VI SA/Wa 890/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] stycznia 2003 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz A. Sp. z o. o. z siedzibą w C. prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...]. O udzieleniu spornego prawa ogłoszono w WUP [...]. Wobec tej decyzji w dniu [...] lipca 2003 r. S. Sp. z o. o. z siedzibą w R. wniosła sprzeciw. Pismem z 12 września 2003 r. Urząd Patentowy RP zawiadomił uprawnioną do znaku towarowego "[...]" nr [...] o wniesieniu sprzeciwu, wyznaczając jej jednocześnie termin dwóch miesięcy na zajęcie stanowiska wobec ww. sprzeciwu. Powyższe zawiadomienie doręczono uprawnionej w dniu 19 września 2003 r. zakreślając A. Sp. z o. o. dwumiesięczny termin do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. Po bezskutecznym upływie, zakreślonego terminu do zajęcia stanowiska, Urząd Patentowy RP na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p. w dniu [...] lutego 2004 r. wydał decyzję, mocą której uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...] oraz jednocześnie umorzył postępowanie. Powyższa decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. została wysłana stronom w dniu 19 lutego 2004 r. W nadesłanych aktach administracyjnych brak zwrotnych poświadczeń odbioru ww. decyzji. Jak wynika z akt sprawy odpowiedź uprawnionej na sprzeciw datowana na 23 lutego 2004 r. wpłynęła do Urzędu Patentowego w dniu 25 lutego 2004 r. Z kolei w dniu 27 lutego 2004 r. spółka T. złożyła do Urzędu Patentowego wniosek opatrzony datą 25 lutego 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z [...] lutego 2004 r. wskazując, że brak odpowiedzi na sprzeciw w zakreślonym przez organ terminie był spowodowany chorobą dyrektora spółki, zakończoną pobytem w szpitalu, a także udzieliła merytorycznej odpowiedzi na sprzeciw. Następnie w dniu 6 marca 2004 r., wpłynęło do Urzędu Patentowego pismo T. opatrzone datą 4 lutego 2004 r. wraz z zaświadczeniem lekarskim dotyczącym Dyrektora spółki T. w którym sformułowano wniosek o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw lub (alternatywnie) o pilne rozpatrzenie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Urząd Patentowy RP, działając w oparciu o art. 132 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2004 r.(omyłkowo opisując ją w tej decyzji jako "decyzję z [...] lutego 2004 r.). W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano, że uchybienie terminu z art. 247 ust. 1 p.w.p. nastąpiło bez winy strony tj. uprawnionej spółki T., w związku z czym termin ten podlega przywróceniu i T. ma ponownie 2 miesiące na udzielenie odpowiedzi na sprzeciw. Powyższa decyzja z [...] lipca 2004 r. została doręczona uprawnionej w dniu 2 sierpnia 2004 r. (v. adnotacja na decyzji), natomiast pełnomocnikowi sprzeciwiającej się spółki rz. pat. W. W. w dniu 14 sierpnia 2004 r., co wynika z pisma tego pełnomocnika z dnia 11 października 2004 r.(wpływ do organu 14 października 2004 r.)- w aktach brak zwrotnego potwierdzenia odbioru w decyzji z [...] lipca 2004 r. Od powyższej decyzji z [...] lipca 2004 r. S. złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż w jego ocenie nie było podstaw do przywrócenia terminu ani do wydania zakwestionowanej decyzji z [...] lipca 2004 r. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Urząd Patentowy uchylił ww. decyzję z [...] lipca 2004 r. na podstawie art. 131 k.p.a. w zw. z art. 132 k.p.a., w zw. z art. 252 oraz art. 245 ust. 1 p.w.p. W konsekwencji w obrocie prawnym pozostała nadal decyzja Urzędu Patentowego z [...] lutego 2004 r. uchylająca decyzję z [...] stycznia 2003 r. o udzieleniu prawa ochronnego i umarzająca postępowanie. Urząd Patentowy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 lutego 2004 r. uprawnionej do spornego znaku tj. A. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] lutego 2004 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] lutego 2004 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Urząd Patentowy RP wskazał, że uchylenie przez organ decyzji z [...] lipca 2004 r. sprawiło, iż kwestią podlegającą ponownie rozstrzygnięciu było zawarte we wniosku z 27 lutego 2004 r. żądanie uchylenia decyzji z [...] lutego 2004 r. W tym zakresie Urząd Patentowy RP uznał, że podstawowym zagadnieniem było rozważenie w pierwszej kolejności relacji konkurencyjnych uregulowań instytucji przywrócenia uchybionego przez stronę terminu do dokonania czynności w toku postępowania. Odwołując się do pierwszeństwa (przed k.p.a.) stosowania ustawy Prawo własności przemysłowej (art. 252 p.w.p.), organ podniósł, że zasadniczą kwestią, którą należało rozważyć było czy Urząd Patentowy rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (zawierający w swej treści wniosek o przywrócenie terminu) winien ocenić go w świetle art. 243 ust. 4 p.w.p czy raczej skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 58 k.p.a. Następnie organ przedstawił wywód prawny konkludując, że możliwość przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 243 ust. 1 i 4 p.w.p. nie ma zastosowania w postępowaniu sprzeciwowym lecz wyłącznie w toku postępowania zgłoszeniowego i postępowania o dokonanie wpisu w rejestrze. Jednocześnie organ uznał, że w sprawie oceny zasadności przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy konieczne było pomocnicze zastosowanie instytucji przywrócenia uchybionego terminu przewidzianej w art. 58 k.p.a. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy oraz powołując się na przepis art. 58 § 1 k.p.a. organ wskazał, że argumenty podniesione przez stronę w celu uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu na wniesienie odpowiedzi na sprzeciw nie uzasadniają uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. z uwagi na to, że zarówno przepisy ustawy p.w.p., jak i przepisy k.p.a. nie określają szczegółowo, jakimi kryteriami organ administracji powinien kierować się przy ustaleniu winy lub jej braku. Urząd posiłkował się przy tym stanowiskiem wypracowanym w doktrynie i dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, z których wynika, że zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę (np. sporządzenia odwołania) i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. W tej sytuacji, zdaniem Urzędu Patentowego RP, o braku winy w uchybieniu terminu nie świadczy pobyt w szpitalu czy choroba Prezesa Zarządu spółki będącej uprawnionym do przedmiotowego prawa ochronnego. W ocenie Urzędu Patentowego osoba zarządzająca spółką powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, jakie mogą powstać w przypadku braku pełnomocnika lub osoby zastępującej, która byłaby odpowiedzialna za sprawy spółki w razie dłuższej niedyspozycji Prezesa Zarządu. Przywołane zdarzenia mające na celu uprawdopodobnienie braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw, stanowią w ocenie organu okoliczności, którym przy zachowaniu należytej staranności uprawniony mógł zaradzić. Skargę na decyzję Urzędu Patentowego z [...] lutego 2012 r. wywiodła A. Sp. z o. o. z siedzibą w C. (zwana dalej: skarżącą, skarżącą spółką). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 58 k.p.a. w zw. z art. 247 p.w.p. oraz art. 39 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2012 r. Rozwijając w uzasadnieniu zarzut skargi wskazała, że przedstawiła organowi zaświadczenie lekarskie potwierdzające, iż Prezes Zarządu od 7 do 20 lutego 2004 r. był niezdolny do pracy. W dniu 27 lutego 2004 r., czyli w ciągu 7 dni od momentu końca choroby, została przedstawiona odpowiedź na sprzeciw. Tym samym termin określony w art. 58 k.p.a. został dotrzymany. Polemizując ze stanowiskiem organu, skarżąca przytoczyła inne poglądy orzecznictwa i doktryny, z których wynika, że brak winy jako przesłanka przywrócenia terminu (art. 168 § 1 k.p.c.) nie może być oceniany w oderwaniu od ustawowego wymagania odnośnie do treści wniosku (art. 169 § 2 k.p.c.) wymagającego tylko "uprawdopodobnienia", tj. przytoczenia twierdzeń i wskazania okoliczności uzasadniających, z których wynika przekonanie o prawdziwości tych twierdzeń strony. Uprawdopodobnienie oznacza również złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. Dlatego też organ, pomijając te okoliczności, w ocenie skarżącej, dopuścił się także naruszenia ogólnych zasad wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a., które nakazują organom państwowym podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Skarżąca spółka podniosła również, że nieprawidłowo w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został de facto rozpoznany wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania S. Sp. z o. o., nie zajął stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p., umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji może wnieść każdy, w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Wniesienie sprzeciwu nie wymaga legitymowania się interesem prawnym. W myśl art. 247 ustawy p.w.p., o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu, (ust. 1). Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie (ust. 2). Na gruncie niniejszej sprawy ustalono, że ogłoszenie o udzieleniu prawa z rejestracji znaku towarowego Trudniejsze wyrazy nr [...] na rzecz A. Sp z o. o. z siedzibą w C. (w dalszej części zwanej także uprawnioną, lub skarżącą) ogłoszono w WUP nr [...] r. Zatem wniesienie sprzeciwu przez spółkę S. (obecnie A. Sp. z o. o. z siedzibą w R.) w dniu 29 lipca 2003 r. należy uznać za złożenie go w terminie o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 246 ust. 1 p.w.p. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 247 ust 1 p.w.p. Urząd Patentowy powiadomił uprawnioną do znaku [...] nr [...] o wniesionym sprzeciwie i wyznaczył jej termin 2 - miesięcy na zajęcie stanowiska. Powyższe zawiadomienie doręczono spółce A. w dniu 19 września 2003 r. Sąd nie podziela przy tym zapatrywania strony skarżącej, że organ dokonał nieprawidłowego doręczenia sprzeciwu skarżącej spółki T., gdyż jej zdaniem powinno to nastąpić w osobnej kopercie a nie w kopercie zbiorczej z adnotacją od nr [...] - do nr [...] (niniejszy sprzeciw dotyczył znaku [...]). Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca otrzymała niniejszy sprzeciw w dniu 19 września 2003 r. Natomiast to, że umieszczono go w jednej przesyłce z innymi dokumentami nie zmienia faktu, że skarżąca nie zaprzeczała, by otrzymała sprzeciw złożony przez Spółkę S. odnoszący się do decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. udzielającej prawo ochronne na znak towarowy [...] nr [...]. W tym zakresie należy podnieść, że przepisy k.p.a. nie przewidują obowiązku, aby każde pismo kierowane do strony było jej doręczane w osobnej przesyłce pocztowej. Ważne natomiast jest, aby organ tak na kopercie, jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru zamieścił informację o zawartości przesyłki, aby strona mogła zweryfikować zawartość tej przesyłki. Oczywiście strona może zanegować otrzymanie przesyłki pocztowej określonej zawartości, jednakże - o czym już wyżej wspomniano – w niniejszej sprawie skarżąca nie podważyła dokonanego jej w dniu 19 września 2003 r. doręczenia spornego sprzeciwu oraz wezwania organu z dnia 12 września 2003 r. do udzielenia odpowiedzi na ten sprzeciw. Nie jest w niniejszej sprawie kwestionowane ustalenie organu, że w zakreślonym przez organ terminie uprawniona nie udzieliła odpowiedzi na sprzeciw (uczyniła to bowiem dopiero w piśmie z dnia 25 lutego 2004 r. złożonym w organie 27 lutego 2004 r.) wobec czego za prawidłowe należy uznać wydanie przez Urząd Patentowy RP w dniu [...] lutego 2004 r. decyzji na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p. mocą której organ ten uchylił swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. o udzieleniu prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr [...]i jednocześnie umorzył postępowania w sprawie. Powyższa decyzja z [...] lutego 2004 r. została wysłana stronom postępowania w dniu 19 lutego 2004 r., co wynika z adnotacji poczynionej na tej decyzji (v. decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. znajdująca się w aktach administracyjnych). Należy przy tym zwrócić uwagę, że w nadesłanych aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia stronom decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. Jednakże, zdaniem Sądu, wobec złożenia przez uprawnioną odwołania od powyższej decyzji w dniu [...] lutego 2004 r. (v. data wpływu do organu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy opatrzonego datą 25 lutego 2004 r.) należy uznać, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony przez spółkę A. w terminie. We wniosku tym strona wyjaśniła powody uchybienia terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw a także zajęła merytoryczne stanowisko wobec wniesionego sprzeciwu uznając go za bezzasadny. Następnie, w dniu 6 marca 2004 r. A. złożyła do organu pismo, w którym sformułowano alternatywne wnioski tj. wniosek o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw, do którego dołączyła zaświadczenie lekarskie dotyczące dyrektora spółki