VI SA/Wa 985/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania A. Sp. z o.o. [...] prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. A. Sp. z o.o. [...] (dalej jako skarżąca, spółka) wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, iż jest małą firmą [....] zatrudniającą 4 osoby, przy czym na zakup w 2005 r. hotelu zaciągnęła kredyt w kwocie miliona złotych. Z kolei trudna sytuacja w 2009 r. i zamknięcie roku obrotowego stratą w wysokości prawie 100 000 zł. zmusiło skarżącą do zaciągnięcia sześciomiesięcznego kredytu w kwocie 32 tysięcy złotych. Z uwagi na konieczność spłaty tego kredytu w miesiącu lipcu br. nie jest możliwe zebranie środków na opłacenie wpisu sądowego. W przypadku bowiem braku dokonania spłaty krótkoterminowego kredytu spółka może zostać postawiona w stan upadłości. Z uwagi na fakt, iż złożony wniosek był niewystarczający do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony skarżącej, została ona wezwana zarządzeniem referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie określonych dokumentów. W odpowiedzi strona przedłożyła między innymi wyciągi z rachunku bankowego, bilans i zeznanie podatkowe. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W niniejszej sprawie powyższa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w żądanym przez skarżącą spółkę zakresie nie zachodzi. Nie można bowiem mówić o braku środków w sytuacji, w której z przedłożonych wydruków z rachunku bankowego spółki wynika, iż na jej rachunek wpływają wpłaty od kontrahentów, jak również spółka reguluje swoje należności względem innych podmiotów gospodarczych, jak i instytucji publicznych. Saldo końcowe w miesiącu kwietniu wyniosło 15 tysięcy złotych, w miesiącu maju wahało się od kwoty 4000 zł do kwoty 51 345 zł., przy czym dopiero spłata części kredytu krótkoterminowego w dniu [...] maja 2010 r. w kwocie 17 tysięcy złotych spowodowała spadek salda do wartości ok. 290 zł. Nadmienić w tym miejscu należy, iż także w kwietniu dokonano spłaty raty kapitałowej w kwocie 8 000 zł oraz odsetek. Z kolei w czerwcu ponownie można odnotować szereg wpłat w kwotach od kilku do kilkunastu tysięcy złotych na rachunek spółki, natomiast wśród wypłat należy zwrócić uwagę na dokonaną wypłatę dla jedynego wspólnika i zarazem prezesa zarządu spółki tytułem spłaty odsetek za 2009 rok w wysokości 10 000 zł. Niewątpliwe spółka dysponowała więc kwotami pozwalającymi na pełne pokrycie wymaganego wpisu sądowego a struktura wydatków, w tym spłaty należności wspólnika, nie wskazują na niemożność przeznaczenia posiadanych środków na uiszczenie wpisu sadowego. Tym samym stwierdzić należy, że spółka nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Oceny tej nie podważa podniesiony przez stronę brak zysku w bieżącym roku, bowiem strata, na którą powołuje się skarżąca spółka jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast braku środków finansowych, a co za tym idzie, sama ta okoliczność nie warunkuje potrzeby udzielenia pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 260/08, niepubl.). Znacznie istotniejsze jest to, że skarżąca w dalszym ciągu uzyskuje przychody oraz to, iż tak posiadanymi środkami może swobodnie gospodarować. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji