VI SA/Wa 979/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi "T." J. N. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę "T." Sp. j. w O. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], który rozpoznając jej odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2009 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej też u.t.d., ust. 3b rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do u.t.d. Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W oparciu o protokół kontroli nr [...], w którym jako datę przeprowadzenia kontroli wpisano dzień [...] lutego 2009 r. (godz. [...]), natomiast miejsce – drogę krajową [...] w M. ([...]), ustalono, że inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli pojazd marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] wraz z dołączoną do niego naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i ustalił fakt używania w tym pojeździe w/w urządzenia bez aktualnego badania okresowego. Kierowcą opisanego pojazdu był M. M., który w momencie kontroli wykonywał czynności na rzecz skarżącej Spółki. Kierowca okazał do kontroli wymagane dokumenty. Nie zgłosił do protokołu żadnych zastrzeżeń; podpisał go bez uwag. W załączniku do w/w protokołu (opis stwierdzonych naruszeń) wskazano jako datę przeprowadzenia kontroli dzień [...] stycznia 2007 r., natomiast miejsce: autostrada [...] w M. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] nałożono na skarżącą firmę karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące (tachograf), które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Jako podstawę prawną tej decyzji organ ten wskazał art. 93 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 4 u.t.d. oraz Lp. 11 ust. 1 lit. d) załącznika do tej ustawy. Organ podał w uzasadnieniu (m.in. powołując się na wykonaną dokumentację fotograficzną), że legalizację zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe tachografu marki [...] nr [...] przeprowadzono dnia [...] lutego 2007 r. i zgodnie z obowiązującym prawem była ona ważna do dnia [...] lutego 2009 r. W tym zakresie organ przytoczył treść § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295) oraz Załącznika 1, Rozdział VI pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.). Opisując stan faktyczny - na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu kontroli, dostrzegł omyłkowy wpis w załączniku do protokołu, dotyczący daty i miejsca przedmiotowej kontroli. Zamiast "w dniu [...].02.2009 r. na [...] w M." wpisano tam bowiem "w dniu [...].01.2007 r. na autostradzie [...] w M.". Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], jednak w dalszej części skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) wskazała, że jest to odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., którą to decyzję zaskarża w całości. W uzasadnieniu akcentowała przede wszystkim wątpliwości dotyczące zebranego w sprawie materiału dowodowego – tj. opisanych powyżej rozbieżności w zakresie daty i miejsca przeprowadzenia kontroli. W jej ocenie nie można w sposób bezsprzeczny i wiążący ustalić daty kontroli. Skoro nie wiadomo w jakim dniu miała miejsce kontrola, nie można wykluczyć jej wykonania w okresie ważnej legalizacji tachografu. Zdaniem skarżącej osoby kontrolujące popełniły błąd, gdyż co najmniej jedna ze wskazanych dat jest błędna, albo obie daty są błędne, przy czym skarżąca upatrywała tę rozbieżność w datach: [...] luty 2009 r. – [...] luty 2009 r. (podczas gdy w w/w protokole i załączniku posłużono się datami: [...] luty 2009 r. i [...] styczeń 2007 r.). Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że rozpatrzył odwołanie "od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych" i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ przytoczył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 u.t.d., lp. 11.1. ust. 1 lit. d) załącznika do u.t.d., Załącznik I Rozdział VI ust. 3 b rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295) . Cytując na wstępie uzasadnienia treść wymienionych wyżej przepisów organ podkreślił, że lp. 11.1. ust. 1 lit. d) załącznika do u.t.d. przewiduje karę pieniężną w wysokości 1000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Stosownie natomiast do § 7 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe (...) wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Organ podniósł naruszenie przez stronę przepisów o urządzeniach rejestrujących, co – w jego ocenie - wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. zarówno z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., jak i dołączonych załączników, a także pism kierowanych do strony przez organ, zwłaszcza z pisma dotyczącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Według poczynionych ustaleń pojazd wyposażony był w tachograf marki [...] nr [...]