezwzględny nakaz utrzymania stanu zatrudnienia pod względem ilościowym jak i personalnym w ciągu roku od wydania decyzji. Według oceny Sądu chodzi w tym przepisie o zachowanie ilości pracowników zakładu pracy chronionej w przewidzianym przez ustawę okresie, z tym że należy także uwzględniać przypadki niezależne od woli prowadzącego zakład pracy chronionej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2006 r., sygn. II GSK podkreślił, że przed wydaniem decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej, niezbędna jest każdorazowa ocena naruszeń przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W żadnym wypadku nie można w tym zakresie stosować automatyzmu zaś każdy przypadek powinien być badany indywidualnie z uwzględnieniem okoliczności odnoszących się do badanego podmiotu, stopnia jego zawinienia, wagi naruszenia przepisów prawa, ewentualnych skutków, które mogą nastąpić w następstwie cofnięcia nadanego uprzednio statusu. Uchybieniem ze strony organów było to, że nie tylko przyjęły błędnie początkowy termin biegu rocznego okresu z art. 30 ust 2b pkt 1 ustawy ale nie oceniły całokształtu okoliczności występujących w niniejszej sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę organy przeprowadzą postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd a następnie wydadzą decyzję, które uzasadnią zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy stwierdzone przez Sąd uchybienia skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stosownie do rat. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.