VI SA/Wa 980/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi F. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2010 r., nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 138 § 1 kpa w związku z art. 66 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., nr 14, poz. 92) utrzymał w mocy decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...[ stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...]. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosku F. D. prowadzącego [...], z dnia [...] października 2005 r. uzupełnionego brakującą dokumentacją z dnia [...] listopada 2005 r., przyznał pracodawcy status pracy chronionej z dniem [...] listopada 2005 r. tj. z dniem stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Pracy, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy przy ulicy O. i ulicy A. w S. spełniają warunki określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W dniu [...] lutego 2008 r. Wojewoda [...] zwrócił się do organu odwoławczego-Ministra Pracy i Polityki Społecznej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], z uwagi na to, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na przyznaniu pracodawcy statusu pracy chronionej mimo, iż nie spełniał on (na dzień złożenia wniosku) wymogu określonego w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], a po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pracodawcy, decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż wydając decyzję w dniu [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] w sposób rażący naruszył przepisy art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...). Wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 2596/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2008 r. oraz poprzedzająca ją decyzje z dnia [...] lipca 2008 r. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosku pracodawcy o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. W ocenie Ministra, decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. przyznająca status zakładu pracy chronionej pracodawcy tj. F. D. prowadzącemu [...] ul. O. [...] i ul. A. [...] w S. od dnia [...] listopada 2005 r. na czas nieokreślony, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na przyznaniu pracodawcy wzmiankowanego statusu, mimo, że nie spełniał on wymogu określonego w art. 28 ust.1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...). Organ podniósł, że z zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] lutego 2004 r. wynikało, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej pracodawca prowadził działalność gospodarczą w trzech miejscach: w S. przy ul. O. [...] i przy ul. A. [...] oraz w P. przy ul. B. Pozytywne decyzje PIP o spełnieniu warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...) dotyczyły jedynie obiektów w S. przy ul. O. [...] i przy ul. A. [...]. W odniesieniu do obiektu w P. decyzja PIP z dnia [...] października 2005 r. poświadczała, że obiekt ten nie spełnia warunków określonych w art. 28 ust.1 pkt 2 ww. ustawy. Odwołując się do postępowań administracyjnych związanych z decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1129/07 organ stwierdził, że na dzień wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym, a zatem możliwe było procedowanie wobec decyzji z [...] listopada 2005 r. w trybie nadzwyczajnym. Wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r. organ odwoławczy stwierdził, iż przeprowadził postępowanie uzupełniające, w wyniku którego, na podstawie pisma Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i [...] oraz protokołu kontroli PIP przeprowadzonej w dniach [...], [...] października 2009 r. ustalono, że pracodawca również prowadził działalność gospodarczą w obiekcie w P., gdzie znajdował się tartak i suszarnia drewna, a doraźnie zatrudnianych w nim było do trzech osób niepełnosprawnych. Oznacza to, zdaniem organu, że pracodawca na dzień złożenia wniosku o przyznanie statusu pracy chronionej tj. na dzień [...] października 2005 r. nie spełniał warunków określonych w przepisie art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...), od których spełnienia zależy przyznanie stratusu pracy chronionej. Warunków tych nie spełniał aż do wykreślenia obiektu w P. z ewidencji działalności gospodarczej. Zatem Wojewoda [...], wydając decyzje z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] przyznającą status pracy chronionej mimo niespełnienia przez pracodawcę warunków, rażąco naruszył przepisy art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy o rehabilitacji (...). Skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. złożył F. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 16 §1 w zw. z art. 8 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 kpa. poprzez wzruszenie decyzji w sytuacji gdy nie występowały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, co w sposób oczywisty narusza zasadę pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa, błędne zastosowanie art. 156 §1 pkt 2 kpa polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. podczas, gdy powyższa decyzja prawa nie naruszała, w szczególności w stopniu rażącym. Podniósł, że z samej tylko treści wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie sposób wyprowadzić kategorycznego wniosku, jak czyni to organ, że w obiekcie w P. pracowali niepełnosprawni, tymczasem faktycznie skarżący nie prowadził tam działalności gospodarczej, - naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1129/07 oraz drugiego wyroku z dnia 6 maja 2009 r., wydanego w tym samym stanie faktycznym. Zdaniem strony, skoro WSA pozostawił w obrocie prawnym decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. organ nie mógł obecnie stwierdzić nieważności