VI SA/Wa 886/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z 2 marca 2015 r. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że jej wykonanie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wezwaniem Sądu z 10 czerwca 2015 r., strona została zobowiązana do przedłożenia dokumentacji uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz z pismem z 21 czerwca 2015 r., strona przesłała zaświadczenie o dochodach współmałżonki oraz dokument wystawiony przez biuro rachunkowe prowadzące księgowość w działalności skarżącego, z którego wynikała strata w okresie od stycznia do kwietnia 2015 r. na kwotę [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie, przy znacząco dużym nakładzie sił i środków lub będzie niemożliwe. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności nawet z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, ale służy zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny, rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada kwestii legalności zaskarżonej decyzji. Przepis ten upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. (por. orzeczenie NSA z 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 272/15, dostępne http://www.nsa.gov.pl/baza-orzeczen). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca wykazała w dostatecznym stopniu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie jej sytuacji finansowej, w znaczny i nieodwracalny sposób. Mając na uwadze wysokość wymierzonej kary tj. [...] złotych, stwierdzić należy, że wskazane przez stronę okoliczności pozwalają na przyjęcie, że obecnie wyegzekwowanie należności wynikających z ww. decyzji może spowodować niewypłacalność skarżącego, a w konsekwencji zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Bez wątpienia doszłoby wtedy do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, nawet gdy zaskarżone decyzje zostałyby w późniejszym czasie uchylone. (por. orzeczenie NSA z 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I GZ 366/15, a także orzeczenie NSA z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GZ 783/14, dostępne http://www.nsa.gov.pl/baza-orzeczen). Reasumując należy stwierdzić, że wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, bowiem wykazał, iż uiszczenie na tym etapie postępowania wymaganej kwoty mogłoby doprowadzić do konieczności zlikwidowania działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Na marginesie należy wskazać, iż miałoby to również wpływ na warunki bytowe rodziny skarżącego, będącej w istocie na jego utrzymaniu, a także na ciągłość prowadzonej działalności, w kontekście dalszego zatrudnienia pracowników. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.