VI SA/Wa 999/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę VI SA/Wa 999/18 Uzasadnienie Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14.06.1960 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej kpa) w związku z art. 244 ust. 11 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 - dalej pwp) stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 3 stycznia 2018 r. od decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej w części udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" [...] zgłoszony w dniu 19 sierpnia 2005 r. przez I. (zwany dalej "skarżącym"). Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2013 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję o odmowie w części udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" [...]. Od decyzji tej skarżący złożył wniosek z dnia 30 kwietnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie tym skarżący wniósł również o zawieszenie postępowania. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 98 kpa postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. zawiesił na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie Urząd Patentowy RP wskazał, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania Zgłaszający nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. W związku z brakiem wpływu wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, Urząd Patentowy RP w dniu [...] stycznia 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...]. Na decyzję tę została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 września 2017 r. oddalił skargę. Następnie skarżący złożył kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej w części udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" [...]. Mając na uwadze złożony wniosek organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wyjaśnił, że skarżący powtórnie złożył wniosek w sprawie tej samej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., która była już zaskarżona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 30 kwietnia 2013 r. Organ nadmienił, że wniosek ten został rozpoznany i została wydana decyzja o umorzeniu postępowania. Organ uznał, że złożenie kolejnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedopuszczalne w świetle brzmienia art. 134 kpa. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] lutego 2018 r. z uwagi na wydanie go z naruszeniem art. 245 ust. 2 p.w.p., na który powołał się skarżący w odwołaniu z dnia 3 stycznia 2018 r. poprzez brak jego zastosowania oraz o zasadzenie od urzędu zwrotu kosztu postępowania. Skarżący uzasadniając swoją skargę wskazał, że postępowanie zainicjowane jego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało w sposób "niefortunny" umorzone. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt FSK 2326/04, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOS"). Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności rozstrzygnięcia oraz nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczową kwestią jest ocena, czy organ zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez stronę pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. Nie ulega wątpliwości, że Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że wydanie kolejnych decyzji w sprawie ostatecznie rozstrzygniętej w ramach kontroli instancyjnej uruchomionej wskutek wniesionego już uprzednio odwołania stanowiłoby naruszenie art. 127 § 1 i art. 134 k.p.a. Skład orzekający akceptuje stanowisko organu odwoławczego, że rozpoznanie odwołania w poddanej sądowej kontroli sprawie było niedopuszczalne, a to obligowało do zastosowania art. 134 k.p.a. Organy administracji publicznej prowadząc postępowanie związane są ogólnymi regułami postępowania administracyjnego. W szczególności, organy te działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i art. 7 k.p.a.). Nadto, co wymaga podkreślenia, postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: wstępnej, postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany w pierwszej kolejności ocenić czy odwołanie jest w ogóle dopuszczalne, a w dalszej czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ norma zawarta w art. 134 k.p.a., który stanowił podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia. Postanowienie to wydawane jest we wstępnym etapie postępowania odwoławczego i ma charakter wyłącznie procesowy, co oznacza, że nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Przeciwnie, jest ono podejmowane właśnie w sytuacjach, gdy merytoryczne rozpoznanie odwołania jest uniemożliwione. Tym samym organ odwoławczy, jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania, zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wstępnego zmierzającego do weryfikacji istnienia podstaw do takiego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W tych zaś ramach powinien zbadać dopuszczalność odwołania w sensie przedmiotowym i podmiotowym, czyli czy wniesienie odwołania nastąpiło z zachowaniem terminu, spełnieniem wymogów, co do jego poprawności formalnej, czy jest w ogóle dopuszczalne, co warunkuje prawną jego skuteczność. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) przez legitymowany podmiot, natomiast przesłanki przedmiotowe, to wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 316/08 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/GI 209/08, CBOS). W rozpatrywanej sprawie nie występuje przedmiot orzekania, bowiem sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Pierwszy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy postępowania zakończonego wydaniem decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2013 r. zostało zakończone decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Skarżący złożył skargę do Sądu na tę decyzję i prawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 830/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Należy przychylić się zatem do stanowiska organu odwoławczego, że rozpoznanie kolejnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w badanej sprawie naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 134 k.p.a., ale także stanowiłoby naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mocą tego przepisu stwierdza się nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, zatem korzysta ona z przymiotu trwałości decyzji i jej zmiana w trybie zwyczajnym jest niedopuszczalna. Zasadnie więc badając pod względem formalnym wniesiony wniosek organ uznał jego niedopuszczalność, na podstawie art. 127 § 1 i art. 134 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł , jak w sentencji