. W pojeździe umieszczona była tabliczka pomiarowa, na której "została określona data sprawdzenia na [...] lutego 2007 r.", co udokumentowano fotografią załączoną do protokołu. W związku z tym kontrolujący stwierdził niepoddanie tachografu badaniu kontrolnemu w wymaganym terminie – tj. do dnia [...] lutego 2009 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozbieżności między datami zawartymi w protokole kontroli, organ uznał je za chybione. Przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do kontroli drogowej, gdyż kwestia ta jest uregulowana w przepisach szczególnych – tj. u.t.d. (art. 74). Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. Ustalając faktyczną datę kontroli organ oparł się również na znajdujących się w aktach dokumentach (w tym na załącznikach do protokołu kontroli innych niż "opis stwierdzonych naruszeń"). Kolejne załączniki oznaczone: 1a/1, 1a/2, 1b/1, 1b/2, 1c/1, 1c/2, 1d/1, 1d/2, 1e/1, 1e/2, 1f są potwierdzone za zgodność z oryginałami dokumentów przedstawionych przez kierowcę podczas kontroli i opatrzone datą dokonania czynności na dzień [...] lutego 2009 r. Organ zwrócił także uwagę, że datownik aparatu, którym wykonane były fotografie w trakcie oględzin pojazdu podczas kontroli, ustawiony był na dzień [...] lutego 2009 r. (załącznik nr 1e/1, 1e/2). Również pozostałe dokumenty (zawiadomienie o wszczęciu postępowania, kwit WZ okazany przez kierowcę w trakcie kontroli) świadczą o przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] lutego 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r., jak również zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych. Zarzuciła organowi naruszenie norm procesowych: art. 6 i 7 k.p.a. w zakresie w jakim organ II instancji przyjął w sposób dowolny istotne dla sprawy okoliczności, pomimo że na podstawie treści protokołu (wraz z załącznikami) takich okoliczności nie można było ustalić; art. 8 k.p.a. – w zakresie w jakim organ dowolnie ustalił istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym, a także w zakresie w jakim działania podmiotów kontrolujących naruszały obowiązujące procedury; art. 68 § 1 oraz § 2 k.p.a. w zakresie w jakim organ II instancji pominął naruszenia treści protokołu, z którego w szczególności nie wynikało "kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał", a także w zakresie w jakim podmioty kontrolujące naruszyły obowiązek zapoznania z treścią protokołu osób obecnych przy czynnościach kontrolnych; art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. w zakresie w jakim decyzje organów administracji nie odpowiadają wymaganiom stawianym przez ten przepis prawa, w szczególności odnośnie braku należytego uzasadnienia faktycznego, tj. "uzasadnienia nie korespondującego z dowodami w sprawie zebranymi". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Nie kwestionował błędu zawartego w treści protokołu kontroli dotyczącego nieprawidłowej daty i miejsca kontroli. Jednak kluczowe elementy protokołu, tj. oznaczenie strony, dane kierowcy, numer rejestracyjny pojazdu, stwierdzone naruszenie – zawierają prawidłowe dane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. VI SA/Wa 1402/09 uwzględnił skargę, aczkolwiek z innych powodów niż zostały w niej podniesione i wyrokiem z 14 października 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu i zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej spółki kwotę 280 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stwierdził w decyzji organu II instancji – Głównego Inspektora Transportu Drogowego – uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, przede wszystkim naruszenie art. 8 oraz 107 k.p.a. Polegały one na istotnej niejasności w rozstrzygnięciu organu II instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał bowiem w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a nie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który to organ, jak wynika z akt administracyjnych, wydał decyzję pierwszoinstancyjną w sprawie. Z akt tych nie wynika natomiast, żeby działał w tej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Ponadto jako datę decyzji organu I instancji wskazano [...] marca 2008 r., a nie [...] marca 2009 r. Numer decyzji wprawdzie odnosił się do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. ale Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego wywołuje uzasadnione wątpliwości co do treści podjętego rozstrzygnięcia. Sprzeczność zaś między rozstrzygnięciem, a jego uzasadnieniem prowadzić musi do wniosku o pierwszeństwie samego rozstrzygnięcia (por. wyrok z dnia 17 grudnia 1999 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA 2070/97, Lex nr 48693). Podniósł, że w aktach sprawy brak jest informacji o ewentualnym wydaniu