VI SA/Wa 880/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia biegłym sądowym oddala skargę W. S. (dalej również jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości (dalej także jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "k.p.a.") w związku z § 12 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133). Zaskarżoną decyzją Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] (dalej też jako "organ I instancji" bądź "Prezes Sądu") z dnia [...] grudnia 2019 r. numer [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącego o ustanowienie go biegłym sądowym w zakresie budownictwa (konstrukcje żelbetowe, stalowe, budowa dróg i mostów). W ocenie organu I instancji skarżący, po pierwsze, nie dawał rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Podstawą faktyczną decyzji w tym zakresie było uznanie postawy skarżącego za emocjonalną i podważającą zaufanie Prezesa Sądu Okręgowego w [...]. Prezes Sądu Okręgowego w [...] wskazał tu na treść pism skierowanych do niego przez skarżącego w toku postępowania o ustanowienie go biegłym sądowym. W ocenie Prezesa Sądu treść tych pism zawierała sformułowania i uwagi nieprzystające i daleko odbiegające od postawy, którą kandydat a następnie biegły sądowy winien się charakteryzować. Prezes ocenił negatywnie przyjętą przez wnioskodawcę formę przedstawienia argumentów, jako emocjonalną i nierzeczową, a przez to nieprofesjonalną. Nadto Prezes Sądu uznał, że skarżący nie udokumentował posiadania teoretycznych i praktycznych wiadomości specjalnych w zakresie budowy dróg i mostów. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie do Ministra Sprawiedliwości (dalej też jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), który decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że skoro już na etapie ubiegania się o możliwość pełnienia funkcji biegłego sądowego, kandydata charakteryzuje nieadekwatny do wymaganego dla tej funkcji poziom komunikacji, to uzasadniony jest wniosek, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków. W ocenie Ministra Sprawiedliwości zgromadzone w materiale dowodowym fragmenty pism, których autorem jest skarżący, pozwalają przyjąć za słuszne ustalenia poczynione przez organ I instancji. Zawierają one bowiem, między innymi, ujętą w niestosownym tonie ocenę, z której wynika, że decyzja nieuwzględniająca jego wniosku o ustanowienie biegłym sądowym jest efektem niedostatecznego zapoznania się Prezesa Sądu z dostarczonym materiałem. Wśród przytoczonych przez Prezesa Sądu fragmentów pism znajdują się także stwierdzenia skarżącego, że jest prześladowany za niepodpisanie opinii. Ponadto, w ocenie organu II instancji także doświadczenie praktyczne w postaci wykonania dwóch opinii nie przemawia wystarczająco dobitnie za tym, że kandydat na biegłego dysponuje niekwestionowaną wiedzą i doświadczeniem we wnioskowanym zakresie. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego, podczas gdy stan faktyczny sprawy, tj. osoba skarżącego, jego zachowanie i postawa, kompetencje i dorobek zawodowy, nie daje podstaw do kreowania tego typu krzywdzącego twierdzenia, a wręcz przeciwnie, jednoznacznie wskazuje, iż spełnia on wszelkie przesłanki, w tym zwłaszcza tą wyeksplikowaną w pkt. 4, których spełnienie wymagane jest od biegłego sądowego; - § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż skarżący nie posiada wymaganych kwalifikacji w zakresie, w jakim ubiega się o ustanowienie biegłym sądowym, tj. w zakresie budowy dróg i mostów, podczas gdy stan faktyczny sprawy wskazuje, iż wykonał on opinię dotyczącą konstrukcji mostu łukowego w [...] oraz zredagował artykuł na temat odwodnienia dróg opublikowany w czasopiśmie "[...]", a więc we wskazanym zakresie, tj. posiada wystarczające, praktyczne umiejętności, które przemawiają dobitnie za tym, iż dysponuje odpowiednią wiedzą i doświadczeniem we wnioskowanym zakresie, II. przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwej decyzji organu I instancji, pomimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; - art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niejako automatyczne zaakceptowanie