VI SAB/Wa 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Krajową Radę Doradców Podatkowych w przedmiocie przekształcenia wpisu warunkowego na wpis na listę doradców podatkowych oddala skargę Na podstawie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) T. S. złożył w dniu [...] grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, uzupełnioną [...] stycznia 2012 r., na przewlekłe działanie Krajowej Rady Doradców Podatkowych w W., bliżej nie uzasadniając swojego żądania. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Doradców Podatkowych (dalej jako Krajowa Rada lub KRDP) wnosiła o odrzucenie skargi lub jej oddalenie wskazując, że wobec niewykonania przez skarżącego wezwania z dnia [...] października 2011 r., postępowanie w sprawie nie zostało w ogóle wszczęte. Postępowanie będące przedmiotem skargi T. S. dotyczy przekształcenia wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych we wpis. Zgodnie z ustaleniami Krajowej Rady Doradców Podatkowych, skarżący został skreślony z listy doradców podatkowych decyzjami Krajowej Rady z dnia [...] czerwca 2009 r. i [...] grudnia 2009 r., które to decyzje na skutek ich zaskarżenia przez T. S. zostały, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 727/10, uchylone i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Krajową Radę. Uznając, że KRDP nie podejmuje działań w sprawie dotyczącej wniosku o przekształcenie wpisu, T. S. złożył do WSA w Warszawie skargę na jej bezczynność, a następnie wniosek o wymierzenie Krajowej Radzie grzywny. Skargę na bezczynność z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia (nie wystąpienia przez skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) sąd odrzucił, natomiast wniosek o ukaranie grzywną Krajową Radę został pozostawiony bez rozpoznania. Krajowa Rada Doradców Podatkowych, po uchyleniu jej decyzji przez sąd administracyjny, procedując na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. oraz w oparciu o § 1 ust. 1 uchwały nr 39/2002 Krajowej Rady Doradców Podatkowych z dnia 5 czerwca 2002 r., wezwała pismem z dnia [...] października 2011 r. T. S. do uzupełnianie braku formalnego wniosku o przekształcenie wpisu warunkowego we wpis przez uiszczenie opłaty od wniosku. Wezwanie zostało doręczone T. S. [...] października 2011 r. T. S. nie uiścił wpisu od wniosku, natomiast pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wezwał Krajową Radę Doradców Podatkowych do usunięcia naruszenia prawa, przesyłając wezwanie do wiadomości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Krajowa Rada, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. powiadomiła T. S. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpatrzenia, wobec nieuzupełnienia braku wniosku (wniesienia wpisu), do uzupełnienia którego T. S. został wezwany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zgodnie z § 1 ust. 1 uchwały nr 39/2002 KRDP z dnia 5 czerwca 2002 r. za rozpatrzenie wniosku o przekształcenie wpisu o charakterze warunkowym we wpis na listę doradców podatkowych pobiera się opłatę w wysokości opłaty za egzamin na doradcę podatkowego obowiązującej w dniu złożenia wniosku (600 zł). Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. wydanym w sprawie II GSK 489/07 (wskazanym także w odpowiedzi na skargę) uchwała ta wprawdzie nie zawierała podstawy prawnej jej podjęcia, ale istnienie takiego upoważnienia w art. 87 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213) kwalifikuje ten brak do kategorii uchybienia formalnego, które nie wpłynęło na jej ważność, gdyż takie kryteria oceny legalności aktów przyjmuje się w orzecznictwie administracyjnym i sądowym. NSA zwrócił również uwagę na poprawność ustalenia opłaty od wniosku o wpis przez odesłanie do wysokości opłaty za egzamin na doradcę podatkowego, określonej w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 lipca 2002 r. w sprawie opłat określonych w ustawie o doradztwie podatkowym. Uchwała nr 39/2002 KRDP - z wyjątkiem § 1 ust. 2 - nie była kwestionowana w trybie nadzoru przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych zatem nadal obowiązuje. Jak już wskazano, wezwanie T. S. przez Krajową Radę do uzupełniania wniosku o dokonanie wymaganego wpisu, oparte było na przepisie art. 64 § 2 k.p.a. zgodnie, z którym "Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.". Pozostawienie z tego powodu podania bez rozpoznania nie ma przewidzianej formy dla decyzji administracyjnej lub postanowienia, gdyż jest czynnością materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt III ZP 11/01). Jeżeli zatem organ skorzystał z art. 64 k.p.a. nie dochodzi do wszczęcia postępowania i nie może się ono toczyć z powodu braków formalnych podania, nieusuniętych przez stronę. W związku z tym złożenie skargi na przewlekłe postępowanie Krajowej Rady Doradców Podatkowych, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie znajduje w realiach rozpoznawanej sprawy uzasadnienia. Organ wyraźnie wskazał w wezwaniu z dnia [...] października 2011 r., iż warunkiem formalnym dla rozpatrzenia wniosku skarżącego było wniesienie opłaty od tego wniosku w wysokości podanej w wezwaniu. Podstawa prawna żądania opłaty została sprecyzowana wskazanymi przepisami powołanej uchwały nr 39/2002 i rozporządzenia Ministra Finansów z jednoczesnym poinformowaniem skarżącego o skutkach niewykonania wezwania, wynikających z art. 64 § 2 k.p.a. Uiszczenie bowiem opłaty za przekształcenie wpisu warunkowego we wpis stanowi warunek sine qua non uznania, że wniosek o przekształcenie wpisu warunkowego we wpis został złożony prawidłowo, w sposób pozwalający na skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia wpisu warunkowego we wpis na listę doradców podatkowych (por. wyrok WSA z dnia 30 sierpnia 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 658/10). Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu Krajowej Radzie Doradców Podatkowych prowadzenia postępowania w sposób przewlekły w sytuacji, w której organ ten prawidłowo wykonuje swoje obowiązki umocowane we właściwych przepisach prawa. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że brak jest podstaw do zarzucenia Krajowej Radzie, by procedując w sprawie z wniosku skarżącego wykonywała te obowiązki w sposób opieszały lub dokonywała czynności zbędnych dla prowadzonego postępowania. Jak bowiem podkreślano w wyżej cytowanym wyroku WSA, co także znajduje oparcie w przepisach wskazanej uchwały nr 39/2002 i rozporządzenia Ministra Finansów, wniesienie opłaty od wniosku jest jednym z koniecznych warunków do rozpatrzenia sprawy o przekształcenie wpisu warunkowego we wpis. W związku z tym, uchylanie się skarżącego od spełnienia tego obowiązku, w pełni uzasadniało zachowanie Krajowej Rady wynikające z zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.