VI SA/Wa 934/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i wymierzył spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (nazywanej dalej "skarżącą", "Spółką") karę pienięzną w wysokości 51.084,00 złotych. Pismem z dnia 15 lutego 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., w uzasadnieniu której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, podkreślając, że jego zasadność wynika przede wszystkim z wadliwości decyzji i konsekwencji finansowych jakie wynikną dla skarżącej w przypadku jej wykonania. Spółka, powołując się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") podała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest przede wszystkim jej wadliwością, zaś wykonanie decyzji odbije się istotnie na bieżącej płynności finansowej Spółki. Skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą w zakresie rynku samochodowego (przeważający zakres działalności gospodarczej to świadczenie usług dealerskich) odczuwa negatywne konsekwencje w sprzedaży nowych samochodów osobowych w Polsce. Skarżąca zainwestowała znaczne środki finansowe w budowę inwestycji w Świerklanach, którą zmuszona była częściowo rozebrać. W konsekwencji jakiekolwiek dalsze obciążenia finansowe nakładane na stronę mogą skutkować całkowitą jej niewypłacalnością. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd pozwoliłoby Spółce zabezpieczyć niezbędne środki finansowe na pokrycie założonej kary w sytuacji, gdyby kwestionowana decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 51.084,00 złotych. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie negatywnie na bieżąca płynność finansową Spółki, która odczuwa negatywne konsekwencje zapaści w sprzedaży samochodów osobowych w Polsce. Przedstawione powyżej stanowisko strony nie zostało uprawdopodobnione poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji może skutkować niewypłacalnością Spółki. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca Spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność (na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony w przesłanym na żądanie Sądu Krajowym Rejestrze Sądowym, k. 22 akt sądowych) powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat (utrata bieżącej płynności finansowej), które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie funkcjonuje jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Spółka, która nie dopełniła takiego obowiązku, nie wykazała, jakie określone konsekwencje (przede wszystkim finansowe), poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem. Jednocześnie należy podkreślić, że powoływanie się na wadliwość zaskarżonej decyzji jako argument przemawiający za wstrzymaniem jej wykonania nie może być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku. Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r. I FZ 432/10). Stąd też zarzuty skargi sformułowane pod adresem zaskarżonej decyzji nie mogą jednocześnie stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.