stanowiska organu I instancji bez jego skrupulatnej weryfikacji, a to poprzez bezrefleksyjne przyjęcie przez organ odwoławczy twierdzeń organu I instancji, za swoje własne i oparcie rozstrzygnięcia na tak blednie ustalonym stanie faktycznym; - art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie przez organ II instancji materiału dowodowego w sprawie i nieuzupełnienie tegoż materiału, poprzestając na tym zgromadzonym przez organ I instancji, co de facto uniemożliwia podjęcie decyzji w niniejszej sprawie, a co Minister Sprawiedliwości uczynił oraz wadliwe rozpatrzenie i dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego już zgromadzonego.  Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie od Ministra Sprawiedliwości na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych w całości. O uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wniósł w swym piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2020 roku także ustanowiony z urzędu pełnomocnik, podkreślając między innymi, że skarżący, posiadając ponad trzydziestoletnie doświadczenie zawodowe w zakresie budownictwa oraz pełniąc przez wiele lat funkcję biegłego sądowego, charakteryzuje się niewątpliwie odpowiednimi wiadomościami specjalnymi, pozwalającymi na ustanowienie go biegłym sądowym także w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. 2005, Nr 15, poz. 133), ustanawiającego wymogi stawiane kandydatom na biegłych sądowych. I tak zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, biegłym sądowym może być ustanowiona osoba, która: 1) korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich; 2) ukończyła 25 lat życia; 3) posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne w danej gałęzi nauki, techniki, sztuki, rzemiosła, a także innej umiejętności, dla której ma być ustanowiona; 4) daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego; 5) wyrazi zgodę na ustanowienie jej biegłym. Jednocześnie to do prezesa właściwego sądu należy ocena, czy dana osoba spełnia przesłanki do ustanowienia jej biegłym sądowym. Co istotne, a na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w swym wyroku z dnia 17 stycznia 2019 roku sygn. akt II GSK 5155/16, decyzja dotycząca ustanowienia biegłym sądowym jest wydawana na zasadzie uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym zwracano uwagę, że nie istnieje prawny obowiązek ustanowieniem biegłym sądowym osoby ubiegającej się o to stanowisko. Jednak decyzje uznaniowe wydane w tym zakresie nie tracą charakteru decyzji administracyjnej i podlegają ogólnym regułom ich podejmowania i uzasadniania, wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjmuje się, że w odniesieniu do decyzji uznaniowych "pewną wskazówkę interpretacyjną stanowi art. 7 k.p.a. dotyczący uznania administracyjnego, w myśl którego organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Interes obywatela winien być przy tym «słuszny» w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności" (wyrok NSA w Katowicach z 20.05.1998 r., I SA/Ka 1744/96 (...)." (M. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt–Gotowicz, Komentarz aktualizowany kodeksu postępowania administracyjnego, (do art. 7) Lex/el.2018). Decyzje wydane na zasadzie uznania podlegają, co oczywiste, kontroli sądu administracyjnego, jednak zakres tej kontroli jest inaczej ukształtowany. Zbadaniu wymaga wówczas to, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne, czy nie przekroczono jego granic przy wydawaniu decyzji, jak również, czy prawidłowo uzasadniono w zgodzie z art. 7 k.p.a. wybór danego rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Władza sądownicza nie może zastępować władzy wykonawczej, a pełna kontrola decyzji wydanych na zasadzie uznania administracyjnego, może rodzić takie obawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6 wydanie, C.H. Beck, str. 495). W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się również, że "ograniczony charakter kontroli sądu administracyjnego w stosunku do decyzji administracyjnych opartych na normach prawnych uznaniowych sprowadza się do badania kryteriów wyboru dokonanego przez organ administracyjny w zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnym pozostawieniu temu organowi swobody w zakresie takiego wyboru" (por. T. Woś (red), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. VI, opubl. WK 2016, komentarz do art. 3, uwaga 37 i podane tam orzecznictwo). Decyzja uznaniowa może być zatem uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można natomiast mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, zarówno na etapie postępowania pierwszo, jak i drugoinstancyjnego, do tego typu naruszeń nie doszło, i to zarówno, jeżeli chodzi o ocenę przez Prezesa Sądu oraz Ministra Sprawiedliwości przesłanki rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego przez skarżącego, jak i posiadania przez niego wiadomości specjalnych w zakresie budowy dróg i mostów. Odnośnie przesłanki dotyczącej rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego, o jej posiadaniu, bądź nie, stanowią nie tylko przedłożone dokumenty czy opinie zawodowe, ale i inne okoliczności, które mogą dać podstawę do oceny działania, postępowania, zachowania, czy postawy kandydata na biegłego – także w prowadzonej na jego wniosek sprawie administracyjnej. W ocenie Sądu, zachowanie skarżącego jako strony postępowania administracyjnego zostało prawidłowo ocenione jako budzące uzasadnioną wątpliwość w zakresie posiadania rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Istotnie bowiem, emocjonalną reakcję kandydata na biegłego, wyrażoną w jego piśmie z dnia 7 października 2019 roku, należy uznać za ewidentnie nieadekwatną do okoliczności sprawy. A to właśnie nacechowane emocjonalnym i trudnym do racjonalnego usprawiedliwienia zachowanie strony legło u podstaw uzasadnionych wątpliwości co do posiadania przez kandydata cech umożliwiających ustanowienie go biegłym sądowym. Należy przy tym podkreślić, że to kandydat na biegłego dobrowolnie, bowiem na własny wniosek, poddaje się ocenie organu w zakresie posiadania wymogów i w trybie określonym rozporządzeniem, czy spełnia określone w nim przesłanki: formalne i merytoryczne do zadośćuczynienia jego wnioskowi. Co istotne, wbrew zarzutom skargi, w realiach przedmiotowej sprawy to właśnie sformułowania użyte przez skarżącego już w ramach toczącego się z jego wniosku postępowania, a nie argumentacja ujęta w piśmie Prokuratury Rejonowej w [...], stanowiła podstawę dla wywiedzionego przez organu braku rękojmi. To w treści złożonego przez skarżącego, jako kandydata na biegłego, pisma z dnia 7 października 2019 roku, znalazły się bowiem sformułowania typu: - "Sąd Okręgowy w [...] najwidoczniej niedostatecznie zapoznał się z dostarczonym materiałem, obszernym na ustanowienie mnie biegłym sądowym... Otóż nie do "przeoczenia", były następujące materiały (...)", - "Mnie się "prześladuje" o to, że w jednym miejscu nie podpisałem Opinii, a SĄD OKRĘGOWY w [...] NIE POTRAFI napisać SYGNATURY AKT ...właściwy. Podwójne standardy. (?)" - "Tak istotnie Opinia przez pozwanego była kwestionowana ... Adwokat pozwanego potrafił napisać w JEDNYM DNIU TRZY! PISMA, na które SR w [...] "dał mi" 7 dni... na odpowiedzi. Bez komentarza." - "Wiem, że "nikt nie chciał wziąć tej sprawy do ZAOPINIOWANIA, a potem się "OBRZYDZA ŻYCIE" biegłym sądowym ..."" Nie wiem może, jestem "przewrażliwiony", być może." Zdaniem Sądu, treść powyższych sformułowań istotnie świadczy o braku ze strony skarżącego strony dystansu, powściągliwości i umiejętności wyważonego formułowania wypowiedzi. Używanie kategorycznych określeń o zdecydowanie pejoratywnym zabarwieniu w odniesieniu do działań podejmowanych przez sądy i organy administracji sądowej, uznać należy za nieadekwatną, zbyt emocjonalną i wykraczającą poza normy wyznaczone przepisami prawa i dobrymi obyczajami reakcję biegłego. W orzecznictwie zostało przy tym utrwalone stanowisko, że osoba biegłego musi cieszyć się zaufaniem Prezesa Sądu i sędziów, bowiem jego zachowanie w mowie czy w piśmie wpływa na wizerunek sądu. Powyższe oznacza, że organy obu instancji prawidłowo oceniły zachowanie skarżącego, poprzez treści zawarte w jego piśmie – jako emocjonalne i nieadekwatne do okoliczności