VI SA/Wa 906/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w kwocie 3000 zł. W treści skargi wskazał, że jego zarobki wynoszą 2000 zł netto, a jego małżonki 2500 zł netto, a na utrzymaniu mają dwójkę małoletnich dzieci. Ponadto spłaca kredyt hipoteczny i ponosi stałe opłaty w zw. z utrzymaniem nieruchomości. Podał, że Główny Inspektor nałożył na niego dwie kary w wysokości po 3000 zł i odmówił wstrzymania wykonania, co może doprowadzić do nieodwracalnych skutków finansowych i trudności rodzinnych. Do skargi załączył zaświadczenie o zarobkach. We wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że młodsza córka znajduje się pod ciągłą opieką medyczną. Jako majątek wykazał nieruchomość o powierzchni 150 m2 oraz wraz z działką o powierzchni 780 m2, wysokość kredytu hipotecznego określił na kwotę 500 zł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zaznaczyć należy, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772). Zauważyć należy, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, bowiem gdyby Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, spowoduje to konieczność zwrotu należności. Ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) przewiduje możliwość prowadzenia egzekucji ograniczonej do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Skarżący nie wyjaśnił jakie nieodwracalne skutki finansowe oraz trudności rodzinne spowoduje uiszczenie nałożonej na niego kary. Zdaniem Sądu nie jest domyślanie się i przewidywanie, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie strony skarżącej, może dokonać zmiany lub uchylenia własnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności (art. 61§ 4 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie okoliczności należy do strony. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.