lub o pilne rozpoznanie wniosku uprawnionej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. (v. znajdujące się w aktach administracyjnych pismo uprawnionej opatrzone - zapewnie omyłkowo - datą 4 lutego 2004 r., które wpłynęło do organu w dniu 6 marca 2004 r.). W tak ustalonym stanie faktycznym ( Sąd celowo pomija kwestię decyzji z [...] lipca 2004 r., o której mowa w części historycznej uzasadnienia jako, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego i dlatego pozostaje bez znaczenia dla potrzeb niniejszego rozstrzygnięcia) zasadniczym problemem jaki rysuje się na gruncie rozpatrywanej sprawy jest ustalenie charakteru terminu o którym mowa w art. 247 ust. 1 p.w.p. do złożenia odpowiedzi na sprzeciw, a w konsekwencji czy termin ten podlega przywróceniu a jeżeli tak to na jakich zasadach. Przed przystąpieniem do udzielenia odpowiedzi na postawione pytania w pierwszej kolejności zaakcentowania wymaga pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą, zgodnie z którym - z chwilą złożenia sprzeciwu stanowiącego w istocie wniosek o wszczęcie postępowania spornego, niezależnie od postawy uprawnionego wobec wniesionego sprzeciwu, wszczęte zostaje postępowanie sporne a zatem powinniśmy sięgać do tych przepisów p.w.p., które regulują to postępowanie (sporne). Należy zauważyć, że komentowany przepis art. 247 ust. 1 p.w.p. nie określa jaki termin winien organ wyznaczyć na ustosunkowanie się do wniesionego sprzeciwu. W ocenie Sądu, stosować należy w tym zakresie odpowiednio terminy określone w art. 242 ust. 1 p.w.p. ponieważ w myśl tego przepisu w toku postępowania Urząd Patentowy wyznacza stronie terminy dla dokonania określonych czynności, o ile ustawa nie stanowi inaczej, a w tym przypadku ustawa - Prawo własności przemysłowej - w zakresie w jakim reguluje postępowanie sporne nie stanowi inaczej. Jednocześnie należy w tym miejscu potwierdzić zasadność stanowiska organu, który stwierdził w zaskarżonej decyzji, że na gruncie rozpatrywanego przypadku nie ma zastosowania przepis art. 243 ust. 1 i 4 p.w.p., gdyż dotyczy on przywracania terminów w toku postępowania zgłoszeniowego oraz postępowania o dokonanie wpisu w rejestrze. Powracając do zasadniczego wątku niniejszej sprawy, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odwołując się do kryteriów treści i przedmiotu regulacji, wyznaczony przez organ termin, o którym mowa w art. 247 ust. 1 p.w.p. na ustosunkowanie się uprawnionego do sprzeciwu jest normą prawa procesowego zatem w razie jego uchybienia może podlegać przywróceniu. Skoro ani przepis art. 242 p.w.p. ani art. 247 p.w.p. a także inne przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej w zakresie w jakim ustawa ta reguluje postępowanie sporne nie precyzują kwestii przywracania terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw należy ten aspekt rozstrzygnąć sięgając do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to uzasadnione treścią art. 252 p.w.p. według którego w sprawach nieuregulowanych w ustawie (Prawo własności przemysłowej,) do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się , z zastrzeżeniem art. 253 (nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie), odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Co do zwrotu normatywnego "stosuje się odpowiednio" przytoczyć należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1209/10 (...) Literatura i orzecznictwo są zgodne co do tego, że stosowanie prawa do podobnej (niż określona hipotezą "odpowiednio stosowanej" normy prawnej) sytuacji faktycznej nie zawsze będzie oznaczać "dosłowne" (pełne) posłużenie się "odpowiednio stosowaną" normą prawną. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przywołał także wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie II FSK 516/09 w którym stwierdzono: "Co do zwrotu normatywnego "stosuje się odpowiednio", to zwrot ten stosowany jest powszechnie w przepisach prawa pozytywnego, które mówią o odpowiednim stosowaniu określonych przepisów prawa do jakiś innych przypadków niż te dla których zostały one ustanowione. W sposób najbardziej precyzyjny i powszechnie akceptowany (zarówno w piśmiennictwie prawniczym jak i orzecznictwie sądowym) znaczenie tego zwrotu opisał J. Nowacki (por. J. Nowacki, "Odpowiednie" stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964, z. 3, str. 367 - 376). Najogólniej