VI SA/Wa 895/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D.G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Komendant Główny Policji, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1, art. 150 § 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] cofającej W. M. (dalej jako skarżący) licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Postawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] wydano skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W dniu 15 lipca 2003 r. skarżący zatrudniony został w Centrum Szkolenia [...] na stanowisku młodszego wartownika. Dnia 20 maju 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] otrzymał wydane przez lek. W. W. z Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] orzeczenie lekarskie nr [...] wystawione dnia 11 maja 2009 r. potwierdzające zdolność psychofizyczną skarżącego do wykonywania zadań pracownika ochrony. W związku z treścią pisma, które wpłynęło w dniu 12 sierpnia 2009 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wystąpił on do pracodawcy skarżącego o rozważenie skierowania W. M. na ponowne badania. Pismem z dnia 2 listopada 2009 r. Komendant Centrum Szkolenia [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż w dniu 21 października 2009 r. skarżący dostarczył orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, iż nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania przez niego zadań pracownika ochrony. W związku z powyższym został zwolniony ze świadczenia pracy na dotychczasowym stanowisku. W dniu 2 listopada 2009 r. organ otrzymał przesłane przez Zakład Opieki Zdrowotnej [...] ww. zaświadczenie lekarskie nr [...] wystawione w dniu 19 października 2009 r. przez lekarza W. W.. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął więc z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu posiadanej przez niego licencji. W toku postępowania administracyjnego skarżący wystąpił o ponowne skierowanie go na badania - dla zachowania obiektywizmu - w zakładzie opieki zdrowotnej spoza [...], wskazanym przez organ lub wybranym przez niego samego. W dniu 25 listopada 2009 r. skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie nr [...] r. z dnia 24 listopada 2009 r. potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, wydane przez lekarza K. Z. z [...]. Organ w zaistniałej sytuacji zwrócił się więc do ww. lekarza o wyjaśnienie, czy skarżący przystępując do badań poinformował o wydanym uprzednio negatywnym orzeczeniu lekarskim, po czym zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie. Dyrektor [...] pismem z dnia 22 grudnia 2009 r. wyjaśnił, iż w z uwagi na to, że skarżący nie poinformował o wydanym mu negatywnym co do zdolności psychofizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony orzeczeniu lekarskim, a przed poddaniem go badaniu złożył pisemne oświadczenie, iż nigdy dotychczas w żadnej placówce służby zdrowia orzeczenia takiej treści mu nie wydano, lekarz K. Z. anulował wydane przez siebie pozytywne orzeczenie z dnia 24 listopada 2009 r. Po podjęciu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawieszonego postępowania wpłynęło do organu pismo skierowane przez lekarza K. Z. do skarżącego, w którym oświadcza o uchyleniu wydanego przez siebie orzeczenia nr [...]. Wskazuje zarazem, iż do czasu przeprowadzenia w przychodni ponownych badań lekarskich i psychologicznych skarżący nie posiada zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony. Skarżący stwierdził z kolei, że nie miał obowiązku informować lekarza ponownie przeprowadzającego badania, o zapadłym wcześniej orzeczeniu lekarskim. Zwrócił przy tym uwagę na fakt, iż w negatywnym orzeczeniu nie podano mu terminu do wniesienia odwołania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia na podstawie art. 31 ust 2 pkt. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. Z kolei w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia. W odwołaniu skarżący podniósł, iż decyzja cofająca licencję jest bezpodstawna, sprzeczna z prawem i narusza jego słuszny interes. Podkreślił, że orzeczenie lekarskie ze skróconym terminem ważności winno zostać uzasadnione w dokumentacji medycznej, czego nie uczyniono. W związku z nieprawidłowościami przy wydawaniu tego zaświadczenia lekarskiego polegającymi na tym, iż nie wykonano wszystkich niezbędnych badań i nie uzasadniono orzeczenia, skarżący przeprowadził badania w innej placówce, tj. [...]. Nie poinformował lekarzy o uprzednim negatywnym orzeczeniu, bowiem przepisy takiego obowiązku nie regulują. Uchylenie zatem z tego powodu pozytywnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego jest wadliwe, bowiem lekarz nie posiadał stosownych ku temu uprawnień. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. Podkreślił, iż zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. W niniejszej sprawie pracodawca skarżącego uznał za zasadne zweryfikować ważne tylko rok orzeczenie wydane skarżącemu w maju 2009 r. Skarżący poddał się badaniu w tej samej placówce służby zdrowia, a wydane orzeczenie z października 2009 r. anulowało poprzednie. Stwierdzono w nim bowiem, że skarżący nie posiada niezbędnej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej zdolności psychofizycznej. Dlatego też okoliczność, iż skarżący w innej placówce służby zdrowia uzyskał orzeczenie lekarskie odmiennej treści, nie miała wpływu na treść negatywnego orzeczenia. Co więcej lekarz, który wydał skarżącemu pozytywne orzeczenie anulował je do czasu, dopóki skarżący nie podda się ponownym badaniom, o czym został pisemnie powiadomiony. Organ odwoławczy uznał zatem za nietrafny argument strony, iż lekarz w opisanej sytuacji nie miał prawa cofnąć wydanego przez siebie orzeczenia, bo nie przewidują takiej możliwości przepisy prawa. Zaznaczył przy tym, iż skarżący ze wskazanej przez lekarza możliwości nie skorzystał. Komendant Główny Policji wskazał także, iż w przypadku negatywnego dla badanego orzeczenia, nie ma on możliwości jego wzruszenia, także poprzez poddanie się nowym badaniom w innej upoważnionej do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń placówce służby zdrowia. Odnosząc się z kolei do argumentów skarżącego, iż zarówno orzeczenie ważne 1 rok, jak i orzeczenie negatywne nie zawierają uzasadnienia wyjaśnił, iż przepisy prawa nie przewidują takiego elementu orzeczenia. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny, zatem ustawodawca nie przyznał organom Policji prawa do innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli dyspozycja tego przepisu prawa, jak ma to miejsce w sprawie strony, została spełniona. Ustawodawca uznał zatem, że w takich przypadkach bezwzględne pierwszeństwo ma interes społeczny, a nie słuszny interes obywatela w posiadaniu prawa do wykonywania zawodu pracownika ochrony. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej (Dz. U. Nr 39, poz. 299, z późn. zm.), - prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Ponownie podkreślił, iż żaden przepis prawa nie nakazuje powiadamiać lekarzy, że w osoba starająca się o licencję otrzymała wcześniej negatywne orzeczenie lekarskie. Jest zatem dla skarżącego zupełnie niezrozumiałe uchylenie przez lekarza K. Z. wydanego uprzednio przez niego orzeczenia nr [...] z dnia 24 listopada 2009 r. Nie posiadał on ponadto w ocenie skarżącego uprawnień do uchylenia swojego orzeczenia lekarskiego. Skarżący wskazał, że przedwczesność orzekania wynika z faktu, że przy dwóch wykluczających się wzajemnie opiniach lekarskich (negatywnej i pozytywnej dla skarżącego) organ wydający decyzję nie powołał innego składu opiniującego, który by istniejące rozbieżności wykluczył lub potwierdził. Zdaniem skażonego nie może bowiem być tak, aby pozytywna dla skarżącego opinia [...] była odwoływana przez opiniującego lekarza i uzyskiwała aprobatę organu wydającego decyzję na tej podstawie, że skarżący zataił przed lekarzem fakt posiadani uprzedniej dla niego negatywnej opinii lekarskiej. Stan zdrowia skarżącego nie wynika z zatajenia bądź niezatajenia posiadania innej opinii lekarskiej, gdyż stan ten wynika z wiedzy medycznej lekarza i rzeczywistego stanu zdrowia pacjenta. Poza tym organ administracji nie ma prawa weryfikacji orzeczeń lekarskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż przepis art. 31 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny, a zatem jeśli z orzeczeń lekarskich i psychologicznych, wydanych w trybie i na zasadach określonych w ustawie oraz rozporządzeniu, wynika, że pracownik ochrony nie spełnia warunków w zakresie zdolności do wykonywania tegoż zawodu, organ Policji ma obowiązek cofnąć uprawnienia wynikające z licencji. Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1604/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyższą skargę oddalił. Wyrok stał się prawomocny. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. W myśl tego przepisu Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. Z kolei zasady, zakres, tryb i częstotliwość przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej. I tak w myśl przepisów cyt. rozporządzenia badaniom lekarskim i psychologicznym, przeprowadzanym w celu oceny zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, podlegają osoby posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej. Badania te przeprowadza się na wniosek samych zainteresowanych bądź też ich pracodawców. Po przeprowadzeniu badania ogólnego stanu zdrowia oraz na podstawie opinii psychologa i opinii lekarzy specjalistów, a także wyników badań pomocniczych, lekarz wydaje orzeczenie lekarskie na formularzu, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Osoba badana otrzymuje pierwszy egzemplarz orzeczenia