przez organ postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki na podstawie art. 113 k.p.a. Poza tym stwierdził, że sytuacja, w której treść uzasadnienia pozostaje w sprzeczności z rozstrzygnięciem, narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3537/02, Lex nr 156938). WSA wskazał, że w realiach niniejszej sprawy uchybienie organu II instancji jest rażące również ze względu na okoliczności sprawy, gdzie w uzasadnieniu decyzji organ uzasadniał oczywistość wzmiankowanej wcześniej omyłki zawartej w załączniku do protokołu kontroli drogowej, dotyczącej daty i miejsca jej wykonania. Skoro odwołanie strony skarżącej zarzucało brak staranności organu w sporządzeniu protokołu kontroli, to na organie II instancji spoczywał szczególny obowiązek dołożenia staranności przy podejmowaniu i sporządzaniu decyzji odwoławczej, czyli tak, aby nie zostały popełnione żadne kolejne błędy. Sąd jednocześnie nie przesądził o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. Uchybienia organu II instancji miały bowiem charakter procesowy, ale były na tyle istotne, że uniemożliwiły mu kontrolę sądową podjętej przez ten organ i zaskarżonej przez stronę decyzji odwoławczej pod kątem oceny merytorycznych przesłanek rozstrzygnięcia, z uwagi na daleko idące rozbieżności między tym rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem. Polecił organowi odwoławczemu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uporządkowanie zebranych materiałów i wydanie decyzji czyniącej zadość regułom postępowania administracyjnego, w szczególności przewidzianym w art. 8 i 107 k.p.a., również w art. 7, 77 i 80 k.p.a. , a przede wszystkim wyeliminowanie wszelkich błędów i niedokładności, które powodują, iż Sąd nie może podjąć się skontrolowania poprawności działania organu odwoławczego, skoro nie wiadomo do końca jaki był jego przedmiot. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, czyli ponownie odwołania "od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej" w wysokości 1000 złotych, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących, a działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Ustalił, że wynika to zarówno z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., dołączonych do niego załączników, jak i pism kierowanych do strony przez organ, zwłaszcza pisma dotyczącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Dokonał oceny, iż w toku kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd wyposażony był w tachograf marki [...] nr [...]. W pojeździe umieszczona była tabliczka pomiarowa, na której została określona data sprawdzenia na [...] lutego 2007 r., udokumentowana fotografią załączoną do protokołu. Tachograf nie został poddany wymaganemu badaniu kontrolnemu, które winno być zgodnie z obowiązującym prawem przeprowadzone do dnia [...] lutego 2009 r. Odnosząc się do zarzutów, organ II instancji stwierdził, że z dokumentu przewozowego oraz kwitu WZ okazanych w trakcie kontroli przez kierowcę wynika jednoznacznie, że transport I kontrola wykonywane były w dniu [...] lutego 2009 r. Do kontroli drogowej nie mają zastosowania przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która jest uregulowana w art. 74 u.t.d. i wg wzoru określonego w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli z zakresu przewozu drogowego z dnia 30 kwietnia 2008 roku (Dz.U. Nr 76, poz. 454) – obowiązującego w dniu kontroli (uchylonego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 roku w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. Nr 145, poz. 1184), które weszło w życie z dniem 7 września 2009 roku). Przyznał, że w treści samego protokołu kontroli o nr [...] i jego załącznika, który jest integralną częścią protokołu, zachodzi sprzeczność w określeniu dnia i miejsca przeprowadzenia kontroli. Otóż data i godzina kontroli w samym protokole określona jest na dzień [...] lutego 2009 r., godz. [...], a jako miejsce przeprowadzenia kontroli wskazana jest miejscowość M., droga krajowa nr [...]; natomiast załącznik do protokołu określa, że kontrola została przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2009 r. w miejscowości M. na autostradzie nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe nie oznacza, że nie można ustalić faktycznej daty przeprowadzenia kontroli. Można ją ustalić na podstawie innych dokumentów, w tym pozostałych załączników do protokołu kontroli oznaczonych cyframi: la/l, la/2, lb/1, lb/2, lc/1, lc/2, ld/1, ld/2, le/1, le/2, lf - potwierdzonych za zgodność z oryginałami dokumentów i przedstawionych przez kierowcę podczas kontroli i opatrzonych datą dokonania czynności - [...] lutego 2009 r. Dodatkowo ocenił, że także każdy kolejny załącznik opatrzony jest pieczęcią kontrolującego inspektora i parafą podpisu kierowcy. Potwierdza to także datownik aparatu, którym wykonywane były fotografie w trakcie oględzin pojazdu podczas kontroli ustawiony na dzień [...] lutego 2009 r. ( załącznik nr le/1, le/2 ). Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domaga się uchylenia decyzji organu II instancji oraz utrzymanego nią w mocy rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zasądzenie kosztów według załączonego wykazu. Zarzuca naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a., poprzez przyjęcie istotnych dla sprawy okoliczności pomimo, iż nie można ich ustalić na podstawie protokołu kontroli; naruszenie art. 68 § 1 oraz § 2 k.p.a., ewentualnie art. 68 § 1 i 2 w zw. z art. 74 u.t.d. poprzez pominięcie błędów popełnionych w protokole kontroli, z którego nie wynikało min. kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, a także w zakresie w jakim podmioty kontrolujące naruszyły obowiązek zapoznania z treścią protokołu osób obecnych przy czynnościach kontrolnych (kierowcy); naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe skonstruowanie uzasadnienia faktycznego decyzji w ten sposób, że nie koresponduje ono z dowodami zebranymi w sprawie. Za cytowanym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazuje, jakie wymogi powinien spełniać protokół kontroli, jakie elementy protokołu można sanować na późniejszym etapie postępowania, w tym również w decyzji administracyjnej sporządzonej w oparciu o taki protokół. Nie jest możliwe "naprawienie" protokołu w części dotyczącej opisu stwierdzonych naruszeń. Popełniony w protokole kontroli błąd co do daty przeprowadzenia kontroli jest, zdaniem skarżącej, na tyle istotny, iż ma wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie i brak jest możliwości jego naprawienia w dalszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do prawidłowo stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Okoliczność, że kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [...] lutego 2009 r. potwierdza m.in. dokument WZ okazany do kontroli przez kierowcę oraz dokumenty stanowiące załączniki do protokołu oznaczone cyframi: la/l, la/2, lb/1, lb/2, lc/1, lc/2, ld/1, ld/2, le/1, le/2, lf, które zostały okazane przez kierowcę do kontroli i potwierdzone za zgodność z oryginałem podczas czynności kontrolnych i widnieje na nich wyraźnie data [...] lutego 2009 r. Każdy załącznik opatrzony jest pieczęcią inspektora i parafą kierowcy. Na dokumentacji fotograficznej również widnieje data sporządzenia fotografii tj. [...] lutego 2009 r., tożsama z datą przeprowadzenia czynności kontrolnych. Co więcej, pismo skierowane do strony zawiadamiające ją o wszczęciu postępowania administracyjnego datowane jest na dzień [...] lutego 2009 r. i informuje o tym, że postępowanie wobec przedsiębiorcy zostało wszczęte w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] lutego 2009 r. Również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tegoż pisma widnieje data [...] lutego 2009 r. Tym samym organ uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1402/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skarżący ponownie oparł skargę na zarzucie naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego. W związku z tym rozpoznania w pierwszej kolejności wymagały podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania. Innymi słowy, warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego jest – co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego. Niewątpliwie zatem, wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwala na formułowanie przesądzających ocen co do zaistnienia w konkretnym przypadku przesłanek uregulowanych przez prawo materialne. Przesłanki te w każdym przypadku muszą być zindywidualizowane. Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi na ponownie wydaną decyzję organu odwoławczego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Należy uznać, że w okolicznościach w niniejszej sprawy organ wykonał zalecenia Sądu w kwestii wyeliminowania błędu załącznika do protokołu kontroli, poprzez dokonanie oceny daty i miejsca przeprowadzenia kontroli w kontekście innych zgromadzonych podczas kontroli drogowej dowodów poświadczonych przez kierowcę i inspektora oznaczoną datą. Data i miejsce kontroli zostały ustalone ponad wszelką wątpliwość w konfrontacji z innymi, omówionymi dowodami w sprawie, potwierdzającymi wiarygodność i rzetelność ustalonego stanu faktycznego. Nie ma bowiem innej procesowej możliwości wyeliminowania błędu czy niedokładności poprzez sprostowanie oczywistej omyłki, w sytuacji gdy chodzi o dokument - załącznik do protokołu kontroli drogowej. W ocenie Sądu, w wyniku prawidłowo dokonanych ustaleń w toku kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] marca 2009 r. wydał decyzję