rzecz ujmując odpowiednie stosowanie to stosowanie danego przepisu prawa wprost, ze zmianami lub niestosowanie w ogóle." Podobnie w wyroku z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie II GSK 69/09 (LEX nr 531551) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, jak to wskazał NSA w powołanej uchwale (II GPS 6/08 ) odwołując się do piśmiennictwa, pozwała na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania. Tak więc, zarówno doktryna jak i orzecznictwo są zgodne co do tego, że zwrot "odpowiednie stosowanie" przepisów prawa oznacza przede wszystkim ich "prawidłowe" (poprawne, należyte, właściwe, pełne) stosowanie wprost do danego stanu faktycznego, na ile oczywiście jest to możliwe, i przy ewentualnie koniecznych modyfikacjach. Jeżeli natomiast nie jest to możliwe, to dane przepisy nie będę mieć zastosowania, więc nie będą stosowane w ogóle. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na gruncie rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu sprawy, to jest w postępowaniu spornym, w zakresie przywracania terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw należy stosować wprost przepisy art. 58 i 59 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego ustalonego przez organ wynika, że skarżąca spółka A. oprócz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] lutego 2004 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu został złożony później niż ww. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym niemniej Urząd Patentowy ignorując wniosek uprawnionej z dnia 6 marca 2004 r. (o przywrócenie terminu) rozpoznał po 8 latach tj. w dniu [...] lutego 2012 r. jej odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. uznając, że w sprawie oceny zasadności przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy konieczne było pomocnicze zastosowanie instytucji przywrócenia uchybionego terminu przewidzianej w art. 58 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sądowadministracyjnym decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. Urząd Patentowy przytoczył przebieg postępowania a także argumentację uprawnionej w zakresie przywrócenia uchybionego terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw w konsekwencji uznając, że nie ma podstaw do przywrócenia wzmiankowanego terminu jako, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w jego uchybieniu. Takie działanie Urzędu Patentowego działającego jako organ odwoławczy, należy uznać za wadliwe prawnie, jako że naruszało art. 247 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 58 k.p.a., gdyż co prawda wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw wpłynął do organu później niż jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., jednakże wpływ wniosku o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw nastąpił przed rozpatrzeniem przez Urząd Patentowy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Innymi słowy, na dzień wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. organ był w posiadaniu dwóch wniosków spółki A. a mianowicie: wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. (wniosek z dnia 27 lutego 2004 r.) oraz wniosku o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw (z dnia 6 marca 2004 r.). W tej sytuacji stosownie do regulacji zawartej w art. 58 -59 k.p.a. organ powinien rozpoznać w pierwszej kolejności ww. wniosek strony z dnia 6 marca 2004 r. W ramach wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją wydaną na podstawie art. 247 ust. 2 (zdanie drugie) p.w.p., organ nie może bowiem rozstrzygać wniosku strony o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. Zdaniem Sądu, naruszenie wskazanych wyżej przepisów art. 247 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 58 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Urząd Patentowy w pierwszej kolejności przystąpi do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 6 marca 2004 r. o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw, w szczególności czy wniosek jest dopuszczalny, a jeśli tak czy został wniesiony w ustawowym terminie z art. 58 § 2 k.p.a. Jeżeli natomiast Urząd Patentowy dojdzie do wniosku, że powyższe okoliczności nie stanowią przeszkody, dokona merytorycznej oceny wniosku wydając w tym przedmiocie odpowiednie orzeczenie. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.