VI SA/Wa 969/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi "B. Sp. z o.o." z siedzibą w B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie tych odbiorników oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z póżn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm, dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2019 r. nakazującą B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. rejestrację 41 odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 27921 (dwadzieścia siedem tysięcy dziewięćset dwadzieścia jeden) złotych. W dniu 13 marca 2018 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie użytkowym (Hotel [...]) pod adresem: ul. [...].[...] B., zajmowanym przez Spółkę B. Sp. z o.o. Kontrola została przeprowadzona w obecności N. P. - recepcjonistki. W jej wyniku w obiekcie ujawniono 41 odbiorników telewizyjnych, do których przyłączona była antena naziemna. Możliwość natychmiastowego odbioru programu została ustalona na podstawie oświadczenia N.P. Zgodnie z zapisami w protokole: Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: od 11 lutego 2018 r. i został ustalony na podstawie ustnej wypowiedzi N. P. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz N.P. Do protokołu załączone zostało oświadczenie N.P. z dnia 13 marca 2018 r. zgodnie z którym podczas kontroli ujawnione zostało 41 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ich uruchomienie w celu potwierdzenia możliwości odbioru programu było niemożliwe, gdyż pokoje były zajęte przez gości. W dniu 23 maja 2018 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań. Do pisma załączone zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie protokołu z kontroli oraz oświadczenia N. P. z dnia 13 marca 2018 r. W piśmie z dnia 30 maja 2018 r. (data nadania) pełnomocnik strony podniósł, że w trakcie kontroli naruszone zostały przepisy art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a, oraz art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Zdaniem strony, organ oparł się na wynikach kontroli uzyskanych bez zbadania stanu faktycznego, a opartych wyłącznie na ustnych wyjaśnieniach osoby nieuprawnionej do reprezentowania strony. Osoba ta zajmuje szeregowe stanowisko, a jej wiedza jest znikoma, zwłaszcza że była zatrudniona dopiero od dwóch tygodni. Ponadto recepcjonistka została wprowadzona w błąd, co do znaczenia i treści dokumentów, które podpisała nie zapoznając się z nimi. Strona wskazała, że nie umożliwiono jej udziału w kontroli i reprezentowania przez osobę uprawnioną, pomimo że osoby kontrolujące zostały poinformowane o konieczności zaczekania na kierownika. Recepcjonistka nie posiadała upoważnienia do składania oświadczeń woli i wiedzy oraz podpisywania jakichkolwiek dokumentów. Ponadto strona podniosła, że nie została poinformowana o zamiarze przeprowadzania kontroli, a kontrola została przeprowadzona poza godzinami urzędowania osób upoważnionych do reprezentowania. W piśmie z dnia 5 lipca 2018 r. organ przedstawił przepisy dotyczące obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w celu poboru opłaty abonamentowej. Podkreślił, że z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, stanowiący dowód w sprawie. Wyjaśnił, że ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w prawo do legitymowania osób uczestniczących w kontroli oraz do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu lub osoby uczestniczącej w kontroli. Okoliczność posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą opierać się wówczas na oświadczeniach wiedzy właścicieli odbiorników lub osób uczestniczących w kontroli. W przedmiotowej sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów podważających ustalenia z kontroli, w tym oświadczenia uczestniczącej w kontroli pracownicy recepcji. Organ podkreślił również, że brak upoważnienia do składania oświadczeń w imieniu właścicieli spółki nie narusza przepisów Kodeksu Cywilnego. Żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania kontrolowanego podmiotu, ani nie wskazuje, by ważność protokołu zależała od podpisu osoby wchodzącej w skład takiego organu. Osoby biorące udział w kontroli nie składają oświadczeń woli, wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do reprezentacji danego podmiotu, a jedynie oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Nie ma przeszkód, by w kontroli brała udział osoba zorientowana w działaniu kontrolowanego podmiotu. Jej podpis na protokole należy uznać za potwierdzenie, że osoba ta brała udział w kontroli oraz nie kwestionuje jej ustaleń. Organ podkreślił również brak obowiązku informowania o zamiarze przeprowadzenia kontroli i jej terminie. W piśmie z dnia 25 lipca 2018 r. strona stwierdziła, że kontrola została przeprowadzona nieprawidłowo, a protokół zawiera błędne wnioski. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2018 r. strona przekazała oświadczenie N.P. z dnia 16 marca 2018 r., z którego wynika, że podpisała protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 13 marca 2018 r. nie mając do tego uprawnień ani pełnomocnictwa. Według jej relacji osoby przeprowadzające kontrolę pytały wyłącznie o liczbę i rodzaj pokoi oraz ich obłożenia, nie wyraziły chęci zobaczenia jakiegokolwiek pomieszczenia w hotelu. Rozmowa była krótka i odbywała się przy ladzie recepcji. N. P. podkreśliła, że poproszona przez osoby przeprowadzające kontrolę podpisała dokument nie czytając go i umieściła na nim pieczęć firmy. Oświadczyła, że informacje zawarte w protokole nie były zgodne z jej oświadczeniami, nie dotyczącymi odbiorników telewizyjnych ani wyposażenia pokoi hotelowych. W piśmie z dnia 5 września 2018 r. organ I instancji podtrzymał stanowisko zawarte we wcześniejszej korespondencji. Odnosząc się do oświadczenia N.P., w załączeniu przedstawił notatkę sporządzoną przez osoby prowadzące kontrolę. Wskazano w niej, że osoby przeprowadzające kontrolę są zobligowane do poinformowania osoby uczestniczącej w kontroli o przepisach dotyczących opłat abonamentowych, do ustalenia stanu faktycznego w zakresie kontroli, a następnie do odczytania tej osobie protokołu z kontroli. Potwierdzono, że N. P. wskazała godziny pracy biura. Protokół został odczytany i podpisany przez N. P. bez wnoszenia zastrzeżeń. Okres używania odbiorników został podany przez N. P. bez jakichkolwiek sugestii ze strony osób przeprowadzających kontrolę. Ponadto pismem z dnia 5 września 2018 r. organ wezwał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających stosunek pracowniczy zawarty między N. P. o spółką B. Sp. z o.o. W piśmie z dnia 12 września 2018 r. strona podtrzymała stanowisko, że podczas kontroli organ nie podjął rzetelnych i niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonał ustaleń na podstawie zeznań pracownika wykonującego pracę od dnia 1 marca 2018 r. na stanowisku recepcjonistki i nie będącej osobą uprawnioną ani umocowaną do składania oświadczeń. Podkreśliła, że osoby kontrolujące nie odwiedziły żadnego pomieszczenia w hotelu, a wnioski co do stanu faktycznego zostały wyciągnięte jedynie na podstawie zdawkowych pytań i odpowiedzi zadanych pracownikowi, który był zmęczony po 12-godzinnej zmianie. W załączeniu Strona zgodnie z wezwaniem przesłała żądaną kopię umowy o pracę. W piśmie z dnia 17 października 2018 r. organ I instancji podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. Oświadczył, że podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zapewnił czynny udział Stronie w każdym stadium postępowania, a także zwracał się z prośbą o dostanie brakującego oświadczenia pracownicy obecnej podczas kontroli oraz o przesłanie umowy o pracę zawartej z recepcjonistką. Odnosząc się do zarzutu, że nie powinien brać pod uwagę wyjaśnień pracownicy-recepcjonistki, która pracowała zaledwie dwa tygodnie, wyjaśnił, że ustalenia w kwestii liczby i używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w kontrolowanym obiekcie może odbyć się w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Zatem ustalenia bazujące na oświadczeniu recepcjonistki przebywającej w kontrolowanym obiekcie, która nie zmieniła ani nie odwołała go w zakresie liczby używanych w tym obiekcie odbiorników telewizyjnych, należy uznać za prawidłowe. Nie ma podstaw, aby zakładać, że wiedza recepcjonistki nie obejmuje tak podstawowych dla funkcjonowania hotelu informacji, jak rodzaj i standard oferowanych usług, w tym wyposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne. Ustalenia z kontroli co liczby ujawnionych odbiorników znajdują potwierdzenie w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich. Zgodnie z wpisem w w/w wykazie Strona prowadzi obiekt hotelarski czterogwiazdkowy. Zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie, przed wydaniem decyzji o zaszeregowaniu oraz nadaniu kategorii obiekt hotelarski podlega ocenie co do spełniania wymagań, o których mowa w § 2 ust. 1, 2 i 4 oraz § 4 ust. 1 tego rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia wskazują, że obiekt winien być wyposażony w instalację umożliwiającą odbiór programów radiowych i telewizyjnych. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji o zaszeregowaniu i nadaniu kategorii hotel był wyposażony w czterdzieści odbiorników telewizyjnych. Okoliczność posiadania przez Stronę 41 odbiorników telewizyjnych potwierdza również informacja umieszczona na stronie internetowej obiektu, zgodnie z którą Hotel [...] oferuje noclegi w 41 pokojach i apartamentach z dostępem do Internetu i TV. Z zasad logicznego rozumowania wynika, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny lub radiowy, jest on przeznaczony do używania przez gościa hotelu. W piśmie z dnia 7 listopada 2018 r. strona podkreśliła, że przepisy w/w rozporządzenia nakładają na hotel jedynie obowiązek wyposażenia każdego pokoju w czterogwiazdkowym hotelu w instalację umożliwiającą odbiór programów radiowych i telewizyjnych, nie nakładają jednak obowiązku wyposażenia każdego pokoju w odbiornik telewizyjny. Zdaniem strony żaden przepis nie nakłada na nią zatem obowiązku posiadania w hotelu 41 odbiorników telewizyjnych. Strona w żadnym miejscu nie zapewnia, że w każdym pokoju znajduje