VI SA/Wa 889/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nałożenia na towarzystwo funduszy inwestycyjnych kary pieniężnej 1.uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącej I. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 130/08, oddalono skargę I. (dalej: I., skarżącej) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej KNF) z dnia [...] listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że skarżąca w dniu [...] lipca 2006 r. wystąpiła z wnioskiem o dopuszczeniu jej do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym toczącym się wówczas przed Komisją Papierów Wartościowych i Giełd (dalej: KPWiG) w sprawie o nałożenie na P. S.A. kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. KPWiG odmówiła skarżącej dopuszczenia do udziału w postępowaniu, a następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymała to rozstrzygnięcie w mocy. W tym też dniu KPWiG, rozpoznając sprawę na skutek wniosku P. złożonego w trybie art. 127 § 3 K.p.a., utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2006 r. o nałożeniu na to towarzystwo funduszy inwestycyjnych kary pieniężnej. Zarówno postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 r., jak i decyzja z tej daty, były przedmiotami skarg wniesionych do sądu administracyjnego odpowiednio przez skarżącą i P. S.A. W tej pierwszej sprawie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2078/06, uchylił obydwa postanowienia KPWiG z dnia [...] lipca 2006 r. i z [...] sierpnia 2006 r., odmawiające dopuszczenia skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym o nałożeniu kary pieniężnej. Wyrok uprawomocnił się w dniu 6 lipca 2007 r., po czym powołując się na to orzeczenie skarżąca złożyła do obecnie właściwego organu – KNF - wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. KNF decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmówiła wznowienia postępowania. Uzasadniając odmowę podała, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zawisła sprawa ze skargi kasacyjnej P. S.A. wniesionej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2006 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2046/06, oddalającego skargę na decyzję KPWiG z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej. Organ przyjął, że w przypadku zawisłości sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania administracyjnego w tej samej sprawie i dotyczy to również postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o wznowienie postępowania. Nie jest bowiem możliwe równoczesne prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym i postępowania sądowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją KNF z dnia [...] listopada 2007 r. Oddalając skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. Sąd I instancji poinformował najpierw, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r. o sygn. akt II GSK 234/07 oddalił skargę kasacyjną P. S.A. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2006 r. oddalającego skargę P. S.A. na decyzję KPWiG w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z tego faktu Sąd wywiódł tezę, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonana została ostateczna ocena zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania decyzji KPWiG o nałożeniu kary pieniężnej. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zauważył przy tym, że skarżąca I. formalnie nie stała się stroną zakończonego postępowania administracyjnego. Zakładając jednak, iż na skutek wyroku WSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. i w wyniku wznowienia postępowania nabyłaby prawa strony, to stosownie do art. 146 § 2 K.p.a. organ administracji nie mógłby uchylić decyzji w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu I instancji, w świetle prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego taki przypadek zachodzi w tej sprawie. Wobec tego żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w tym jedynie celu, by dopuścić skarżącą do udziału w postępowaniu zakończonym nie tylko decyzją ostateczną, lecz i prawomocną, jak również prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego było niedopuszczalne i z taką argumentacją Sąd I instancji oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną na ten wyrok WSA w Warszawie złożyła I., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 146 § 2 K.p.a, 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., 3) art. 170 p.p.s.a., 4) art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że bez własnej winy została pozbawiona możliwości podejmowania czynności procesowych oraz podejmowania działań na rzecz ochrony interesu społecznego, w tym interesu swoich członków i dlatego może skutecznie żądać na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowienia postępowania. Wywodziła także, iż niedopuszczalnym jest przenoszenie prawomocności materialnej orzeczenia wydanego na skutek zaskarżenia decyzji wydanej w trybie zwyczajnym, na postępowanie, które toczy się w trybie nadzwyczajnym. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. skarżąca podniosła, że związanie wyrokiem uchylającym postanowienia odmawiającego dopuszczenia I. do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, oznacza, że w celu realizacji tego orzeczenia koniecznym jest zastosowanie nadzwyczajnego trybu z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Natomiast oparcie zaskarżonego wyroku na treści art. 146 § 2 K.p.a. stanowi naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną KNF domagała się jej oddalenia, wykazując, iż kwestionowany wyrok jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie (z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 130/08) uznając, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Porządkując materiały sprawy NSA przede wszystkim stwierdził, że Sąd I instancji na skutek skargi wniesionej przez skarżącą zobowiązany był dokonać oceny legalności decyzji KNF z dnia [...] listopada 2007 r. o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nadzoru nad rynkiem finansowym wskazał, że przyczyną odmowy wznowienia postępowania jest to, iż przed NSA toczy się postępowanie ze skargi kasacyjnej wniesionej przez P. S.A. od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję Komisji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej, Analizując treść art. 56 p.p.s.a. KNF uznała, że jakkolwiek przepis ten nie odnosi się wprost do sytuacji, jaka powstaje w chwili, kiedy został złożony wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego już po wniesieniu skargi do sądu, to podpierając się jego wykładnią i orzecznictwem, przyjęła, że zawisłość sprawy sądowoadministracyjnej stanowi przeszkodę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ze sformułowań zawartych w końcowych fragmentach uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdaje się wynikać, iż KNF tak zdefiniowaną przeszkodę traktowała, jako przemijającą ("w chwili obecnej...toczy się postępowanie"). KNF nie wskazała w uzasadnieniach obydwu decyzji jakiejkolwiek innej podstawy odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Istotnym jest również to, że wyrok NSA kończący postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej zapadł po wydaniu decyzji będącej przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie. Te podstawowe dla sprawy elementy w ogóle uszły uwadze Sądu I instancji, który oparł się na zdarzeniach zaistniałych po wydaniu zaskarżonej decyzji (wyrok NSA), a nadto nie odniósł się do przyczyny odmowy wznowienia postępowania administracyjnego podanej w kontrolowanym akcie. W poddanym kontroli kasacyjnej orzeczeniu Sąd I instancji oddalił skargę z dwóch powodów. Po pierwsze, opierając się na art. 170 p.p.s.a., uznał, że oddalenie skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej oznacza, że skontrolowana decyzja nie posiada kwalifikowanych wad prawnych. Po wtóre, przyjął, analizując treść art. 146 § 2 K.p.a., że organ nie mógłby uchylić decyzji, w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. O tym z kolei, że zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, według Sądu I instancji przesądził wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt II GSK 234/07, w którym "dokonana została ostateczna ocena zgodności z prawem decyzji KPWiG tak pod względem ich zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami postępowania" (uzasadnienie wyroku str. 3). Odnosząc się wpierw do kwestii związanych z wykładnią art. 170 p.p.s.a. NSA uznał, że w istocie Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż ostateczna i prawomocna kontrola decyzji wydanej w trybie zwykłym nie stwierdzająca wad prawnych tej decyzji wyklucza bądź ogranicza możliwość uruchomienia nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji przewidzianych dla rozstrzygnięć wadliwych. Tym samym Sąd I instancji uznał, że zachodzi tożsamość sprawy prowadzonej w trybie zwykłym ze sprawą prowadzoną w trybie nadzwyczajnym. Tymczasem zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prezentowany jest pogląd przeciwny, a mianowicie o braku tożsamości "zwykłych" i "nadzwyczajnych" postępowań administracyjnych, który NSA w składzie orzekającym w pełni podzielił. Na poparcie tej tezy NSA odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt SK 6/05 (Dz. U Nr 190, poz. 1171). Jakkolwiek wyrok ten dotyczył konstytucyjności art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., to przytoczone w wyroku NSA fragmenty jego uzasadnienia wskazują, iż nie budziła wątpliwości Trybunału Konstytucyjnego możliwość prowadzenia administracyjnych postępowań