lekarskiego, co potwierdza własnoręcznym podpisem w dokumentacji medycznej. W razie stwierdzenia w orzeczeniu lekarskim braku zdolności fizycznej i psychicznej do uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej lub dalszego wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, lekarz sporządza dodatkowy egzemplarz orzeczenia lekarskiego i przekazuje listem poleconym, z zachowaniem poufności, właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji. Badania te przeprowadza się co 3 lata, przy czym w okresach krótszych przeprowadza się je w następujących przypadkach: 1) jeżeli w orzeczeniu lekarskim wydanym na podstawie przeprowadzonych badań psychologicznych i lekarskich wskazano krótszy termin następnego badania niż 3 lata, 2) po okresie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą trwającą dłużej niż 6 miesięcy, 3) na wniosek pracodawcy w razie uzasadnionego podejrzenia utraty zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań. Sąd wskazał, że taka też sytuacja miała miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Z wydanego przez lekarza W. W. z Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] orzeczenia lekarskiego nr [...] wystawionego dnia 11 maja 2009 r. wynikało, iż skarżący posiadał zdolność psychofizyczną do wykonywania zadań pracownika ochrony. Należy przy tym podkreślić, iż orzeczenie to było ważne przez jeden rok, bowiem wskazany w nim termin następnego badania lekarskiego wyznaczony został na maj 2010 r. Zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami pracodawca skarżącego dysponował, pomimo posiadania przez skarżącego stosownego orzeczenia lekarskiego, uprawnieniem do wystąpienia z wnioskiem o powtórne przeprowadzenie stosownych badań. Wskutek powtórnego badania przeprowadzonego z inicjatywy pracodawcy, lekarz W. W. wydał w dniu 19 października 2009 r. orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony. Tym samym organ, skoro uzyskał dowód w postaci wskazanego powyżej orzeczenia lekarskiego, zobligowany był do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Orzeczenie to wydane zostało bowiem w trybie przewidzianym przepisami właściwego rozporządzenia, na wniosek pracodawcy, i było wiążące dla organów Policji. Sąd podkreślił, że przepisy zarówno ustawy o ochronie osób i mienia, jak też rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. nie przewidują możliwości podważania orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnionych lekarzy w przewidzianym przepisami trybie. W szczególności nie zawierają żadnych rozwiązań odnośnie możności wnoszenia odwołania od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie ustawy oraz rozporządzenia. Orzeczenia te mają tym samym charakter rozstrzygnięć ostatecznych. W przypadku zatem negatywnego dla badanego orzeczenia, nie ma on możliwości jego wzruszenia, także poprzez poddanie się nowym badaniom w innej upoważnionej do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń placówce służby zdrowia. W istocie do próby podważenia negatywnego dla skarżącego orzeczenia sprowadzało się postępowanie polegające na poddaniu się nowemu badaniu i przedłożeniu przez skarżącego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 24 listopada 2009 r. potwierdzającego jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Badanie to wykonane zostało z pominięciem trybu uregulowanego w przepisach ustawy o ochronie osób i mienia, jak też rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. Zatem wydane wskutek tego badania orzeczenie nr [...] przedstawione przez skarżącego, nie mogło mieć wpływu na podejmowane przez organ rozstrzygnięcie. Niedopuszczalnym jest bowiem modyfikowanie faktycznymi działaniami skarżącego uregulowań ustawowych i tworzenie w ten sposób quasi drogi odwoławczej od orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony. W dniu 30 lipca 2012 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. Skarżący zawarł ponadto żądanie powołania biegłych, którzy wypowiedzą się na okoliczność celowości "dobadania" go w [...] , skrócenia terminu jego badań w maju 2009 r. oraz wydania orzeczenia negatywnego w październiku 2009 r., jak również złożył wniosek o uznanie pozytywnego dla niego orzeczenia lekarskiego z dnia 24 listopada 2009 r. Za podstawę prawną swojego żądania skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ w jego ocenie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie znane organowi wydającemu decyzję ostateczną. Skarżący wskazał, że z dokumentacji medycznej którą załączył do wniosku wynika, że nieprzeprowadzono wobec niego badania psychologicznego polegającego na testach psychologicznych, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych wobec osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej. Ponadto skarżący powołał się na załączone do wniosku pismo Dyrektora Departamentu Prawnego Ministerstwa Zdrowia z 7 lutego 2012 r., z którego, w ocenie skarżącego wynika, że w świetle § 10 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia przepisy prawa nie przewidują możliwości anulowania czy uchylenia orzeczenia lekarskiego o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, co oznacza, iż orzeczenie jest ważne przez okres 3 lat i nie podważa go orzeczenie lekarskie wydane wcześniej. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Następnie decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. odmówiono uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. Organ podniósł, że skarżący wskazał na zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5, tj. jeśli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu ww. przesłanka nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dokumentacja medyczna przedstawiona przez skarżącego istniała co prawda już w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale była oceniana prze uprawnionego lekarza – W. W., który na jej podstawie wystawił stronie orzeczenie lekarskie z dnia 19 października 2009 r. nr [...]. Także orzeczenie lekarskie nr [...]z dnia 24 listopada 2009 r. było znane organom Policji i było przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., natomiast pismo Dyrektora Departamentu Prawnego Ministerstwa Zdrowia z dnia 7 lutego 2012 r. w dniu wydania powyższej decyzji jeszcze nie istniało. Ponadto wskazana w tym piśmie okoliczność, że art. 31 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta stwarza możliwość wniesienia sprzeciwu od opinii i orzeczeń lekarskich, a także nieograniczoną możliwość wystąpienia do Rzecznika Praw Pacjenta z wnioskiem i wszczęcie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, nie można uznać za okoliczność, która ma istotny wpływ na postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną. Organ podkreślił, że przedstawiona dokumentacja medyczna nie daje podstaw do kwestionowania poprawności dowodowej postępowania zakończonego ww. decyzją, a wręcz opinie i adnotacje lekarzy badających skarżącego potwierdzają trafność orzeczenia nr [...]. Skarżący pismem z dnia 26 listopada złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Skarżący postawił zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencje pracownika ochrony fizycznej, - prawa procesowego, tj.: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84, art. 107 § 3, art. 156 § 1 poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jej załatwienie bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego oraz niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. Skarżący ponownie wniósł o powołanie biegłego psychologa lub biegłego psychiatry celem wydania pisemnej opinii, czy zgromadzona dokumentacja medyczna oraz przeprowadzone badania psychologiczne spełniają wymogi określone w ww. rozporządzeniu. Skarżący wskazał, że przedstawiona przez niego dokumentacja medyczna potwierdza, że nieprzeprowadzono u skarżącego pisemnych testów psychologicznych. Ponadto test na osobowość przeprowadzony w dniu 25 stycznia w [...] był wypełniany przez skarżącego osobiście, podczas gdy w dokumentacji przedstawiono test wypełniony przez psychologa. Skarżący podkreślił, że wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji z dnia [...] listopada 20102 r., art. 31 ust. 9 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie ma zastosowania w przypadku postępowania odwoławczego ( w odniesieniu do opinii i orzeczeń ) uregulowanego w odrębnych przepisach, czyli do orzeczenia lekarskiego o braku zdolności fizycznych i psychicznych do uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej lub dalszego wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. Organ podniósł, że skarżący nie wykazał żadnych nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Cała argumentacja skarżącego dotyczy bowiem rzekomych nieprawidłowości przy wykonywanych badaniach w celu wydania mu orzeczenia dotyczącego zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Organ wskazał, że dowodem na podstawie którego ustalono istotną dla sprawy okoliczność faktyczną było orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 19 października 2009 r. Organy policji nie mają kompetencji do oceny prawidłowości badań oraz wynikających z nich wniosków. Nawet gdyby skarżący załączył wskazaną dokumentację medyczną w toku postępowania zwykłego, to i tak nie miałaby ona wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w tym postępowaniu. Organ podkreślił, że wbrew poglądowi skarżącego, miał on możliwość do wniesienia sprzeciwu od opinii i orzeczeń lekarskich, skoro odrębne przepisy nie przewidują trybu odwoławczego wobec wydanych orzeczeń (art. 31 ust. 2 i 9 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz przepisy ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej). Pomimo