o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Materialna podstawa decyzji znalazła zatem zastosowanie. Zgodnie z ust. 3 lit. b rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym badanie mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III lit. f) pkt 3 dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzane co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi badaniami dla pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takim badaniu należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej. Według art. § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego naruszenia cyt. norm jest treść lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do w/w ustawy, który nakłada karę w wysokości 1000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. W ocenie Sądu, organ odwoławczy wyczerpująco omówił dokonane ustalenia w kontekście materialnej podstawy odpowiedzialności administracyjnej skarżącego. Odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutów strony. Ustalił, dokonując oceny dowodów na mocy art. 80 k.p.a., iż kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [...] lutego 2009 r. Należy sie zgodzić, że potwierdza tę okoliczność m.in. dokument WZ okazany do kontroli przez kierowcę. Sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi w protokole kontroli co do miejsca, terminu przeprowadzenia kontroli została wyjaśniona i oceniona na podstawie załączników do protokołu oznaczonych cyframi: la/l, la/2, lb/1, lb/2, lc/1, lc/2, ld/1, ld/2, le/1, le/2, lf , które zostały okazane przez kierowcę do kontroli i potwierdzone za zgodność z oryginałem podczas czynności kontrolnych. Widnieje na nich wyraźnie data [...] lutego 2009 r. Każdy załącznik opatrzony jest pieczęcią inspektora transportu drogowego - R. B. i parafą kierowcy - M. M. Ponadto na dokumentacji fotograficznej również widnieje data sporządzenia fotografii tj. [...] lutego 2009 r., która prawidłowo została oceniona jako tożsama z datą przeprowadzenia czynności kontrolnych (załącznik nr le/1, le/2). Dodatkowo ocenę te potwierdza załącznik do protokołu kontroli nr [...], w którym omyłkowo w opisie stwierdzonych naruszeń wskazano jako dzień zatrzymania kontrolowanego pojazdu do kontroli na [...] lutego 2009 r., w prawym górnym rogu zawiera informację: "załącznik do protokołu kontroli nr [...] z dnia 2009-02-[...] [...] Opis stwierdzonych naruszeń" oraz pismo skierowane do strony zawiadamiające ją o wszczęciu postępowania administracyjnego datowane jest na dzień [...] lutego 2009 r. Wynika z jego treści, że postępowanie wobec przedsiębiorcy zostało wszczęte w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] lutego 2009 r. Również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tegoż pisma widnieje data [...] lutego 2009 r. Skoro organ poza wszelką wątpliwość ustalił, mając na względzie wytyczne WSA, zgodnie z art. 153 p.p.s.a, że kontrola drogowa w przedmiotowej sprawie miała miejsce w dniu [...] lutego 2009 r., to w konsekwencji w tym dniu kontroli miało miejsce zdarzenie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Zgodnie bowiem z datą wskazaną na tabliczce pomiarowej kolejne badanie kontrolne urządzenia rejestrującego powinno zostać przeprowadzone do dnia [...] lutego 2009 r. Sąd, jako nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jako że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie, zarówno prawne i faktyczne. Organ w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny, przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz szeroko i szczegółowo ustosunkował się do argumentów podnoszonych przez skarżącą stronę. Wskazana na wstępie formalna wada nie stanowi tego rodzaju uchybienia, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem okoliczność ta de facto została oceniona jako omyłka i oceniona w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, co umożliwia art. 80 k.p.a. Sąd nie podzielił twierdzenia strony, że popełniony w protokole kontroli błąd co do daty przeprowadzenia kontroli uniemożliwia dokonanie ustaleń co do tej daty w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w czasie tej kontroli. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941) znaczenia dowodowego protokołu kontroli nie sposób przecenić, gdyż obrazuje on stan faktyczny, który później nie sposób jest już odtworzyć. Dlatego z punktu widzenia interesów przewoźnika istotne jest wniesienie do protokołu kontroli pojazdu wszystkich istotnych uwag mogących mieć wpływ na kwestię jego odpowiedzialności. W okolicznościach niniejszej sprawy brak zarzutów do protokołu potwierdza ostatecznie wiarygodność poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń istniejących w momencie kontroli pojazdu na drodze publicznej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.