nadzwyczajnych w sytuacji, gdy uprzednio sąd administracyjny oddalił skargę na decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym, objętą późniejszym postępowaniem wznowieniowym. Zasadnie wiec twierdzi autor skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji naruszył art. 170 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że błędnie wykładając omawiany przepis Sąd I instancji niewłaściwie go zastosował z tej również przyczyny, że w wiążącym dla kontroli zaskarżonej decyzji stanie faktycznym postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało jeszcze zakończone wyrokiem. Za trafny NSA uznał także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 146 § 2 K.p.a. powiązany w petitum skargi kasacyjnej z art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W myśl powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis ten określa przesłankę ograniczającą dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania, a nie, jak przyjął to Sąd I instancji, przesłankę odmowy wznowienia postępowania. Inaczej rzecz ujmując przesłanka z art. 146 § 2 K.p.a. odnosi się tylko do takich sytuacji, gdy organ ponownie dokonuje rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, nie ma natomiast zastosowania na etapie ustalenia dopuszczalności wznowienia. Zastosowanie komentowanego przepisu w procesie oceny legalności decyzji wydanej w oparciu o art. 149 K.p.a. i oddalenie na tej podstawie skargi, stanowiło naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu kontrolowanego w granicach skargi kasacyjnej wyroku, oddalając skargę Sąd I instancji oparł tezę o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jedynie na analizie art. 170 p.p.s.a. i art. 146 § 2 K.p.a. Nie odniósł się, o czym już była mowa, do przyczyny odmowy wznowienia postępowania podanej w zaskarżonej decyzji ani też do związana organu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r. uchylającym postanowienia odmawiające dopuszczenia skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Z tej przyczyny zarzut skargi kasacyjnej obejmujący art. 153 p.p.s.a. NSA uznał co najmniej za przedwczesny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie – w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej I. (I.) – NSA wydał przedstawiony wyrok, którym uchylił orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (I instancji), utrzymujące w mocy decyzję KNF z dnia [...] listopada 2007 r., którą utrzymano w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2007 r., odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej na P. S.A. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W komentarzach do tego przepisu (por. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004 r., str. 268) podkreśla się, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli: a) stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu prawnego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Po wydaniu przedstawionego wyroku NSA żadna z tych przesłanek nie miała miejsca, a zatem przedmiotowy wyrok NSA wiąże Sąd I instancji ponownie orzekający w sprawie. Podstawowe znaczenie w sprawie ma ustalenie NSA, oparte na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 października 2008 r.. sygn. akt SK 6/05, że nie zachodzi tożsamość sprawy prowadzonej w trybie zwykłym ze sprawą prowadzoną w trybie nadzwyczajnym. W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że nie było przeszkód do rozpatrzenia wniosku I. o wznowienie postępowania – mimo zawiśnięcia przed NSA postępowania ze skargi kasacyjnej wniesionej przez P. S.A. od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję Komisji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej. Tym samym nie było przeszkód prawnych do rozpoznania przez Sąd I instancji wniosku o wznowienie postępowania. W świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2078/06, uchylającego postanowienia KPWiG odmawiające dopuszczenia skarżącej (I.) do udziału w postępowaniu administracyjnym, nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 31 § 1 K.p.a., przemawiające za dopuszczeniem I. do udziału w postępowaniu. Innymi słowy, I. (I.) jako organizacja społeczna w rozumieniu powołanego wyżej przepisu K.p.a. miała prawo do wystąpienia z żądaniem zarówno wszczęcia postępowania, jak i dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu I instancji, uprawnienie I. (I.) do żądania wszczęcia postępowania dotyczy zarówno wszczęcia postępowania w trybie zwyczajnym, jak i wszczęcia postępowania w trybach nadzwyczajnych, w tym również w trybie wznowienia postępowania (wznowieniowym). Bowiem "organizacji społecznej, dopuszczonej do postępowania na prawach strony, na zasadzie art. 31 K.p.a., przysługują wszystkie uprawnienia procesowe strony, o ile ich ograniczenie nie