VI SA/Wa 992/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wpisu na listę adwokatów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wpisu na listę adwokatów. Pismem z dnia 17 lipca 2017 r. P. złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że rozpatrzenie wniosku Z. o stwierdzenie nieważności uchwały W. w [...] z dnia [...] października 1978 r. o wpisaniu M. M. na listę adwokatów w terminie zakreślonym przez Ministra Sprawiedliwości może wywołać trudne do odwrócenia skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże, zanim Sąd przystąpi do badania, czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wykonania, a zatem, czy decyzja (postanowienie) podlega wstrzymaniu. W aktualnym stanie prawnym o zdolności do wykonania aktów jurysdykcji administracyjnej przesądzają dwie nierozerwalnie ze sobą związane cechy tych aktów: formalna - w postaci ich ostateczności w administracyjnym toku instancji oraz materialna, polegająca na określonej właściwości rozstrzygnięcia, dzięki której aktowi przysługuje moc wiążąca (obowiązująca). Moc wiążąca (obowiązująca) przysługuje niektórym tylko aktom, a mianowicie takim, które mają funkcję kształtującą w tym sensie, że powodują zmiany w sferze prawnej adresata poprzez wiążące stwierdzenie, ustanowienie, zmianę lub uchylenie praw lub obowiązków. Decyzje takie rodzą normatywne skutki i jako takie muszą być uznawane za obowiązujące i respektowane przez organy władzy publicznej i osoby, których dotyczą. Brak funkcji kształtującej aktu jurysdykcji administracyjnej, tzn. brak charakterystycznych dla rozstrzygnięć o materialnych uprawnieniach lub obowiązkach stron normatywnych jego skutków w postaci wiążącego orzeczenia o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania mu cechy wykonalności. Dotyczy to aktów prawa procesowego (decyzji niemerytorycznych i postanowień) oraz większości aktów o charakterze odmownym (A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej 2013 r, s. 264.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie uchylające uchwałę P. odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały W. w [...] z dnia [...] października 1978 r. o wpisaniu M.M. na listę adwokatów. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają bowiem jest aktem, który nie nosi znamion wykonalności, wobec czego wniosek o jego wstrzymanie uznać należy za bezzasadny. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może dotyczyć, jak to już powyżej wskazano, jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2006 r., s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.