VI SAB/Wa 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie dofinansowania kosztów leczenia postanawia: odrzucić skargę W dniu 24 lutego 2012 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga W. B. na bezczynności Ministra Zdrowia w przedmiocie dofinansowania kosztów leczenia. Skarżąca w skardze zarzuciła, że Minister Zdrowia nie wydał satysfakcjonującej jej decyzji w zakresie dofinansowania za pobyt na leczeniu w kompleksach sanatoryjnych w 1992 r. oraz w 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie w przypadku uznania skargi do Sądu za dopuszczalną. Organ uzasadniając swoje stanowisko w zakresie odrzucenia skargi stwierdził, że skarga do Sądu jest niedopuszczalna, bowiem przedmiot skargi nie mieści się w zakresie kontroli działania przewidzianej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy przeanalizować kwestię dopuszczalności jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Przede wszystkim należy podkreślić, że wprawdzie sąd administracyjny, który stał się adresatem skargi W. B., sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej, lecz kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ma więc charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie akty i działania wskazane w ww. ustawie. Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w § 2 art. 3 ustawy. Zgodnie z jego treścią kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na: decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.) Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W sprawie niniejszej skarga dotyczy bezczynności Ministra Zdrowia w zakresie dofinansowania kosztów leczenia pobytu skarżącej w dwóch sanatoriach na leczeniu. Jak wynika z akt sprawy, wnioski skarżącej w zakresie dofinansowania pobytu na rehabilitacji w dwóch ośrodkach sanatoryjnych były załatwiane przez organ w trybie skarg i wniosków (art. 227 działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego). Skarżąca za każdym razem uzyskiwała od organu stosowną informację i wyjaśnienia w zakresie sposobu załatwienia odnośnie składanych przez nią wniosków. Minister Zdrowia konsekwentnie informował skarżącą, iż w sprawach przez nią poruszanych nie jest organem właściwym w sprawie, bowiem organem właściwym w sprawie spraw związanych z pomocą społeczną, rehabilitacją zawodową oraz zabezpieczeniem społecznym jest Minister Pracy i Polityki Społecznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że na działania organów podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII Kpa nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, publ. Lex 205439, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57, s. 90. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 27). Zawiadomienie to może być jedynie kwestionowane nową skargą złożoną w trybie skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie może zatem oceniać prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa, gdyż nie podlega to jego kognicji. Wobec czego formułowanie zarzutu bezczynności w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalne. Tym samym uwzględniając, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w sytuacji, w której sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu, należało rozstrzygnąć jak w sentencji.