wynika funkcjonalnie z istoty określonej czynności" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2006 r., IV SA/Wa 1496/06, LEX nr 283539), przy czym "Organizacja społeczna korzysta z prawa strony w rozumieniu art. 10 K.p.a. od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 K.p.a." (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1755/04, ONSAiWSA 2005/6/111). Wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez I. dnia [...] maja 2007 r. w związku z powołanym wyżej wyrokiem WSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W pierwszej decyzji KNF z dnia [...] sierpnia 2007 r. jako powód odmowy podano niemożność "...wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego wobec P. S.A. w sytuacji, kiedy w chwili obecnej akta przedmiotowego postępowania znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, prowadzonym w związku ze złożeniem przez P. S.A. skargi kasacyjnej z dnia 23 kwietnia 2007 r. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2046/06) oddalający skargę na decyzję Komisji z dnia [...] sierpnia 2006 r." I – dalej – "Oznacza to, że dla zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, czy też dalej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej, wykluczona jest możliwość wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie prowadzone w związku ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania." We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. podniosła, iż postępowanie toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stało się wadliwe od momentu wydania przez WSA w Warszawie wyroku w przedmiocie dopuszczenia I. jako organizacji społecznej do toczącego się postępowania administracyjnego. "Faktycznym żądaniem I., wyrażonym we wniosku o wznowienie postępowania (...) jest otwarcie na nowo postępowania administracyjnego w trybie wznowienia postępowania i umożliwienie P. S.A. w sensie prawnym realizacji uprawnienia zawartego w art. 10 K.p.a. w zw. z art. 31 § 1 K.p.a." Nadto I. wskazała na związanie – na mocy art. 153 p.p.s.a. – Komisji wyrokiem WSA w Warszawie, dopuszczający I. do udziału w postępowaniu administracyjnym, wskazując, że związanie to należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji byłby zobligowany do: - dopuszczenia I. do udziału w toczącym się postępowaniu, albo - wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w przypadku gdy postępowanie jest zakończone decyzją ostateczną." Decyzją KNF z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymano w mocy decyzję tegoż organu w sprawie umorzenia postępowania z wniosku I. o dopuszczeniu do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną KPWiG z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie nałożenia na P. S.A. kary pieniężnej. Jako podstawowy motyw odmowy podano zawisłość sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przed którym toczy się postępowanie ze skargi kasacyjnej wniesionej przez P. S.A. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2046/06. W świetle wytycznych zawartych w przedstawionym wyroku NSA, wiążących Sąd I instancji, należy uznać, że nie zachodzi tożsamość sprawy prowadzonej w trybie zwykłym ze sprawą prowadzoną w trybie nadzwyczajnym. Oznacza to, że zarówno KNF, jak i Sąd I instancji powinny wnikliwie rozważyć wniosek o wznowienie postępowania, nie odwołując się w tym zakresie do treści art. 170 p.p.s.a, który w rozpatrywanej sprawie nie miał zastosowania. Innymi słowy, zawisłość przed NSA postępowania ze skargi kasacyjnej P. S.A. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie stanowiła przeszkody do merytorycznego rozpoznania wniosku I. (I.) o wznowienie postępowania, gdyż były to w istocie różne sprawy, połączone więzią faktyczną a nie prawną. Trudno też było mówić, jak to uczynił Sąd I instancji, o związaniu wyrokiem NSA, oddalającym skargę kasacyjną, a więc utrzymującym w mocy decyzję o nałożeniu na P. S.A. kary pieniężnej, gdyż wyrok ten zapadł już po wydaniu decyzji będącej przedmiotem kontroli Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie. Nie tylko zresztą z tego względu w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do odwołania się do treści art. 146 § 2 K.p.a., gdyż – jak jednoznacznie stwierdził NSA w przedstawionym wyroku - przepis ten określa przesłankę ograniczającą dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania, a nie, jak przyjął to Sąd I instancji, przesłankę odmowy wznowienia postępowania. Rozpoznając sprawę ponownie KNF uwzględni przedstawione zalecenia i ponownie rozważy przedstawione przez I. przesłanki i argumenty przemawiające za wnioskiem o wznowienie postępowania, nie łącząc argumentacji w tej sprawie z wyrokiem NSA w przedmiocie nałożenia na P. S.A. kary pieniężnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.