VI SAB/Wa 43/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 13 sierpnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wniosku o rezerwację częstotliwości oddala skargę Pismem z dnia 14 listopada 2018 r. N. S.A. z siedzibą w W. (dalej "N.," "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") złożyła pismo, w którym wniosła o rezerwację 4 bloków częstotliwości z zakresów : 3629-3643 MHz i 3729-3743 MHz; 657-3671 MHz i 3757-3771 MHz; 3671-3685 MHz i 3771-3785 MHz; 3685-3699 MHz i 3785-3799 MHz, w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej lub stałej na obszarze gmin: P., S., S., B. i R., na okres do 31 grudnia 2020 r. Zdaniem Spółki, rezerwacja wskazanych częstotliwości, wraz z posiadanymi przez N. rezerwacjami częstotliwości o zasięgu ogólnopolskim, pozwoli na testowanie pewnego wachlarza konfiguracji urządzeń i usług. Wnioskowany okres rezerwacji jest zgodny z okresem ważności rezerwacji ogólnopolskiej, co w opinii Spółki pozwoli na uruchomienie pilotaży na terenie P. oraz gmin przylegających jak również przyczyni się do realizacji zamierzeń Prezesa UKE przedstawionych w planach zagospodarowania widma dla 5G. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dalej "Prezes UKE" zawiadomił N. pismem z dnia 22 listopada 2018 r. o wszczęciu postępowania, informując o dołączeniu do akt sprawy kopii decyzji rezerwacyjnych wydanych na rzecz N. oraz uprawnieniach z art. 10 oraz 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) - dalej zwanej: "K.p.a.". Pismem z 28 grudnia 2018 r. Prezes UKE zawiadomił N., że postępowanie w sprawie nie zostanie zakończone w przewidzianym prawem terminie z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, pouczając o prawie do ponaglenia i wyznaczając nowy termin na załatwienie sprawy. Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 31 stycznia 2019 r. N. skierowała do Prezesa UKE pismo z 21 stycznia 2019 r., w którym wskazała, że działając w celu doprecyzowania swojego wniosku, modyfikuje swoje żądanie w następującym zakresie: częstotliwości objęte wnioskiem o rezerwację Spółka zamierza wykorzystywać niezwłocznie po ich udostępnieniu, zarówno na potrzeby testów i pilotaży, jak i pierwszych w Polsce komercyjnych usług B2B, wykorzystujących elementy sieci 5G. N. zadeklarowała jednocześnie, że wnioskowane częstotliwości nie będą wykorzystywane na podstawie wnioskowanej rezerwacji dłużej, niż posiadana i wykorzystywana przez Spółkę rezerwacja ogólnopolska. Przeprowadzenie wnioskowanych pilotaży jest dla Spółki istotne do tego, aby ocenić warunki w przyszłych procedurach rozdysponowania pasma dla potrzeb 5G samodzielnie lub we współpracy z innym operatorem. Mając na uwadze treść pisma N. z 21 stycznia 2019 r. Prezes UKE skierował do N. pismo z dnia 25 stycznia 2019 r. prosząc o jednoznaczne wskazania, czy wniosek z 14 listopada 2018 r. uzupełniony pismem z 21 stycznia 2019 r., należy traktować jako wniosek o rezerwację częstotliwości w rozumieniu art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2018 r., poz. 1954 t.j ) dalej " ustawa Prawo telekomunikacyjne", czy też wniosek o uzyskanie zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo - odbiorczego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów, o którym mowa w art. 144 b ustawy Prawo Telekomunikacyjne. Jednocześnie, Prezes UKE wyznaczył nowy termin na zakończenie postępowania do 1 marca 2019 r. pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia oraz uprawnieniach wynikających z art. 10 oraz art. 73 K.p.a. Z uwagi na brak stanowiska ze strony Spółki, organ administracji w piśmie z 1 marca 2019 r. powtórzył zapytanie skierowane doStrony, odnośnie skonkretyzowania przez Spółkę zakresu przedmiotowego swojego wniosku. Jednocześnie, Prezes UKE wyznaczył nowy termin na zakończenie postępowania do 29 marca 2019 r. W odpowiedzi, w piśmie z 25 marca 2019 r., Spółka wskazała, że jej wniosek należy traktować jako wniosek o wydanie decyzji zezwalającej Spółce na wykorzystanie wnioskowanych zakresów częstotliwości przez urządzenia nadawcze lub nadawczo - odbiorcze w celu testów i pilotaży, które pozwolą również na uruchomienie usług komercyjnych w technologiach o cechach opisywanych jako przynależne sieciom 5G. Pismem z 11 czerwca 2019 r. Spółka wystosowała ponaglenie w sprawie rezerwacji 4 bloków częstotliwości w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej lub stałej na obszarze gmin: P., S., S., B., i R., na okres do 31 grudnia 2020 r.. wskazując m. in. że dla oceny zasadności zarzutu bezczynności ze strony organu administracji, nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Mimo wskazanych przez ustawę terminów, do dnia złożenia ponaglenia przez Spółkę, nie otrzymała ona decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiotowej sprawie. Organ administracji wystosował 18 czerwca 2019 r. odpowiedź na ponaglenie, wskazując że N. modyfikowała swój pierwotny wniosek z 14 listopada 2018 