VI SAB/Wa 28/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w N. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w [...] w przedmiocie bezczynności organu oraz wniosku o wymierzenie organowi grzywny 1. oddala skargę; 2. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N., skarżąca w niniejszej sprawie, złożyła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w sprawie z wniosku strony o aktualizację zezwolenia nr [...], (sygn. [...]) żądając zobowiązania Dyrektora Izby Celnej w W. do wydania, w terminie 14 dni od daty rozpoznania skargi, oznaczenia w przedmiocie ww. wniosku, stwierdzenia, że do bezczynności doszło z załączonym naruszeniem prawa tj. art. 139 § 1 i art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wymierzenie Dyrektorowi Izby Celnej w W. grzywny, o której mowa w art. 154 ust. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na oczywistą premedytację w utrwalaniu stanu bezczynności czym organ celny celowo paraliżuje prowadzenie działalności gospodarczej strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, iż decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] organ umorzył postępowanie z wniosku skarżącej o zmianę zezwolenia uzyskanego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. przedłużonego decyzją ww. organu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca ww. wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w W. o dokonanie zmiany ww. zezwolenia w części dotyczącej zmiany nazwy i władającego punktu gier na automatach o niskich wygranych znajdującego się w Z. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. organ wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego wniosku, a po jego usunięciu zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w P. z prośbą o udzielenie informacji w zakresie wnioskowanej zmiany. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. organ przedłużył postępowanie do [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. poinformował, że [...] stycznia 2010 r. skarżąca wyłączyła z eksploatacji w ww. punkcie automat i od tego czasu nie wykonuje w tym punkcie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W związku z powyższą informacją organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu. Postępowaniem z dnia [...] lutego 2012 r. organ przedłużył postępowanie będące przedmiotem skargi do [...] kwietnia 2012 r. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skarżąca złożyła do Ministra Finansów na podstawie art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ponaglenie na niezałatwienie przez organ ww. wniosku w ustawowym terminie. Minister Finansów postanowieniem decyzji z dnia [...] maja 2012 r. uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ przedłużył postępowanie będące przedmiotem skargi do [...] czerwca 2012 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. organ umorzył postępowanie w sprawie z ww. wniosku jako bezprzedmiotowe w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. cofającej ww. zezwolenie w części dotyczącej wskazanego punktu gier na automatach o niskich wygranych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zarówno w zakresie, w jakim dotyczy zarzuconej przez stronę bezczynności organu w sprawie z ww. wniosku, jak i dotyczącym żądania wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. jest bezzasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowej skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia i art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów bezczynności. Tym samym skoro skarga została wniesiona na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w sprawie z ww. wniosku i spełniony został warunek formalny (art. 52 § 1 p.p.s.a.) przez złożenie przez skarżącą do Ministra Finansów ponaglenia w trybie art. 141 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa to Sąd uznał skargę za dopuszczalną, ale nie zasługującą na uwzględnienie. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Z powołanego przepisu wynika, że ustawodawca nie dopuścił możliwości uwzględnienia skargi na bezczynność bez jednoczesnego zobowiązania organu do podjęcia określonych w tym przepisie czynności. W sprawie bezsporna jest jednak okoliczność, iż postępowanie w sprawie z ww. wniosku skarżącej z dnia [...] października zostało w I instancji zakończone decyzją wydaną w dniu [...] lipca 2012 r. umarzającą postępowanie. Decyzja ta została skarżącej doręczona [...] lipca 2012 r. (zwrotne poświadczenie odbioru w aktach). Taki stan rzeczy oznacza, iż brak jest podstaw, by wobec wydania ww. decyzji w sprawie, której skarga na bezczynność organu dotyczy uwzględnić żądania strony tą skargą objęte tj. zobowiązanie organu do wydania orzeczenia w przedmiocie ww. wniosku. Do rozważenia pozostaje jedynie kwestia, czy zaistniały w sprawie stan prawny i faktyczny winien skutkować umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak uznaje organ, czy też oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tym względzie należy mieć na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, w której NSA stwierdził, że art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z powyższej uchwały wynika, iż nie wystarczy do umorzenia postępowania ze skargi na bezczynność organu jedynie wydanie aktu (jak w tym przypadku). Konieczne jest również stwierdzenie, że chodzi o taki akt, co do którego organ w świetle ustaleń Sądu w tym zakresie a nie tylko przekonania strony pozostawał w bezczynności. Chodzi zatem o sytuację, w której doszło do bezczynności ale w dacie orzekania przez Sąd istniał już akt, do którego wydania organ był zobowiązany(vide postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 1803/11). Przesłanką zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. tj. umorzenia postępowania z uwagi na to, że stało się ono bezprzedmiotowe jest zatem stwierdzenie, że zanim organ wydał akt były podstawy do uwzględnienia skargi z uwagi na stwierdzoną przez Sąd bezczynność organ w dacie wniesienia skargi do Sądu. Natomiast brak pozostawania w bezczynności winien skutkować oddaleniem skargi na bezczynność nawet w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd akt co do wydania, którego wniesiona została skarga na bezczynność został wydany. W takim bowiem przypadku nie ma podstaw do przyjęcia, iż postępowanie sądowadministracyjne stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), bo skarga była bezzasadna. Taka też sytuacja zachodzi, zdaniem sądu, w rozpoznawanej sprawie, co skutkuje oddaleniem skargi w tym przedmiocie. Przebieg prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego w sprawie z ww. wniosku skarżącej nie wskazuje bowiem na to, iż organowi należy przypisać bezczynność w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z art. 139 § 1 ustawy- Ordynacja podatkowa załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy. Termin ten jest terminem instrukcyjnym i może być przedłużony na zasadach określonych w art. 140 powołanej ustawy. Przepisy nie ograniczają uprawnienia organów podatkowych do jednokrotnego wyznaczenia nowego terminu ani też nie ustalają granic przedłużenia postępowania i kryteriów uzasadniających wyznaczanie kolejnego terminu. Nie ma jednak wątpliwości co do tego, iż w tym względzie decydującymi są okoliczności konkretnej sprawy nie zaś kryteria od tych okoliczności oderwane. W sprawie nie ma jednak, wbrew przekonaniu strony, podstaw do przyjęcia, iż organ celowo przedłużał postępowanie dążąc, jak to strona określiła w skardze "czytelnie do pozbawienia jej prawa do prowadzenia działalności w ww. punkcie gier" i zastawiając na stronę "swoistą pułapkę". Wydając postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy organ uzasadnił je koniecznością uzyskania opinii Naczelnika Urzędu Celnego w P. dot. ww. punktu gier a następnie prowadzonym postępowaniem w sprawie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej wskazanego punktu gier, które to postępowanie pozostaje w związku z przedmiotowym postępowaniem w stopniu uzasadniającym odwołanie się do faktu jego prowadzenia w kolejnych postanowieniach wyznaczających nowy termin zakończenia sprawy(postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r.- do [...] lutego 2012 r., postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. – do dnia [...] kwietnia 2012 r., postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r.- do dnia [...] czerwca 2012 r.) przed upływem, którego skarżąca złożyła skargę na bezczynność. Podnieść przy tym należy, iż ustawa o grach hazardowych reguluje szczególną działalność związaną z organizowaniem i uprawianiem hazardu i sprawy podlegające tej regulacji winny być rozpatrywane z uwzględnieniem wysokiego stopnia wnikliwości i staranności i co oczywiste w granicach prawem zakreślanych. Te granice, gdy chodzi o przebieg postępowania w sprawie z wniosku z dnia [...] października 2011 r. nie zostały, zdaniem Sądu przekroczone. Sugerowanie przedkładania przez organ celów politycznych nad treść przepisów prawa i kierowanie się względami politycznymi jest w okolicznościach sprawy nie tylko niezrozumiałe ale również i nieuzasadnione. Nie ma również podstaw do uwzględnienia objętego skargą żądania wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis ten wyznacza graniczną wysokość grzywny, o której mowa w § 1 powołanego artykułu zaś zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. strona w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym niewinność aktu lub czynności może wnieść skargę żądając wymierzenia organowi grzywny. Tego rodzaju okoliczności w sprawie jednak nie zachodzą. Powyższe żądanie jest zatem oczywiście bezzasadne i jako takie również podlega oddaleniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.