się odbiornik telewizyjny, lecz że oferuje dostęp do Internetu (gość może na własne potrzeby skorzystać z dostępnej w Internecie telewizji lub programów radiowych. Zwykle goście korzystają z własnych sprzętów (laptop, tablet). Hotel na życzenie udostępnia laptop czy tablet w celu skorzystania z Internetu. Strona zakwestionowała wiarygodność strony internetowej jako źródła dowodowego. W piśmie z dnia 28 listopada 2018 r. organ I instancji podtrzymał stanowisko, zgodnie z którym osoba uczestnicząca w kontroli zgodziła się z informacjami zawartymi w protokole z kontroli, gdyż podpisała go bez żadnych zastrzeżeń. Jako recepcjonistka posiadała wiedzę na temat funkcjonowania kontrolowanego obiektu oraz jego wyposażeniu, skoro złożyła stosowne oświadczenie. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić okoliczność posiadania mniejszej liczby odbiorników telewizyjnych niż ujawniono podczas kontroli. Organ podkreślił, że zgodnie ze źródłami internetowymi kontrolowany obiekt już jako hotel trzy gwiazdkowy posiadał w pokojach odbiorniki telewizyjne. Dostępne źródła internetowe zgodnie wskazują, że hotel oferuje 41 pokoi i apartamentów, z których każdy jest wyposażony w odbiornik telewizyjny. W dniu 28 listopada 2018 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się w trakcie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań. W piśmie z dnia 6 grudnia 2018 r. strona podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko. Oświadczyła, że większość informacji czy ofert w Internecie została opublikowana bez zgody i wiedzy spółki, która nie miała możliwości zweryfikowania i usunięcia danych wprowadzających w błąd. Przedstawione przez organ zdjęcia są nieaktualne, gdyż dotyczą apartamentów, które są obecnie niedostępne, a w ich miejscu znajduje się hotelowa restauracja. Ponadto z prezentowanych zdjęć nie wynika, że odbiorniki telewizyjne są stałym elementem wyposażenia - zostały zaprezentowanie dla podniesienia ich waloru i uatrakcyjnienia oferty marketingowej. Nie istnieje obowiązek aktualizacji zdjęć i sprawdzania ofert, które zostały zamieszczone bez wiedzy i zgody przedsiębiorcy. Strona przedstawiła również fragment korespondencji mailowej hotelu z ewentualnym klientem, który dopytywał, czy w pokojach hotelu [...] jest telewizja. W piśmie z dnia 8 stycznia 2019 r. organ I instancji podtrzymał stanowisko przedstawione we wcześniejszej korespondencji. Podkreślił, że nieaktualne i nieprawdziwe informacje o standardzie pokojów nie powinny być zamieszczane na ogólnodostępnych stronach internetowych, w tym na oficjalnej stronie internetowej Strony. Zwrócił też uwagę, że w przedstawionej przez stronę korespondencji mailowej z klientem nie została udzielona odpowiedź na pytanie, czy w pokojach znajduje się telewizor. W dniu [...] stycznia 2019 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], nakazującą rejestrację czterdziestu jeden używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie czterdziestu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 27921 (dwadzieścia siedem tysięcy dziewięćset dwadzieścia jeden) złotych. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzonej w dniu 13 marca 2018 r. oraz oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli, a także dokumentacji przedstawionej w trakcie postępowania dowodowego. W dniu 23 stycznia 2019 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) Strona wniosła odwołanie od decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r" w którym zażądała uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania, zarzucając w/w decyzji naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny prawotwórczych faktów: - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego polegającego na oparciu decyzji jedynie na protokole z wadliwie przeprowadzonej kontroli oraz w oparciu o oferty w Internecie, które nie odzwierciedlają stanu rzeczy w dniu przeprowadzonej kontroli oraz których nie można uznać za rzetelne i wiarygodne; - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie za udowodnioną na podstawie całokształtu materiału dowodowego okoliczność, że strona posiada 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, podczas gdy teza ta nie została udowodniona, a w szczególności nie można za jej podstawę wskazywać na protokół sporządzony podczas kontroli, jak również nie należy utożsamiać liczby pokoi z liczbą posiadanych przez stronę odbiorników telewizyjnych; - art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, bowiem jeśli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie jej uprawnienia, organ powinien rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść strony - zdaniem strony organ powinien wątpliwości te posiadać, w szczególności co do liczby rzekomo niezarejestrowanych odbiorników; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w całości, gdy stało się ono bezprzedmiotowe w całości wobec wskazywanych okoliczności braku posiadania przez stronę jakichkolwiek niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych; - art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez przyjęcie, że odbiorniki będące w dyspozycji strony są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, pomimo braku przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego; - art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż rzekomo posiadane przez Stronę odbiorniki przeznaczone są do używania i są używane i niezarejestrowane, co uprawnia organ do nałożenia stosownej opłaty, pomimo braku przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego; - art, 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych przez bezpodstawne przyjęcie, że odbiorniki będące w posiadaniu strony są używane, co uprawnia do wydania zaskarżonej decyzji, pomimo braku przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ przeprowadzający kontrolę nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin lub technicznej próby uruchomienia odbiorników znajdujących się w kontrolowanym lokalu. Ustawa nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego. Oświadczenia składane przez osobę uczestniczącą w kontroli przeprowadzanej na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych mają wyłącznie charakter oświadczeń wiedzy, co potwierdzają liczne wyroki sądów administracyjnych. Zgromadzony materiał dowodowy, tj. podpisany przez N. P. protokół z kontroli przeprowadzanej w dniu 13 marca 2018 r., odnotowujący jej ustne oświadczenia, oraz podpisane przez nią oświadczenie z dnia 13 marca 2018 r., jednoznacznie potwierdzają, że ustalenia dokonane podczas kontroli zgodne są ze znanym jej stanem faktycznym. Organ odwoławczy nie znajduje przy tym podstaw, żeby kwestionować oświadczenie N. P. w kwestii liczby odbiorników, ich stanu technicznego oraz okresu używania ze względu na brak niezbędnej wiedzy. Biorąc pod uwagę, że N. P. pełniła funkcję recepcjonistki, nie sposób uznać ją za przypadkową osobę, której wiedza nie obejmuje tak elementarnych dla funkcjonowania obiektu informacji, jak liczba pokoi hotelowych udostępnianych gościom, ich wyposażenia oraz tego, czy wyposażenie to jest w pełni sprawne i nie wymaga naprawy. Samo powierzenie recepcjonistce obowiązków, które z natury związane są z kontaktowaniem się z klientami hotelu i udzielaniem informacji o jego funkcjonowaniu, w tym o wyposażeniu udostępnianych pomieszczeń, oznacza że osoba ta została przygotowana przez pracodawcę do takiego kontaktowania się na tym stanowisku. Inaczej przedsiębiorca, posługujący się w swojej działalności osobą nieprzygotowaną do wykonywania powierzonych zadań, narażałby siebie na szkodę. N. P. potwierdziła własnoręcznym podpisem, że informacje zawarte w protokole są prawdziwe i zgodne z jej wiedzą w tym zakresie. Strona nie dostarczyła żadnych dowodów poddających w wątpliwość ustalenie, że w dniu kontroli w zajmowanym przez nią obiekcie znajdowało się 41 odbiorników telewizyjnych, które umożliwiały natychmiastowy odbiór programów. Dokonane ustalenia dotyczące liczby i stanu technicznego posiadanych przez Stronę odbiorników telewizyjnych, a także nie podważone przez Stronę ustalenia dotyczące okresu ich używania, nie budzą wątpliwości. Tak więc należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników w przedmiotowej sprawie została ustalona prawidłowo i zgodnie z prawem. Od powyższej decyzji B. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 77 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego polegające na oparciu decyzji jedynie na podstawie sporządzonego protokołu z wadliwie przeprowadzonej kontroli oraz w oparciu o zebrane oferty w Internecie, które nie odzwierciedlają stanu rzeczy obecnego w kontrolowanym podmiocie w dniu przeprowadzonej kontroli oraz które nie można uznać za rzetelne i wiarygodne, - naruszenie art. 78 § 1 kpa poprzez odmowę przeprowadzenia zawnioskowanego w toku postępowania dowodu z ponownej kontroli liczby odbiorników telewizyjnych znajdujących się w siedzibie strony pomimo, iż tak okoliczność ma istotne a wręcz kluczowe znaczenie dla sprawy, - naruszenie art. 80 kpa poprzez błędne uznanie za udowodnioną na podstawie całokształtu materiału dowodowego okoliczność, że strona posiada 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, podczas, gdy teza ta nie została udowodniona a w szczególności nie można za jej podstawę wskazywać na protokół sporządzony w wyniku błędnie przeprowadzonej kontroli oraz nie można prowadzić absurdalnego wniosku o tej liczbie z liczby pokoi znajdujących się w ofercie strony, - naruszenie art. 81a § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, bowiem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony a w niniejszym przypadku organ winien wątpliwości te posiadać, w szczególności co do liczby rzekomo niezarejestrowanych odbiorników, bowiem ustalenie, że jest ich 41 sztuk jest zupełnie dowolne i nieuzasadnione, - naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości wobec wskazywanych okoliczności braku posiadania przez Stronę jakichkolwiek niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. - naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez przyjęcie przez organ, iż odbiorniki będące rzekomo w dyspozycji skarżącego, są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, pomimo braku przeprowadzenia w powyższym zakresie stosownego postępowania dowodowego, - naruszenie art. 5 ust. 1 i 3 ww. ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż rzekomo posiadane przez skarżącego odbiorniki przeznaczone są do używania i są używane a niezarejestrowane, co uprawniałoby organ do wymierzenia stosownej opłaty, pomimo braku przeprowadzenia w powyższym zakresie stosownego postępowania dowodowego, - naruszenie art. 7 ust. 6 ww. ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż rzekome odbiorniki będące w posiadaniu skarżącego są używane, co uprawnia do wydania zaskarżonej decyzji, pomimo braku przeprowadzenia w powyższym zakresie stosownego postępowania dowodowego. Wobec powyższego skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury, ewentualnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania, a także uchylenie decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] stycznia 2019 r. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych unormowań, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym. Należy wskazać, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej w dniu 13 marca 2018 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie HOTEL [...] należącym do skarżącej. Kontrola została przeprowadzona w obecności recepcjonistki N. P. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 41 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co zostało ustalone na podstawie ustnego oświadczenia ww. pracownicy. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym przez nią bez zastrzeżeń oraz w złożonym przez nią oświadczeniu wiedzy, w którym podała przyczynę braku możliwości bezpośredniego uruchomienia odbiorników. Tak więc w sposób nie budzący wątpliwości organ ustalił okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli 41 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez stwierdzenie, iż kontrolowany posiada niezarejestrowane odbiorniki RTV, na podstawie oświadczeń pracownika nieupoważnionego do udzielania wyjaśnień i działającego bez pełnomocnictwa szczególnego osób uprawnionych wskazać należy, iż protokół z kontroli był podstawowym dowodem w sprawie, wobec niewskazania przez stronę mogących obalić poczynione na jego podstawie ustalenia, kontrdowodów. W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w k.p.a. Należy stwierdzić, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest integralną częścią postępowania administracyjnego, lecz stanowi podstawę faktyczno - dowodową dla jego wszczęcia. Postępowanie w sprawie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Tak więc protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Podobnie nie stanowi przesłuchania świadka, czy też strony, czynność odebrania do protokołu kontroli oświadczenia na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych. W rozpoznawanej sprawie, w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez recepcjonistkę hotelową ustalono, iż strona posiadała wskazaną w protokole i oświadczeniu liczbę odbiorników jak również, iż były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób, w jaki dokonano tych ustaleń, nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 k.p.a. Ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Złożone przez recepcjonistkę oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest zatem dopuszczalne i słusznie zostało w postępowaniu administracyjnym uznane za wiarygodne. Należy stwierdzić, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zakwestionowania oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza recepcjonistki nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, przy czym telewizory są istotnym elementem tych składników. Tak więc zdaniem Sądu, nie może być uznany za zasadny zarzut, iż recepcjonistka hotelu nie jest osobą posiadającą upoważnienie do reprezentowania Spółki, a jej oświadczenie mogłoby być traktowane jedynie jako zeznanie świadka przy odpowiednim zastosowaniu przepisów k.p.a. W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt: II GSK 1478/10). Pełnomocnik Strony nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na brak używania niezarejestrowanych 41 odbiorników telewizyjnych, które ujawniono podczas kontroli. Takiej reakcji nie może zastąpić gołosłowne kwestionowanie legalności wyników kontroli dokonane w odwołaniu. Ustalenia kontroli dokonane były prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników wskazać należy, iż w myśl postanowień ww przepisu, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz.U. poz. 750) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używanie niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosi 27921 zł (30x22,70x41). W takiej też wysokości opłata została ustalona przez organ I instancji. Wskazać należy, iż zgodnie z zapisami § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników. Orzekające w sprawie organy, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.