VI SA/Wa 963/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2014 r., Dyrektor MOW NFZ, działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku R. S. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nieuwzględniającą odwołania w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła R. S. domagając się uchylenia decyzji organu I i II instancji oraz zasądzeni kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 roku wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2005/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Dyrektor MOW NFZ dopuścił się mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów art. 6 kpa w zw. z art. 7 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji poprzez przyjęcie za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia spornego konkursu zarządzenia Nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie, zdaniem WSA, organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 134 § 1 w zw. z art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach w zw. z art. 32 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że zaakceptował przeprowadzenie spornego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych z pominięciem zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasady zachowania uczciwej konkurencji w wyniku przyjęcia preferencji oceny punktowej w kryterium ciągłości, co do 5 punktów dla oferenta realizującego umowę w dniu złożenia oferty, czyli z naruszeniem interesu prawnego oferenta, który nie miał dotychczas zawartej umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych z NFZ. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 148 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że jako dodatkowo punktowane kryterium porównania ciągłości oferowanych świadczeń zdrowotnych wprowadzono kryterium dotychczasowego udzielania świadczeń zdrowotnych objętych ofertą, czyli wprowadzono kryterium porównania ofert z naruszeniem interesu prawnego świadczeniodawcy, który nie miał dotychczas zawartej umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych z NFZ. Zdaniem WSA z żadnych przepisów ustawy o świadczeniach oraz przepisów zarządzeń wykonawczych Prezesa Funduszu nie wynika, że punktowanym (wysoko) elementem oceny jest fakt kontynuacji świadczeń przez oferenta, dający już na starcie do przetargu przewagę dotychczasowemu świadczeniodawcy. Zwiększa to poczucie pewności (ciągłości) realizacji świadczeń zdrowotnych, o których wyżej mowa, ale – według WSA - nie znajduje żadnej podstawy prawnej i jest zastępczym kryterium pozaustawowym. Ocena ciągłości świadczeń medycznych w procesie wyboru świadczeniodawcy, prowadzonym na podstawie ustawy o świadczeniach na podstawie kryterium kontynuacji świadczeń nie ma zdaniem Sądu I instancji żadnych podstaw prawnych i jest sprzeczne zarówno z nałożonym na Fundusz w art. 134 § 1 ustawy o świadczeniach obowiązkiem zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, równoważącym zasady wyrażone w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, jak i z zawartą w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie II GSK 5488/16 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że kwestia prawidłowości rozumienia kryterium "ciągłości" wynika z treści regulacji ustawowych – a to zawartych w przepisach art. 148 pkt 1 w związku z art. 5 pkt 2a oraz art. 134 ustawy o świadczeniach. Jednakże, biorąc pod uwagę, że skargą wniesioną do Sądu I instancji skarżąca negowała także ocenę warunku dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej poprzez brak barier dla osób niepełnosprawnych (dźwig i podjazd dla osób niepełnosprawnych) a Sąd I instancji do kwestii z tym związanych nie odniósł się, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Należy zważyć, iż użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładnia prawa" należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd I instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądowym istnienie możliwości oceny przez sąd pierwszej instancji orzeczenia sądu instancji wyższej stanowiłoby bowiem zaprzeczenie zasady dwuinstancyjności i zasad ustrojowych, wynikających z art. 176 Konstytucji RP oraz przepisów ustrojowych - art. 3 § 1 i § 2, art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. W niniejszej sprawie w w/w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że jak stanowi art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach- w brzemniu obowiązującym w dacie ogłoszenia postępowania w sprawie zawarcia przedmiotowych umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej - porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją. "Ciągłość" jest więc jednym z kryteriów porównania złożonych ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. NSA wskazał, że na gruncie przepisów sprzed nowelizacji ustawy o świadczeniach, dokonanej ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290), w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany był pogląd, że przyznanie punktacji za "ciągłość" rozumianą jako kontynuację udzielanych już świadczeń stanowiłoby zastosowanie kryterium pozaustawowego - w sytuacji niezdefiniowania przez ustawodawcę tego kryterium - i stwarzałoby świadczeniodawcy udzielającemu świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie wcześniej zawartej umowy już na wstępie prowadzonego postępowania, przewagę w stosunku do pozostałych oferentów, eliminując tym samym możliwość uznania, że zasada równości została zachowana. Na mocy art. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej z dniem 1 stycznia 2014 r. do art. 5 (zgodnie z którym "Użyte w ustawie określenia oznaczają:") po pkt 2 dodano pkt 2a w brzmieniu: "2a) ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów;". Zatem ustawodawca nadał kryterium ciągłości, przewidzianemu w art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach ustawowe znaczenie. Tak więc - skoro w świetle literalnego brzmienia kryterium "ciągłości", jako organizacji udzielania świadczeń, to zapewnienie kontynuacji procesu (diagnostycznego czy terapeutycznego) w szczególności przez ograniczenie ryzyka przerwania procesu leczenia realizowanego w dniu złożenia oferty - zasadne jest stwierdzenie, że najmniejsze ryzyko przerwania procesu leczenia pacjenta zapewnia świadczeniodawca prowadzący już to leczenie na podstawie uprzednio zawartej umowy. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia też uzasadnienie projektu wprowadzonej zmiany w którym wskazano, że skoro kryterium "ciągłości" należy rozumieć jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycznego oraz ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń - to kryterium to premiować będzie oferty świadczeniodawców realizujących obecnie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wyjaśniono bowiem, że każda zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej zakłóca proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Oferta nowego świadczeniodawcy powinna zatem być lepsza, aby uzasadniać związane z jej wyborem zmiany (por. Sejm RP VII kadencji, nr druku 1785). Przedstawionego wyżej rozumienia kryterium "ciągłości" – w zgodzie z motywami wprowadzonych zmian ustawy o świadczeniach - w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podważa fakt, że ustawa o świadczeniach w art. 134 w ust. 1 nakłada na Fundusz obowiązek zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, sposób realizacji tej zasady określa zaś ust. 2. Jak stwierdził NSA, na gruncie powołanych regulacji przyjmuje się, że zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Naruszeniem omawianej zasady byłoby stosowanie w danym postępowaniu w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. NSA uznał, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Ponadto wszystkie wymagania były znane wykonawcom w chwili przygotowywania ofert (por. I. Kowalska-Mańkowska, A. Pietraszewska-Macheta, A. Sikorko, K. Urban – Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz; komentarz do art. 134, teza 1-3; publ. LEX/el., 2016, B. Łukasik, J. Nowak-Kubiak - Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz; komentarz do art. 134, publ. ABC 2006). Jeżeli zaś chodzi o obowiązek przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji, NSA wyjaśnił, że zasadniczo chodzi o to, aby nie eliminować z udziału w postępowaniu określonej grupy wykonawców bądź nie stwarzać określonej grupie wykonawców uprzywilejowanej pozycji. NSA uznał, że zachowanie konkurencji nie może jednak stanowić celu samego w sobie i nie każde uprzywilejowanie musi oznaczać naruszenie uczciwej konkurencji. Ocena zróżnicowania sytuacji podmiotów wymaga oceny, czy zróżnicowanie to można uznać za uzasadnione, w szczególności czy pozostaje w związku bezpośrednim z celem przepisów, wagą interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone, czy pozostaje w proporcji do interesów naruszanych (por. wyrok SN z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I PK 201/09 i wyroki NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 490/10 oraz z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2331/11). Ustawodawca cel kryterium "ciągłości" wiąże z ograniczeniem ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Zatem ma na uwadze dobro pacjentów. Wagę tego interesu pacjentów trzeba uznać za proporcjonalną do pewnego uprzywilejowania świadczeniodawców zainteresowanych zawarciem umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej już świadczących te usługi. Zdaniem NSA istotne jest i to, że interpretowanie kryterium "ciągłości" tylko jako ryzyka przerwania świadczeń "na przyszłość" przez biorącego udział w konkursie w istocie pokrywałoby się z kryterium kompleksowości, która w myśl art. 5 pkt 7a ustawy o świadczeniach oznacza możliwość realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmującą wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji, w szczególności strukturę świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie. NSA podkreślił również, że celem doprecyzowania kryteriów wyboru oferty było zapobieżenie interpretacjom rozbieżnym lub pokrywającym się. Nadto konieczność zapewnienia realizacji świadczeń przez cały czas trwania umowy, o zawarcie której konkurują zainteresowani świadczeniodawcy, jest oczywista, stąd tego wymogu nie można utożsamiać z wymogiem spełnienia kryterium "ciągłości" w rozumieniu art. 148 pkt 1 i art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach. NSA podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że skoro pojęcie decyzji, użyte w art. 102 ust. 5 pkt 24 ustawy o świadczeniach, obejmuje zarówno decyzje administracyjne jak i decyzje (niebędące decyzjami w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego) z zakresu kierowania ustawową i statutową działalnością Funduszu, podlegające kontroli ministra w ramach określonego ustawą nadzoru, które to rozstrzygnięcia mogą przyjąć różne nazwy – to nie ma przy tym przeszkód formalnoprawnych, by decyzje, w tym drugim znaczeniu, były określane, jako zarządzenia w ramach pragmatyki wykonywania ustawowych zadań przez Prezesa Funduszu. Nie są to jednak zarządzenia, o których mowa 93 Konstytucji RP. Nie zmienia to jednak faktu, że spełnienie określonych zarządzeniem kryteriów oceny jest konieczne a związanie oferentów m. in. kryteriami oceny następuje w wyniku podporządkowania się świadczeniodawców wymogom ustalonym przez Fundusz. Co do zasady zatem stosowanie regulacji Zarządzenia Prezesa Funduszu - o ile oczywiście nie pozostają w sprzeczności z ustawą – wbrew stanowisku Sądu I instancji nie stanowi naruszenia art. 7 i 87 ust. 1 Konstytucji RP ani art. 6 kpa. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących oceny warunku dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej poprzez brak barier dla osób niepełnosprawnych (dźwig i podjazd dla osób niepełnosprawnych), zgodnie z zaleceniem NSA wynikającym z uzasadnienia przytoczonego wyżej wyroku, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał je za bezzasadne. Jak stanowi § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. 2004 Nr 273, poz. 2719) Komisja konkursowa ma prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, może także zażądać dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy. Należy zgodzić się z organem, że cytowany zapis nie rodzi automatycznego obowiązku prowadzenia kontroli wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu konkursowym. Jak wynika z akt sprawy Komisja konkursowa przeprowadziła kontrolę u oferentów, którzy dotychczas nie posiadali umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem. Organ wyjaśnił skarżącej, że z uwagi na dużą ilość prowadzonych postępowań oraz stosunkowo krótki okres postępowania konkursowego, niemożliwe było przeprowadzenie kontroli wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniach. W konsekwencji Komisja konkursowa przyjęła domniemanie, że dane przedstawione w ofertach są prawdziwe. Jak stanowi art. 64 ust. 1 ustawy wymożliwe jest przeprowadzanie kontroli udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości - zastosowanie środków przewidzianych w Ogólnych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484). Skarżąca przedstawiła zarzuty o nieprawidłowościach po rozstrzygnięciu postępowania, tym samym Komisja konkursowa nie mogła przeprowadzić kontroli w trybie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.