to orzeczenie nr [...] nadal znajduje się w obrocie prawnym, a tylko jego wzruszenie mogłoby być okolicznością mającą dla sprawy istotne znaczenie, w kontekście zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Skarżący pismem z dnia 4 marca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Powtórzył zarzuty i argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosku o wznowienie postępowania. Ponowił wniosek o powołanie biegłego psychologa lub biegłego psychiatry. Dodatkowo złożył: - wniosek dowodowy o uznanie za dowód w sprawie maila z polikliniki w Z. i maila z M. w K., które są dowodem na to, że badania zostały wykonane wadliwie ze względu na nieprzeprowadzenie obowiązkowych testów oraz braku dwóch opinii psychologicznych; - wniosek dowodowy w postaci zwrócenia się do Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej o zabezpieczenie dokumentacji z procesu legislacyjnego dotyczącego ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 19 marca 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowego skarżącego, w którym podtrzymał dotychczasowe zarzuty i rozwinął argumentację prawną skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, ma miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej cyt jako "p.p.s.a.". W przypadku badanej sprawy należy także zwrócić uwagę na fakt, iż była ona już przedmiotem rozstrzygnięć sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd rozpoznając ponownie sprawę jest związany prawomocnym wyrokiem, stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez organ administracji jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa. Mając na uwadze treść zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, iż przedmiotem oceny była legalność decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r., którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. odmawiająca uchylenia swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. cofającej W. M. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Natomiast Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, iż co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności aktu organu administracji opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed tym organem (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje ściśle określony wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, jednocześnie należy mieć na uwadze, że nie może to prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2005 r., II GSK 164/05, (publ. ONSA WSA 2006, nr 2, poz. 45) stwierdził, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu (art. 106 § 3) będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Art. 106 § 3 wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Dyspozycja art. 106 § 3 nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., II FSK 615/08, LEX nr 533874) . Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, LEX 558886). Nie budzi także wątpliwości teza, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2000 r., I SA 428/99, LEX nr 55767). Tym samym wnioski dowodowe skarżącego wniesione w skardze i w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2014 r. nie podlegają uwzględnieniu, albowiem nie są zasadniczo możliwe do przeprowadzenia w trybie określonym przepisami p.p.s.a., zaś w przypadku przedstawionych dokumentów nie okazały się niezbędne do wyjaśnienia kwestii mających istotny wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organu administracji. Podkreślić należy, iż postępowanie wznowieniowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotę stanowi ustalenie przesłanek określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., a jego skutkiem może być powrót sprawy do stadium zwykłego postępowania instancyjnego i jej ponowne merytoryczne rozpoznanie. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przesłanki te określone są w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. ich wykładnia winna mieć charakter ścisły, a okoliczności je potwierdzające nie powinny budzić wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie, jako podstawa prawna wniosku o wznowienie postępowania został wskazany art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przesłanka w nim wymieniona dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które musiały istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzje. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2000 r., I SA/Lu 9/00, Lex nr 51768: " Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia". Uzupełnić należy, iż pojęcie dowodu wynika wprost z art. 75 k.p.a., natomiast przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (por. M. Pułło, Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004, z. 8, s. 52). Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, gdyż miałaby miejsce odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego sprawy po wydaniu decyzji, którą organ jest związany. W myśl art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. Wydanie tej decyzji jest, bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Ustalenie to pozbawia, bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2010 r., II OSK 768/09, LEX nr 597846). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie skarżącego, przesłanką z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. było, iż po wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym dowiedział się on o istnieniu dowodów, które były nieznane w dniu wydania decyzji ostatecznej, a które mogłyby być istotne dla rozstrzygnięcia kwestii cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej. Dowodami tymi ma być dokumentacja medyczna, na podstawie której zostało wystawione w dniu 19 października 2009 r. przez lekarza W. W. orzeczenie lekarskie nr [...]. Skarżący wskazał, że z dokumentacji tej wynika, że nieprzeprowadzono wobec niego badania psychologicznego polegającego na testach psychologicznych, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r., w sprawie badań lekarskich i psychologicznych wobec osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej. Ponadto skarżący w toku postępowania wznowionego ponownie podniósł zarzuty, stawiane w postępowaniu zwykłym, podważające możliwość anulowania zaświadczenia lekarskiego z dnia 24 listopada 2009 r. nr [...] , potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, wydanego przez lekarza K. Z. z [...] W tym miejscu wskazać należy, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1604/10 oddalono skargę W. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. cofającą skarżącemu licencje pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Zgodnie z powołanym na wstępie art. 170 p.p.s.a. rozstrzygnięcie wyrażone w prawomocnym orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W powyższym wyroku z dnia 4 stycznia 2011r. Sąd m.in. stwierdził, że organy Policji uzyskały dowód w postaci prawidłowo wydanego, wskazanego powyżej orzeczenia lekarskiego nr [...], co powodowało konieczność cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Orzeczenie to wydane zostało we właściwym trybie przewidzianym przepisami ( na wniosek pracodawcy) i było jedynie wiążące dla organów Policji. Badanie zakończone wydaniem orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 24 listopada 2009 r. potwierdzającego zdolność fizyczną i psychiczną skarżącego do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wykonane zostało z pominięciem trybu uregulowanego w przepisach ustawy o ochronie osób i mienia, jak też rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. Zatem wydane wskutek tego badania orzeczenie nr [...] przedstawione przez skarżącego, nie mogło mieć wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu prawidłowym jest stanowisko organów administracji, iż przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna oraz stanowisko różnych organów Państwa w odpowiedzi na pisma i wnioski skarżącego nie stanowią nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów na okoliczność zanegowania prawidłowości wydania decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Dokumentacja medyczna przedstawiona przez skarżącego istniała co prawda już w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale była oceniana prze uprawnionego lekarza W. W. w przewidzianym prawa trybie, który na tej podstawie wystawił orzeczenie lekarskie z dnia 19 października 2009 r. nr [...], zgodnie z którym ustalono istotną dla sprawy okoliczność faktyczną, iż skarżący nie posiada zdolności psychofizycznej do wykonywania zawodu pracownika ochrony. Organy policji nie mają kompetencji do kontroli podmiotów prowadzących badania i wydających orzeczenia, a tym do oceny prawidłowości badań oraz wynikających z nich wniosków. Słusznie wskazał organ, że nawet gdyby skarżący załączył dokumentację medyczną w toku postępowania zwykłego, to i tak nie miałaby ona wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w przeprowadzonym postępowaniu. Tylko wzruszenie orzeczenia nr [...] z dnia 19 października 2009 r., które nadal znajduje się w obrocie prawnym, mogło być okolicznością mającą dla sprawy istotne znaczenie, w świetle przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że wskazane pismo Dyrektora Departamentu Prawnego Ministerstwa Zdrowia ma datę 7 lutego 2012 r., a więc nie istniało w dniu wydania decyzji organu z dnia [...] czerwca 2010 cofającej skarżącemu ww. licencję pracownika ochrony, w związku z czym nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W działaniu organu wydającego decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno pod względem ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.