VI SA/Wa 909/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi E. D. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, powołana zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr 1/14/DZP z dnia 16 stycznia 2014 r. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od uchwały w sprawie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego oddala skargę w całości Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań o wynikach egzaminu komorniczego, powołanej zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr 1/14/DZP z dnia 16 stycznia 2014 r., stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego przez E. D. (dalej: skarżąca, strona) od Uchwały Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Komisji Egzaminacyjnej w K. z siedzibą w K., ustalającej wynik pozytywny z egzaminu komorniczego. Uzasadniając zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. organ zważył, iż w myśl art. 31 ust. 3 u.k.s.e., egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do egzaminu komorniczego, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika. Wynik tego egzaminu nie jest określony konkretną oceną wyrażoną w szerszej skali, lecz jedynie jako pozytywny albo negatywny. Pozytywny wynik z egzaminu komorniczego, w myśli art. 31 d ust. 5 tej ustawy, uzyskuje zdający, który z każdego z zadań pisemnych z egzaminu komorniczego otrzymał ocenę pozytywną. Przepis art. 31 b ust. 4 u.k.s.e. stanowi, że od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego zdającemu przysługuje odwołanie do komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia otrzymania uchwały. Z kolei przepis art. 31 h ust. 19 u.k.s.e. przewiduje, że do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego zostały ściśle określone w art. 138 k.p.a. Oznacza to, że rozstrzygnięcie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości musi przybrać postać jednej z decyzji wskazanych w tym przepisie z uwzględnieniem specyfiki procedury odwoławczej przewidzianej w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości rozpatrująca odwołanie od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego na podstawie art. 31 h ust. 4 u.k.s.e., stosując "odpowiednio" art. 138 k.p.a. może zatem utrzymać w mocy uchwałę stwierdzającą negatywny wynik egzaminu albo taką uchwałę uchylić i stwierdzić pozytywny wynik egzaminu. Organ odwoławczy nie może na podstawie "odpowiednio" stosowanego art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić uchwały komisji egzaminacyjnej ustalającej pozytywny wynik egzaminu i orzec co do istoty poprzez ustalenie pozytywnego wyniku tego egzaminu. Zdaniem organu odwoławczego, w wypadku uzyskania przez osobę zdającą pozytywnego wyniku z egzaminu komorniczego, odwołanie od uchwały komisji egzaminacyjnej, w świetle omówionych przepisów, nie przysługuje. Organ dodatkowo podkreślił, że z uregulowania art. 31h ust. 4 u.k.s.e. jednoznacznie wynika, że odwołanie przysługuje od wyniku egzaminu komorniczego. Tymczasem skarżąca w odwołaniu nie zaskarżyła jednak wyniku egzaminu, a jedynie cząstkową ocenę z jednego zadania egzaminacyjnego, a więc jedynie faktyczną podstawę uchwały o wyniku egzaminu. Taki zakres zaskarżenia, w świetle art. 31 h ust. 4 u.k.s.e., wskazuje na niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych (przedmiot zaskarżenia). Organ przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r. wydany w sprawie II GSK 1949/11 wydany na tle stanu faktycznego związanego z egzaminem radcowskim, Zdaniem organu zawarta w nim argumentacja przystaje w całości do egzaminu komorniczego. Przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w zakresie stosownych reguł i zasad dotyczących egzaminu komorniczego ukształtowane zostały na wzór przepisów dotyczących egzaminów radcowskich, jak również zresztą innych zawodowych egzaminów prawniczych. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w istotnym w wyżej przedstawionych rozważaniach zakresie, przepisy ustawy radcowskiej i komorniczej są jednobrzmiące, co oznacza, że można je również odnosić do egzaminu komorniczego. W dniu [...] lutego 2015 r. (data stempla pocztowego) E. D. złożyła skargę na postanowienie Komisji II stopnia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jego uchylenie oraz o stwierdzenie, iż nie podlega ono wykonaniu a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa proceduralnego, tj. art 31 h ust. 4 Ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (zwanej dalej w skardze "ukosie"), art. 31 h ust. 19 uoksie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz art. 134 kpa w związku z przepisami prawa materialnego, a więc art. 35 uoksie i art. 10 ust. 1 pkt 9 uoksie, poprzez ich błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że skarżącej nie przysługuje odwołanie od oceny ostatecznej z każdego zadania z egzaminu, jeżeli obie oceny składające się na ogólną ocenę z egzaminu są pozytywnie, co daje pozytywny wynik z egzaminu komorniczego nieokreślony oceną wyrażoną w szerszej skali. Ponadto skarżąca zarzuciła Komisji II stopnia przytaczanie jej argumentacji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z treścią odwołania i brzmieniem ustawy, w celu zmniejszenia szans na uwzględnienie odwołania w ten sposób, że w uzasadnieniu Komisja II stopnia odnosi się do niemożliwości odwołania od ocen cząstkowych, podczas gdy skarżąca odwoływała się od ostatecznej oceny z zadania na drugi dzień egzaminu, która jest średnią arytmetyczną dwóch ocen cząstkowych (art. 31 d uoksie). Organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że skarga E. D. nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2015 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą od uchwały organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. ustalającej, że uzyskała ona pozytywny wynik z egzaminu komorniczego. Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania zaś postanowienie wydane w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłącznie przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że istnieje niedopuszczalność odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym, albowiem z uregulowania art. 31h ust. 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji jednoznacznie wynika, że odwołanie przysługuje od wyniku egzaminu komorniczego. W odwołaniu strona nie zaskarżyła wyniku egzaminu (pozytywnego) a jedynie cząstkową ocenę z jednego. zadania egzaminacyjnego, a więc faktyczną podstawę uchwały o wyniku egzaminu. Sąd w całości zgodził się z poglądem organu II stopnia, że taki zakres zaskarżenia, w świetle art. 31h ust. 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wskazuje na niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych. Wyrażając powyższy pogląd organ powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1949/11. Jakkolwiek wyrok ten wydany został na tle stanu faktycznego związanego z egzaminem radcowskim, to należy uznać, iż zawarta w nim argumentacja przystaje w całości do egzaminu komorniczego, który został ukształtowany na wzór egzaminów radcowskich, za czym przemawia fakt, że w przedstawionych rozważaniach przepisy ustawy radcowskiej i komorniczej są jednobrzmiące. W tym stanie rzeczy niezasadny jest pogląd skargi, iż doszło do naruszenia art. 31 h ust. 4 i ust. 19, jak również art. 138 § 1 i 134 k.p.a. w zw. z art. 35 i 10 ust. 1 pkt 9 uoksie. Prawidłowo bowiem organ orzekający w II instancji, skoro stwierdził niedopuszczalność odwołania, nie przystąpił do merytorycznego zbadania zarzutów tejże skargi, lecz wydał postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a., który wyraźnie stanowi, że postanowienie o niedopuszczalności odwołania jest ostateczne. Z art. 31 h ust. 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wynika, że odwołanie przysługuje od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego, co według oceny Sądu jest jednoznaczne z zaskarżeniem ostatecznego wyniku tego egzaminu. Z tych wszystkich względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.