VI SA/Wa 890/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia odmówić zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżąca H. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W treści skargi pełnomocnik zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku G. o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. Do skargi załączono kserokopię skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. (prezentata Trybunału Konstytucyjnego – [...] marca 2008 r.) w powyższym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W sprawie niniejszej, skarżąca jako uzasadnienie swojego wniosku wskazała, że w dniu [...] marca 2008 r. został złożony do Trybunału Konstytucyjnego przez wnioskodawcę – G. - wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów: art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na powyższą okoliczność przedłożyła kserokopię wniosku z prezentatą kancelarii Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdzić należy, iż dokument ten stanowi dowód, iż podmiot nie będący stroną toczącego się postępowania (G.), wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z prawem wyżej wskazanych norm prawnych. Przechodząc do rozpoznania złożonego wniosku o zawieszenie postępowania, przede wszystkim trzeba mieć na uwadze treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z którego wynika fakultatywność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto, w przepisach ogólnych p.p.s.a. została zawarta zasada koncentracji materiału procesowego – patrz: art. 7 p.p.s.a. (M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 109). Zgodnie z art. 7 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Wskazać też trzeba na prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. O ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284, ze zm.). Z uwagi na powyższe unormowania, zmierzające do przeciwdziałania przewlekłości postępowania sądowego, dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Sądowi z urzędu bowiem wiadomo, że analogicznemu wnioskowi O. odmówiono nadania dalszego biegu (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt [...]), z uwagi na fakt braku legitymacji podmiotu do złożenia niniejszego wniosku. Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazuje, że ze względów celowościowych nieuzasadnione jest zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w innym postępowaniu, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia (patrz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, red. Jan Paweł Tarno, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r. - uwagi do art. 125 p.p.s.a.; nadto – uchwała Sądu Najwyższego z 17 maja 1985 r., III CZP 69/84 – OSNCP 1986, nr 3, poz. 24). Sąd będzie mógł również, w razie powzięcia w składzie rozpoznającym daną sprawę wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu – w trybie art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) – pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależeć będzie rozstrzygnięcie sprawy. Wobec powyższego, Sąd uznał, że nie jest celowe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.