tejże decyzji. Zaistniała tzw. powaga rzeczy osądzonej, - naruszenie art. 154 § 1 kpa i art. 155 kpa polegające na błędnym wydaniu decyzji w sytuacji kiedy nie przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes strony. Skarżący sam nie nadał sobie statusu, a był poddany dokładnej weryfikacji przez organy administracji. W tej sytuacji nie może ponosić ujemnych konsekwencji błędnych decyzji urzędników. Poprzez przyznanie statusu strona nabyła pewne prawa, które w konsekwencji wywołały już nieodwracalne skutki prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentował ponownie, że status zakładu pracy chronionej (zpchr) nadawany jest podmiotowo konkretnemu pracodawcy, a nie jego przedsiębiorstwu czy oddziałom i obejmuje wszystkie miejsca prowadzonej działalności. W przedmiotowej sprawie bez znaczenia jest, dokonana w dniu [...] kwietnia 2007 r. zmiana w ewidencji działalności gospodarczej, w wyniku której od dnia [...] kwietnia 2007 r. jedynym miejscem prowadzenia działalności jest obiekt przy ulicy A. [...] w S., bowiem przyznanie statusu pracy chronionej pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej możliwe jest dopiero od dnia udokumentowania przez pracodawcę spełnienia wszystkich warunków, określonych w art. 28 ust. 1 ustawy, we wszystkich miejscach prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Zatem ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie ponownego nadania statusu zakładu pracy chronionej zainicjował wniosek z dnia [...] października 2005 r. F. D. o wydanie decyzji przyznającej status zakładu pracy chronionej od dnia [...] października 2005 r. W tym wniosku wskazał, iż posiadał taki status od dnia [...] października 2002 r. do dnia [...] października 2005 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] przyznał status zakładu pracy chronionej pracodawcy prowadzącemu [...], ul. O. [...] i ul. A. [...] w S. od dnia [...] listopada 2005 r. na czas nieokreślony. Od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. skarżący wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję. Decyzja z [...] kwietnia 2006 r. nie była zaskarżona w postępowaniu sądowoadminstracyjnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] maja 2006 r. na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych odmówił skarżącemu przyznania statusu zakładu pracy chronionej z dniem [...] października 2005 r. W rezultacie złożonego odwołania powyższa decyzja została uchylona decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. F. D. złożył skargę do WSA w Warszawie na decyzję z [...] kwietnia 2007 r., który wyrokiem z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1129/07 uchylił decyzję zaskarżoną (z dnia [...] kwietnia 2007 r.) oraz decyzję organu pierwszej instancji (z dnia [...] maja 2006 r.) a także, działając na podstawie art. 135 p.p.s.a - decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r.. Sąd uznał, że uchylenie decyzji z [...] kwietnia 2006 r. jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Z powyższego wynika, że po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie w obrocie prawnym pozostała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] przyznająca stronie status zakładu pracy chronionej oraz odwołanie skarżącego od tej decyzji. Należy wyjaśnić, że w wyroku z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1129/07 Sąd wyraził pogląd, że organ przedwcześnie uznał, iż skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Sąd podkreślił, że faktyczne żądanie strony zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. powinien organ ponownie ustalić w sposób niebudzący wątpliwości. W rezultacie zastosowania się z mocy art. 153 p.p.s.a. do powyższego wyroku, organ pozostawił podanie F. D. z dnia [...] grudnia 2005 r. bez rozpoznania. Rozpatrując niniejszą sprawę podkreślenia wymaga, iż w żadnym razie w toku aktualnego postępowania nadzwyczajnego, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie był związany oceną WSA w Warszawie dokonaną w sprawie sygn. akt. VI SA/Wa 1129/07, gdyż powyższa ocena dotyczyła kwestii związanych z postępowaniem zwykłym. Na gruncie rozpatrywanej sprawy podstawowym zagadnieniem było natomiast ustalenie, czy od dnia wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego, aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, decyzja z dnia [...] listopada 2005 r. pozostawała w obrocie prawnym, gdyż obarczone wadą byłoby rozstrzygnięcie organu stwierdzające nieważność decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego. W tym zakresie należy podnieść, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] przyznająca status zakładu pracy chronionej pracodawcy tj. F. D. od dnia [...] listopada 2005 r. na czas nieokreślony pozostawała w obrocie prawnym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, pismo strony uprzednio potraktowane przez organ odwoławczy jako odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. zostało pozostawione bez rozpoznania, a zatem powyższa decyzja stała się ostateczna. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, Minister Pracy i Polityki Społecznej jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 157§1 kpa. miał prawo dokonania oceny, czy przy wydaniu powyższej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, rażące naruszenie prawa polegało w rozpatrywanej sprawie na przyznaniu pracodawcy statusu zakładu pracy chronionej pomimo, że nie spełniał on wymogu określonego w art. 28 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych o rehabilitacji (Dz. U. Nr 123, poz. 776. ze zm. obecnie tj. Dz. U. z 2008r. Nr 14, poz. 92 ). Powyższe stanowisko zasługuje na aprobatę. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu na dzień wydania decyzji o przyznaniu statusu zpchr, decyzję w tej sprawie potwierdzającą spełnienie warunków określonych w art. 28 cyt. ustawy, wydaje wojewoda. W myśl art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy takim warunkiem jest, aby obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadały przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, a także uwzględniały potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniały wymagania dostępności do nich. Sąd podziela stanowisko organu, co do charakteru statusu zakładu pracy chronionej. Status ten ma charakter podmiotowy. Jednakże przyznawany jest po spełnieniu warunków przedmiotowych m.in. obejmuje wszystkie obiekty i pomieszczenia użytkowane przez pracodawcę. Zaakcentować w tym miejscu trzeba, że niedopełnienie obowiązków i wymagań określonych w art. 28 powołanej ustawy, choćby w niektórych tylko jednostkach pracodawcy, będących miejscem zatrudnienia osób niepełnosprawnych, daje podstawę do całkowitego pozbawienia pracodawcy statusu prowadzącego zakład pracy chronionej (art. 30 ust.3 ustawy: wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełnienia warunków lub obowiązków o których mowa w art. 28 ust.1-3, art. 33 ust.1 lub 3 pkt 1 i 2 lub odpowiednio art. 28 ust.1 pkt 1-3 , art. 29 lub 30 ust.2 lit.b), z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków). Takie też stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 25 maja 2000 r. II SA/710/00. Decyzja o przyznaniu statusu zpchr została wydana w dniu [...] listopada 2005 r. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, iż na dzień złożenia wniosku o przyznanie statusu zpchr obiekty i pomieszczenia w P. były użytkowane i byli zatrudnieni tam pracownicy (osoby niepełnosprawne). W aktach sprawy znajduje się protokół kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy w stosunku do obiektu w P. w dniach [...], [...] października 2005 r. Z jego treści wynikają fakty dotyczące faktycznego użytkowania tego obiektu i zatrudniania w nim osób niepełnosprawnych. W jej wyniku Inspektor Pracy Okręgowej Inspekcji Pracy w P. decyzją z [...] października 2005 r. stwierdził m.in., że obiekty w P. nie spełniają wymagań pod kątem zatrudniania osób niepełnosprawnych w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z 27.08.97 r. o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Także sam skarżący, w piśmie z [...] listopada 2005 r. potwierdził fakt, iż obiekt w P. nie spełnia warunków ustawowych. Mimo tej wiedzy Wojewoda [...] wydaje decyzję w dniu [...] listopada 2005 r. o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej pracodawcy F. D. Zgodzić się należy z organem, że decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2005 r. narusza prawo w sposób rażący. Odwołując się do orzecznictwa sądowego oraz poglądów doktryny można wskazać, że sformułowanie "rażące naruszenie prawa" oznacza naruszenie prawa w sposób oczywisty i bezsporny. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Poglądy doktryny i orzecznictwo NSA skłaniają się do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego tylko z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażoną stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka, nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe (tak NSA w wyroku z 9 marca 2002 r. sygn. akt I SA/ka 1582/98 Lex nr 42914, por też wyrok NSA z 26 września 2000 r. sygn. akt V SA 2998/99 Lex nr 51249). Nie budzi wątpliwości Sądu, ze decyzja Wojewody [...] z [...] października 2005 r. w okolicznościach sprawy niniejszej narusza prawo i to w sposób rażący. Pracodawca, na dzień przyznania statusu zakładu pracy chronionej tj. [...] października 2005 r. nie spełniał warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...), od których zależy przyznanie statusu zakładu pracy chronionej. Warunków tych nie spełniał obiekt w P. W obiekcie tym były zatrudniane osoby niepełnosprawne. Jak zaznaczono wyżej status zakładu pracy chronionej ma charakter podmiotowy. Jednakże przyznawany jest po spełnieniu warunków przedmiotowych m.in. obejmuje wszystkie obiekty i pomieszczenia użytkowane przez pracodawcę. Skoro jeden z nich (obiekt w P.) nie spełniał warunków ustawowych to pracodawca nie mógł uzyskać statusu zakładu pracy chronionej. Bez znaczenia jest zatem brak wniosku o objęcie statusem zakładu w P. i okoliczność, iż jedynym miejscem wykonywania działalności gospodarczej od [...] kwietnia 2007 r. jest zakład przy ulicy A. Każdy z obiektów użytkowanych przez pracodawcę, na dzień złożenia wniosku musi spełniać warunki z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...) a wówczas pracodawca uzyskuje status zakładu pracy chronionej. Zatem Wojewoda [...], wydając decyzję w dniu [...] października 2005 r., przyznającą pracodawcy status zakładu pracy chronionej mimo niespełnienia przez niego warunków ustawowych, rażąco naruszył prawo, albowiem w sposób rażący naruszył art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...). Treść decyzji jest sprzeczna z istotą przepisu. Decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...). Oczywistość naruszenia polega na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną wydanej decyzji. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Status zakłady pracy chronione uzyskuje konkretny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w więc instytucja w znaczeniu podmiotowym. Status zakładu pracy chronionej dotyczy go w całości. Nie można więc przyjąć, że dany podmiot jest w części zakładem pracy chronionej, a pozostałej części zwykłym zakładem gospodarczym. Strona nie mogła więc nabyć prawa skoro nigdy go nie posiadała z braku warunków do jego zaistnienia. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych jej podstaw.