VI SA/Wa 978/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 6 kwietnia 2017 r. skarżący, R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał na niekonstytucyjny charakter przepisu uprawniającego Komendanta Wojewódzkiego Policji do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Podkreślił, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku XIV Wydział Karny z 6 kwietnia 2017 r., XIV K 743/16, 1 Ds. 1065/16 umorzono prowadzone przeciwko niemu postępowania karne. Odwołując się natomiast do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r., II GZ 68/13 podniósł, że w związku ze skreśleniem go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony co miesiąc traci średnio dochód w wysokości ok. 1 300 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (v. postanowienie NSA z 23 maja 2017 r., II GZ 362/17). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (v. postanowienie NSA z 26 listopada 2015 r., II GZ 752/15). We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych, z punktu widzenia jego interesów, następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał również jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Jedyne co podnosił to zarzuty dotyczące konstytucyjności przepisów uprawniających KWP do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy pracowników ochrony fizycznej oraz związaną z wykonaniem decyzji utratę miesięcznego dochodu w wysokości ok. 1 300 złotych. Rozpoznając wniosek Sąd oceniał przesłanki ochrony tymczasowej przy uwzględnieniu okoliczności wynikających z całości akt sprawy. Dokonana przez Sąd analiza potwierdziła brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że ocena, czy doszło do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznie skargi. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. Wobec tego okoliczności podniesione w skardze nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Odnosząc się do przywołanej przez skarżącego, a wynikającej z treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r., II GZ 68/13 tezy, w myśl której utrata źródła dochodu (przez jednego z członków wieloosobowej rodziny) związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, który z uwagi na swój rodzaj uprawnień tych wymaga, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącego powyższe nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy (v. akt oskarżenia p-ko R. L. k. 43 akt administracyjnych) skarżący jest emerytowanym policjantem, co pozwala uznać, że dochód z zatrudnienia w charakterze pracownika ochrony nie jest jego jedynym źródłem utrzymania. Podnoszona przez skarżącego, w treści pisma z 26 maja 2016 r., chęć pracy, zarabiania, czy realizacji pasji - jaką jest praca w charakterze kwalifikowanego pracownika ochrony - nie mieści się w katalogu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przewidując wyniku oceny legalności zaskarżonych decyzji, zdaniem Sądu, w przedstawionych okolicznościach wniosek skarżącego o zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia