VI SA/Wa 958/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na czynność Komisji Nadzoru Finansowego polegającą na umieszczeniu na liście ostrzeżeń publicznych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Skarżący – A. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na czynność Komisji Nadzoru Finansowego polegającą na umieszczeniu skarżącego na liście ostrzeżeń publicznych. Skarżący podał, że w 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego dokonała wpisu na listę ostrzeżeń publicznych, następnie wobec umorzenia postępowania przez Prokuraturę Okręgową w [...], wpis został usunięty. Wobec ponownego umieszczenia skarżącego na liście ostrzeżeń publicznych, strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wykreślenia z wspomnianej listy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a., wskazując, że czynność polegająca na wpisaniu na listę ostrzeżeń publicznych, prowadzoną przez Komisję Nadzoru Finansowego nie jest czynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W ocenie organu brak jest podstaw do twierdzenia, że zaskarżona czynność dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z akt administracyjnych wynika, że w kwietniu 2010 r. skarżący zwrócił się do Komisji Nadzoru Finansowego o usunięcie informacji zamieszczonej na oficjalnej stronie internetowej KNF dotyczącej umieszczenia jego przedsiębiorstwa na liście ostrzeżeń publicznych. Udzielając odpowiedzi organ poinformował, że prowadząc listę ostrzeżeń publicznych upowszechnia informacje publiczne na temat swej działalności oraz zakresu reglamentacji administracyjno-prawnej, jaka była i jest wykonywana wobec podmiotów prowadzących działalność na rynku finansowym. W czerwcu 2010 r. skarżący ponowił wnioski zawarte w piśmie z kwietnia 2010 r. Organ udzielając odpowiedzi stwierdził, że usunięcie z listy ostrzeżeń publicznych jest zależne od wyniku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...]. W kolejnym piśmie skarżący zwrócił się o udzielenie wszelkich informacji związanych z umieszczeniem na liście ostrzeżeń publicznych, w marcu 2011 r. organ udzielił odpowiedzi na powyższe pismo. W listopadzie 2012 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykreślenie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z listy ostrzeżeń publicznych, bądź doręczenia orzeczenia będącego podstawą wpisu. Udzielając odpowiedzi organ podał, że działania KNF w zakresie ostrzeżeń publicznych wynikają z celów oraz zadań organu nadzoru określonych przepisami prawa. Nadto wskazał, że do ustawowych zadań KNF należy m. in. podejmowanie działań edukacyjnych i informacyjnych w zakresie funkcjonowania rynku finansowego. Organ zaznaczył, że skarżący nie posiada zezwolenia organu na wykonywanie czynności bankowych, w szczególności na przyjmowanie wkładów pieniężnych w celu obciążania ich ryzykiem. W ocenie organu, brak jest podstaw do usunięcia skarżącego z listy ostrzeżeń publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a. wskazuje przesłanki odrzucenia skargi. Zgodnie z pkt. 1 wspomnianego artykułu Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. wskazuje katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1.decyzje administracyjne, 2.postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3.postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4.inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5.akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6.akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7.akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8.bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Poza sporem jest, iż zaskarżona czynność nie ma charakteru decyzji czy postanowienia o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., nie jest też czynnością o jakiej mowa w pkt 4a tego przepisu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty lub czynności, które: - nie maja charakteru decyzji lub postanowienia, bowiem te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 1 pkt 1-2 p.p.s.a., - są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., - muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli, - dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z 28.11.2006 r. sygn. akt I OSK 1756/06). Zaskarżona czynność nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Jak już wskazano, skarga może być wniesiona tylko na akty administracyjne wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–7 p.p.s.a., a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżona czynność tzn. wpis na listę ostrzeżeń publicznych, prowadzoną przez Komisję Nadzoru Finansowego nie może zostać uznana za akt lub czynność o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wskazana czynność nie wywołuje bezpośrednich, jak i pośrednich skutków prawnych, nie pozbawia wpisanego tam podmiotu jakichkolwiek praw, jak również nie nakłada obowiązków. Wpis stanowi wyłącznie informację odnośnie braku zezwolenia organu na wykonywanie czynności bankowych, w szczególności na przyjmowanie wkładów pieniężnych w celu obciążania ich ryzykiem. Komisja Nadzoru Finansowego wykonując swe ustawowe zadania podejmuje działania edukacyjne i informacyjne w zakresie funkcjonowania rynku finansowego, nadto celem nadzoru nad rynkiem jest m. in. zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku. Wpis na listę ostrzeżeń publicznych jest informacją skierowaną do osób trzecich, że dany podmiot nie może prowadzić określonej działalności bankowej. Nadto Sąd zaznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1561/11 wskazał, że wpis podmiotu na listę ostrzeżeń publicznych, prowadzoną przez Komisję Nadzoru Finansowego nie ma charakteru aktu, czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.