sprawy. Działanie skarżącego było niepożądane dla osoby kandydata na biegłego sądowego i uzasadniało negatywną ocenę rękojmi dokonaną przez organy. Sąd zauważa, że każdego biegłego sądowego powinna cechować powściągliwość w formułowaniu stanowiska oraz powstrzymywanie się od reakcji nieadekwatnych do sytuacji. Chodzi bowiem o to, aby przy wydawaniu opinii w poszczególnych sprawach, jak również odpowiadając na pytania stron, często stosujących różne metody nacisku i powodujących sytuacje stresowe i niekomfortowe dla biegłego, by biegły przedstawiał rzeczowo jedynie te informacje, które dotyczą przedmiotu opinii. Innymi słowy by potrafił powstrzymać się od jakichkolwiek zbędnych reakcji słownych i emocjonalnych nakierowanych na osoby występujące w sprawie. Biegły swoim rzeczowym i wyważonym zachowaniem gwarantuje bowiem, że opinie przez niego sporządzone będą ocenione jako bezstronne, profesjonalne i obiektywne, także w obliczu krytyki. Biegły sądowy jest bowiem organem pomocniczym sądu lub organu ścigania prowadzącego postępowanie w sprawach karnych, w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Biegły sądowy stanowi zatem instytucję sądowego prawa procesowego. Pełni bardzo ważną funkcję w procesie orzekania, ponieważ służy sądowi swoją wiedzą specjalną z różnych dziedzin nauki, techniki, sztuki, rzemiosła i innych umiejętności – w sytuacji, jeżeli jest ona niezbędna do ustalenia istotnych okoliczności koniecznych do wydania rozstrzygnięcia. Stąd nie budzi wątpliwości okoliczność, że posiadanie rękojmi jest równe posiadaniu jakiejkolwiek innej przesłanki, także wiadomości specjalnych. Zdaniem Sądu, nie sposób także zakwestionować stanowiska organów odnośnie braku spełnienia przez skarżącego przesłanki statuowanej w § 12 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Skarżący nie posiada bowiem uprawnień budowlano -projektowych w zakresie budowy dróg i mostów, a organy obu instancji miały podstawę uznać za niewystarczające do udokumentowania niekwestionowanej wiedzy i doświadczenia, przedłożoną opinię dotyczącą wykonanej konstrukcji mostu łukowego w T. i publikację artykułu w czasopiśmie "[...]" nr [...] o odwodnieniu dróg – "[...]". Prawidłowości przedmiotowego rozstrzygnięcia nie podważa bynajmniej załączona do pisma skarżącego z dnia 16 czerwca 2020 roku kopia decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...], ustanawiająca skarżącego biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym w [...] w zakresie budownictwa lądowego w zakresie budownictwa lądowego (konstrukcje żelbetowe i stalowe). Abstrahując od indywidulanego charakteru każdej sprawy dotyczącej ustanowienia biegłym sądowym, toczącej się każdorazowo przed Prezesami różnych sądów, w zakresie wynikającym z przedłożonej przez skarżącego decyzji nie mieści się zagadnienie budowy dróg i mostów, a to właśnie na brak wiedzy i doświadczenia skarżącego w tym obszarze, wskazywały organy. Ponadto biegły sądowy z listy konkretnego prezesa sądu okręgowego - oprócz niekwestionowanej wiedzy i najwyższych kwalifikacji - niewątpliwie musi posiadać także zaufanie Prezesa tegoż Sądu, co do jego osoby. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, ocena dokonana przez Prezesa Sądu Okręgowego, a następnie Ministra Sprawiedliwości, w trybie, co wymaga podkreślenia, decyzji uznaniowej, została dokonana w sposób zgodny z prawem. W okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza to, że Prezes Sądu Okręgowego w [...], w ramach uznania administracyjnego wyznaczonego granicami zawartymi w art. 7 k.p.a. (interes społeczny i słuszny interes obywatela), był uprawniony i zobowiązany do oceny, w świetle całokształtu okoliczności sprawy - czy ustanowienie danej osoby biegłym sądowym jest uzasadnione oraz celowe i po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego przedłożył interes społeczny nad interesem strony, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i 107§ 3 k.p.a. Minister Sprawiedliwości, wbrew zarzutom skargi, zasadnie zatem podzielił rozstrzygnięcie Prezesa Sądu Okręgowego w [...]. Reasumując, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.