VI SA/Wa 917/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu handlowego produktów nieodpowiadających jakości handlowej postanawia skargę odrzucić. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania E. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wymierzającej w/wym. E. M. karę pieniężną w kwocie 2089,00 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu handlowego 14 partii mrożonych produktów rybnych o wartości 795,55 zł nieodpowiadających jakości handlowej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. M.. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o odrzucenie skargi E. M., z uwagi na przekroczenie przez skarżącą 30 - dniowego terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przedmiotowej sprawie organ administracji doręczenie przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. powierzył poczcie. Artykuł 42 § 1 k.p.a. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Z kolei art. 43 k.p.a w zdaniu pierwszym stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przepis art. 44 k.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki we wspomnianym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, w którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była awizowona, a następnie wobec jej niepodjęcia przez skarżącą z właściwego urzędu pocztowego w terminie czternastu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia o jej złożeniu w urzędzie pocztowym - została zwrócona do organu. Poddając ocenie prawidłowość doręczenia zastępczego zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że na dowodzie doręczenia - brak jest adnotacji doręczyciela, gdzie umieścił zawiadomienie o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowo-administracyjnym (por.: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1911/07, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 marca 2009 r., wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r., postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 106/11) - samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę informacji o jej awizowaniu, bez wskazania miejsca pozostawienia awiza, w konkretnym przypadku nie czyni zadość wymogom wskazanym w przepisie art. 44 k.p.a. i nie pozwala uznać prawidłowości doręczenia zastępczego. W niniejszej sprawie nie można uznać skuteczności doręczenia zastępczego zaskarżonej decyzji. W dokumencie zwanym "potwierdzeniem odbioru" powinny zostać bowiem zaświadczone wszystkie okoliczności warunkujące zaistnienie domniemania doręczenia przesyłki, tj. że doręczyciel nie zastał adresata w domu, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję lub w innym miejscu oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. W przeciwnym wypadku dokument ten nie jest dowodem dokonanego doręczenia zastępczego. Powyższe oznacza, że w realiach niniejszej sprawy nie ziściło się zdarzenie warunkujące możliwość wniesienia skargi, a tym samym rozpoczynające bieg terminu do jej wniesienia. Stosownie bowiem do art. 53 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.) dalej ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem wniesienia skargi jest doręczenie skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym w dacie doręczenia rozstrzygnięcia rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia skargi. Wobec nieziszczenia się w niniejszej sprawie zdarzenia warunkującego dopuszczalność skargi jakim jest doręczenie skargi skarżącej – skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalną – należało odrzucić.