VI SAB/Wa 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w zakresie rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji oddala skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezesa URE) w zakresie rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 roku, rozszerzonym wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 roku, skarżąca wniosła o rozszerzenie uzyskanej wcześniej koncesji o obszar kompleksu budynków biurowo-usługowych [...] ([...]) oraz obszaru kompleksu mieszkalno-handlowo- usługowego "[...]" Z uwagi na fakt, że złożony wniosek nie zawierał wszystkich niezbędnych danych koniecznych do rozpoznania sprawy, w szczególności określonych w art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne, Prezes URE pismami z dnia: [...] maja 2016 r. znak: [...],[...] lipca 2016 r., znak: [...] oraz z [...] września 2016 r, znak: [...], wezwał skarżącą Spółkę o uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie wymaganych dokumentów i informacji koniecznych do rozpatrzenia sprawy. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwania pismami odpowiednio z dnia: 21 czerwca 2016 r., 12 sierpnia 2016 r., 12 października 2016 r. oraz 25 października 2016 r. Organ mając na uwadze, że nadesłane - przed skierowaniem wezwania Prezesa URE z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] - dokumenty i informacje nie były nadal kompletne i tym samym nie pozwalały na merytoryczne rozstrzygnięcia sprawy, w kolejnym wezwaniu, tj. z dnia 19 września 2016 r. musiał uwzględnić zmiany w ustawie - Prawo energetyczne, które zostały wprowadzone ustawą z dnia 7 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1052, z późn. zm.) oraz ustawą z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2016. 1165). Ponadto, Prezes URE ponownie żądał dostarczenia dokumentów potwierdzających posiadanie przez spółkę sieci dystrybucyjnych elektroenergetycznych (w postaci nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci R. Sp. z o.o. sieci dystrybucyjnej służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na terenie [...] oraz nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci E. S.A. sieci dystrybucyjnej służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na obszarze kompleksu mieszkaniowo-handlowo-usługowego [...] - celem faktycznego potwierdzenia spełnienia przez spółkę przesłanek, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo energetyczne. Wskazane wezwanie Prezesa URE z dnia 19 września 2016 r., skierowane zostało do spółki na podstawie art. 35 ust. 2a ustawy - Prawo energetyczne i dotyczyło uzupełnienia jej wniosku, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Pismem z dnia 12 października 2016 r. uzupełnionym pismem z dnia 25 października 2016 r., Spółka udzieliła jedynie częściowej odpowiedzi, nadsyłając dokumenty i informacje wynikające ze zmienionego stanu prawnego oraz dokumenty konieczne do zakończenia postępowania dowodowego w części dotyczącej jej wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. i wydania decyzji o zmianie koncesji na dystrybucję energii elektrycznej w zakresie tego wniosku (decyzja Prezesa URE z dnia [...] lutego 2017 r. Jednocześnie w odniesieniu do wniosku z dnia 13 maja 2016 r. skarżąca wskazywała, iż w przypadku infrastruktury służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na terenie [...] "nabyła przyłączoną do sieci infrastrukturę, tak więc niezrozumiałym dla E. Sp. z o. o. jest występowanie do [...] o ponowne wydanie warunków przyłączenia i zawarcie umowy przyłączeniowej dla infrastruktury, która została już przyłączona do sieci i dla której zawarta jest umowa o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej.". Ponadto, skarżąca poinformowała, że zwróciła się do podmiotu, z którym zawarła umowę dzierżawy, o udostępnienie nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci E. S.A. sieci dystrybucyjnej służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na obszarze [...] i w związku z tym wniosła o przedłużenie terminu na uzupełnienie wniosku o kolejne 30 dni. Mając na uwadze, że przedstawiona przez Spółkę odpowiedź nie wypełniała żądania Prezesa URE w zakresie uzupełnienia koniecznych dokumentów, tj. nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci [...] Sp. z o.o. sieci dystrybucyjnej skarżącej służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na terenie [...] oraz nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci E. S.A. sieci dystrybucyjnej służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na obszarze kompleksu mieszkaniowo-handlowo-usługowego [...], Prezes URE pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącej bez rozpoznania wyjaśniając, że nowelizacja ustawy - Prawo energetyczne obligowała do załatwienia sprawy w oparciu o nowe obowiązujące przepisy. W skardze na bezczynność, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła Prezesowi URE naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 35 ust. 2a i ust. 2b ustawy Prawo energetyczne polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu, tj. braku wydania decyzji merytorycznej w sprawie, mimo iż zachodziły ku temu przesłanki. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o nakazanie przez Sąd organowi rozpoznania przedmiotowej sprawy i wydania decyzji merytorycznej. W uzasadnieniu skargi strona zaznaczyła, że jej wniosek o rozszerzenie koncesji w zakresie obszaru kompleksu budynków biurowo-usługowych [...] ([...]) zawierał wszystkie dane i wymagane dokumenty, a pomimo tego organ nie wydał w tym zakresie decyzji merytorycznej rozpoznającej wniosek co do istoty sprawy. Skarżąca wskazała, że w zakresie nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci R. Sp. z o. o. sieci dystrybucyjnej skarżącej służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na terenie [...] nabyła przyłączoną do sieci infrastrukturę, tak więc niezrozumiałym jest wstępowanie do [...] o ponowne wydanie warunków przyłączenia i zawarcie umowy przyłączeniowej dla infrastruktury, która została już przyłączona do sieci i dla której zawarta jest umowa o świadczenie usług dystrybucji. Skarżąca wskazywała, że nie wstępowała do operatora o określenie nowych warunków zasilania, ani również nie została aneksowana umowa o przyłączenie, gdyż zgodnie z treścią przesłanych umów o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej R. Sp. z o.o. umowy obowiązywały przez okres 2 lat od daty zawarcia, a co za tym idzie od kilku lat (listopada 2011 roku dla BI, wrzesień 2012 roku dla B3) w/w umowy nie obowiązują. Po okresie obowiązywania umów o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej R. Sp. z o. o. zostały zawarte umowy o świadczenie usługi dystrybucji energii elektrycznej osobne dla każdego budynku. Z tych też względów w opinii Skarżącej wszystkie wymagane dokumenty w przedmiotowej sprawie w zakresie wniosku o rozszerzenie koncesji dla obszaru kompleksu budynków biurowo-usługowych [...] zostały złożone, co w konsekwencji skutkuje bezprzedmiotowością wezwań Organu. Zawarcie umowy na świadczenie usług dystrybucyjnych jest możliwe dopiero po uzyskaniu warunków przyłączenia i zawarciu umowy przyłączeniowej; zatem nieuzasadnionym jest ponowne przeprowadzenia czynności, który już zostały dokonane. Z kolei w zakresie wniosku o rozszerzenie koncesji co do obszaru kompleksu mieszkaniowego, handlowo, usługowego "[...] " wskazać należy, że w tym zakresie dokumenty te rzeczywiście nie zostały przedłożone przez skarżącą, przy czym Organ w tym zakresie nie rozpoznał przedmiotowo wniosku skarżącej w zakresie przedłużenia przedmiotowego terminu na ich przedłożenie. Z treści powyżej przywołanego przepisu art. 35 ust. 2b ustawy Prawo energetyczne wynika bowiem wprost, że wniosek o udzielenie koncesji nieuzupełniony w wyznaczonym terminie w sposób spełniający wszystkie wymagane ustawą warunki pozostawia się bez rozpoznania. Skoro skarżąca złożyła wniosek o przedłużenie terminu w zakresie możliwości przedłożenia dokumentów, to wniosek taki winien podlegać rozpoznaniu, powyższe nie nastąpiło, zatem przedwczesnym jest orzekanie w tym zakresie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wobec braku podstaw ku temu. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o oddalenie skargi. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Skarga Spółki na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jej wniosku złożonego do organu w dniu 13 maja 2016 r. o zmianę - rozszerzenie koncesji na dystrybucję energii elektrycznej o obszar kompleksu budynków biurowo-usługowych [...] oraz obszar kompleksu mieszkaniowo, handlowo, usługowego "[...] " jest niezasadna i podlega oddaleniu. Pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania nastąpiło bowiem ze względu na jego nieuzupełnienie o dokumenty i informacje niezbędne do jego rozpatrzenia Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego organ nie mógł wydać decyzji o zmianie koncesji, na dystrybucję energii elektrycznej obejmującej dwa nowe obszary jej działania, ze względu na nieuzupełnienie żądanych przez organ dokumentów i informacji, pozwalających na merytoryczne rozpoznanie złożonego wniosku. W niniejszej sprawie organ kilkakrotnie próbował uzyskać od strony skarżącej wszystkie niezbędne do wniosku dokumenty, pozwalające na dokonanie zmiany koncesji na dystrybucję energii elektrycznej, a co nie zostało przez Spółkę wypełnione. Stąd, zasadne było pozostawienie przez organ wniosku skarżącej bez rozpoznania. Spółka w skardze zarzuciła Prezesowi URE naruszenie przepisów art. 35 ust. 2a i 2b ustawy - Prawo energetyczne, poprzez nieuprawnione pozostawienie bez rozpoznania wniosku w części obejmującej obszar kompleksu budynków biurowo-usługowych W., podczas gdy Prezes URE dysponował niezbędnymi dokumentami do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. W ocenie skarżącej, zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty dla obszaru kompleksu budynków biurowo-usługowych [...] i dlatego bezprzedmiotowym było wezwanie Prezesa URE o przesłanie nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci [...] Sp. z o.o. sieci dystrybucyjnej skarżącego służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na wskazanym terenie. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, że wniosek o zmianę - rozszerzenie koncesji o obszar kompleksu budynków biurowo-usługowych [...] nie został uzupełniony prawidłowo i w konsekwencji należało pozostawić go bez rozpoznania - stosownie do treści art. 35 ust. 2b ustawy - Prawo energetyczne. Prezes URE dążył do zebrania całego materiału dowodowego, który pozwoliłby na wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej Spółki, co wymagało uzupełnienia wniosku o dokumenty, które pozwoliłyby na jego rozpatrzenie, jednak Spółka żądanych dokumentów nie przedstawiła Należy zauważyć, że koncesja na dystrybucję energii elektrycznej uprawnia do wykonywania działalności gospodarczej polegającej na dystrybucji energii elektrycznej. Art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo energetyczne definiuje dystrybucję energii elektrycznej jako transport energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu jej dostarczenia odbiorcom. Z kolei art. 3 pkt 1 lb tej ustawy, w odniesieniu do energii elektrycznej określa sieć dystrybucyjną - jako sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Oznacza to, że możliwość uzyskania koncesji (czy jej zmiany przez rozszerzenie wykonywanej działalności na nowe obszary) na wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na dystrybucji energii elektrycznej związana jest z posiadaniem odpowiedniej infrastruktury technicznej w postaci sieci elektroenergetycznych dystrybucyjnych, które służą do transportu energii elektrycznej do odbiorców. Zatem w przypadku uzyskania koncesji na dystrybucję energii elektrycznej koncesjonariusz otrzymuję zgodę na wykonywanie tej działalności na ściśle określonym terenie i z wykorzystaniem określonych sieci dystrybucyjnych. Prezes URE udzielając koncesji daje tym samym wobec klientów przyszłego koncesjonariusza gwarancję, że koncesjonariusz ten będzie prowadził działalność koncesyjną zgodnie z obowiązującymi przepisami i daje rękojmię prawidłowego jej wykonywania. Oznacza, że Prezes URE jest obowiązany do rzetelnego ustalenia, czy przyszły koncesjonariusz ubiegający się o udzielenie koncesji spełnia ustawowe wymogi jej uzyskania. W art. 33 ustawy - Prawo energetyczne ustawodawca określił katalog przesłanek, które muszą zostać spełnione przez przyszłego koncesjonariusza, aby mógł on uzyskać koncesję (lub jej zmianę przez rozszerzenie zakresu prowadzonej działalności na nowe obszary) oraz wskazał jednocześnie te sytuacje, których zaistnienie zawsze spowoduje odmowę udzielenia koncesji. Jednocześnie, ustawodawca określił, że w przypadku, gdy wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych ustawą informacji i dokumentów, to zgodnie z art. 35 ust. 2a ustawy - Prawo energetyczne, organ ma obowiązek wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w ściśle określonym terminie. Uzupełnienie wniosku konieczne jest w celu stwierdzenia, czy wnioskodawca spełnia warunki do wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. W przypadku koncesji na dystrybucję energii elektrycznej Prezes URE jest zobligowany do weryfikacji w szczególności przesłanki istnienia możliwości technicznych gwarantujących prawidłowe wykonywanie działalności gospodarczej objętej tą koncesją - zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo energetyczne, Prezes URE udziela koncesji wnioskodawcy, który ma możliwości techniczne gwarantujące prawidłowe wykonywanie działalności. Taka sytuacja występuje również w przypadku zmiany (rozszerzenia) koncesji - jak w niniejszej sprawie - na nowe obszary planowanej działalności. W praktyce rozpatrywania wniosków w sprawie koncesji na dystrybucję energii elektrycznej, przed jej udzieleniem czy zmianą, Prezes URE żąda przedstawienia dokumentów potwierdzających przeprowadzenie i zakończenie inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym prawa budowlanego, i innych stosownych dokumentów technicznych - w szczególności warunków przyłączenia oraz umowy o przyłączenie do sieci - pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że infrastruktura elektroenergetyczna, która będzie wykorzystywana do dystrybucji energii elektrycznej została zbudowana i przyłączona do systemu elektroenergetycznego jako sieć dystrybucyjna. Zatem skoro skarżąca domagała się rozszerzenia zakresu koncesji na dystrybucję energii elektrycznej, to Prezesa URE ma obowiązek zbadać, czy spełnia ona wszystkie przesłanki udzielenia koncesji, w tym w szczególności że ma on możliwości techniczne do prawidłowego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji energii elektrycznej we wskazanych przez niego miejscach. Odnosząc powyższe do zarzutów Spółki, za bezsporny należy uznać fakt, że skarżąca nie udowodniła (gdyż nie uzupełniła wniosku), że zakupiona przez nią infrastruktura elektroenergetyczna służąca do zasilania w energię elektryczną budynków biurowych B1 i B3 kompleksu [...] została zbudowana i przyłączona do systemu elektroenergetycznego jako sieć dystrybucyjna. Skarżąca dostarczyła organowi dokumenty, tj. wydane przez R. Sp. z o.o. warunki przyłączenia z 22.07.2008 r. wraz z umową o przyłączenie z dnia 12 listopada 2009 r. dot. budynku biurowego [...] oraz warunki przyłączenia z 27 maja 2010 r. wraz z umową o przyłączenie z dnia 16 września 2010 r. dot. budynku biurowego [...], które to nie dotyczą przyłączenia sieci dystrybucyjnej skarżącego do sieci dystrybucyjnej [...] Sp. z o.o., a jedynie przyłączenia instalacji elektrycznej obiektu klienta do sieci dystrybucyjnej [...] Sp. z o.o. W konsekwencji zatem przedstawione przez skarżącą ww. dokumenty - przed skierowaniem do niej wezwania z dnia 19 września 2016 r. na podstawie art. 35 ust. 2a ustawy - Prawo energetyczne - nie wypełniały wezwania Prezesa URE w zakresie uzupełnienia wniosku o dokumenty niezbędne do rozpoznania jego wniosku. W konsekwencji nieuprawnione jest zarzucanie Prezesowi URE, że bezprzedmiotowym było wzywanie do przesłania nowych warunków przyłączenia i nowej umowy o przyłączenie do sieci [...] Sp. z o.o. sieci dystrybucyjnej skarżącej, w sytuacji, gdy to skarżąca nie uzupełniła dokumentów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że Prezes URE dążył w sprawie do zebrania całego materiału dowodowego, który pozwoliłby na wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Skarżąca na wezwanie organu nie przedstawił dokumentów, natomiast w swojej odpowiedzi prowadziła swoistą polemikę z organem, że w przypadku infrastruktury służącej do zasilania odbiorców zlokalizowanych na terenie [...] nabyła przyłączoną do sieci infrastrukturę, tak więc niezrozumiałym jest występowanie o ponowne wydanie warunków przyłączenia i zawarcie umowy przyłączeniowej dla infrastruktury, która została już przyłączona do sieci i dla której zawarta jest umowa o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej. Skarżąca nie złożyła więc Prezesowi URE kompletnego wniosku, a więc Prezes URE nie posiadał dokumentów, w oparciu o które mógłby stwierdzić, że strona ma możliwości techniczne do prawidłowego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji energii elektrycznej we wskazanej lokalizacji. Należy podkreślić, że zapisy art. 35 ust. 2a i 2b ustawy - Prawo energetyczne nie pozostawiają Prezesowi URE tzw. "luzu decyzyjnego", tj. swobody w kwestii pozostawienia bez rozpoznania wniosku, który nie został uzupełniony o wymagane ustawą - Prawo energetyczne informacje lub dokumenty, w tym możliwości wydłużenia wskazanego w ustawie terminu. Ponieważ przepis art. 35 ust. 2b ustawy - Prawo energetyczne stanowi lex specialis względem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd wniosek skarżącego o przedłużenie terminu na przesłanie kompletu dokumentów nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec nienadesłania przez skarżącą w wyznaczonym terminie wszystkich wymaganych dokumentów, organ obowiązany był pozostawić wniosek bez rozpoznania - stosownie do treści art. 35 ust. 2 b ustawy - Prawo energetyczne. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w sentencji wyroku.