r. dwukrotnie, po raz pierwszy pismem z 21 stycznia 2019 r., a po raz drugi pismem z 25 marca 2019 r. Odpowiadając na ponaglenie, organ wskazał, że w toku postępowania w sprawie Wniosku, organ administracji, działając w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, pismem z 25 stycznia 2019 r. zwrócił się do N. o wskazanie, czy jej wniosek należy traktować jako wniosek o rezerwację częstotliwości, czy też jako wniosek o uzyskanie zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo - odbiorczego w celu przeprowadzenie badań, testów lub eksperymentów. W zależności od zakwalifikowania wniosku do jednej z dwóch podanych wyżej kategorii, procedura rozpatrywania sprawy wygląda odrębnie. W ocenie organu Spółka nie udzieliła jednak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie wystosowane przez organ. Analizując ustalony stan faktyczny, organ nie znalazł podstaw do stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości postępowania, podkreślił skomplikowanie sprawy, jak i konieczność uzyskania precyzyjnych informacji w postępowaniu w zakresie ustalenia zakresu żądania Spółki spowodowały opóźnienie. W tej sytuacji, w celu załatwienia sprawy, po raz kolejny organ zwrócił się do Strony o jednoznaczne wskazanie, czy wniosek dotyczy rezerwacji częstotliwości, czy też zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo - odbiorczego w celu przeprowadzenie badań, testów lub eksperymentów. Na to wezwanie nie uzyskał odpowiedzi, natomiast pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. Spółka złożyła skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , w której wniosła o: 1. zobowiązanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do merytorycznego zakończenia sprawy i wydania decyzji będącej odpowiedzią na Wniosek N. w terminie miesiąca od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdzenie, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.)- dalej jako: "p.p.s.a.". w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.; 5. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie dowodów z dokumentów dołączonych do niniejszej skargi na okoliczność pozostawania Prezesa UKE w bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania; 6. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zgodnie z art. 199 i 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi N. zarzuciła organowi administracji prowadzenie w trakcie postępowania szczątkowej pozornej korespondencji ze stroną, która nie zmierzała do wyjaśnienia sprawy. Ponadto nawet pomiędzy tymi poszczególnymi i ograniczonymi czynnościami były nadmiernie duże okresy bezczynności, biorąc pod uwagę charakter niniejszej sprawy. Po wniesieniu skargi na bezczynność, Prezes UKE skierował natomiast do Spółki pismo z dnia 1 lipca 2019 r., wzywając N. w trybie art. 50 K.p.a. do zajęcia ostatecznego stanowiska, czy wniosek dotyczy rezerwacji częstotliwości, czy też zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo - odbiorczego w celu przeprowadzenie badań, testów lub eksperymentów. W przypadku wskazania przez N., że wniosek dotyczy rezerwacji częstotliwości, zgodnie z przepisem art. 116 ust. 3 ustawy Prawo Telekomunikacyjne w brzmieniu ustalonym przez ustawę nowelizującą, Prezes UKE ogłosi na stronie podmiotowej BIP UKE informację o wpłynięciu wniosku i wyznaczy zainteresowanym podmiotom termin 14 dni na złożenie wniosku o rezerwację częstotliwości. Jednocześnie, organ ustalił nowy termin załatwienia sprawy na 16 sierpnia 2019 r. informując Spółkę o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z treści przepisów K.p.a. Pismem z dnia 8 lipca 2019 r. N. odpowiedziała na wezwanie Prezes UKE wskazując jednoznacznie, iż jej wniosek dotyczy rezerwacji częstotliwości., odwołując się do pisma z 25 marca 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał w uzasadnieniu swojego stanowiska, iż składając swój pierwotny wniosek z 14 listopada 2018 r., N. wskazała, że dotyczy on rezerwacji częstotliwości w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych, podając zakres częstotliwości, obszar wykorzystywania, oraz termin, do którego chce wykorzystywać częstotliwości (do 31 grudnia 2020 r.). Jednakże, po przesłaniu przez Prezesa UKE zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w którym organ administracji poinformował również o dodaniu do akt postępowania kopii wskazanych decyzji administracyjnych dotyczących m. in. obowiązujących rezerwacji częstotliwości dokonanych na rzecz N. w zakresie 3400-3800 MHz, Spółka przesłała do organu administracji pismo z 21 stycznia 2019 r.w którym wskazała "niniejszym doprecyzowuję (a w zakresie, w jakim Prezes UKE uzna to za niezbędne do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, pismo to może być traktowane jako modyfikacja) wniosek o rezerwację w zakresie wskazanym poniżej: 1. Częstotliwości objęte rezerwacją Spółka zamierza wykorzystywać niezwłocznie po ich udostępnieniu, zarówno na potrzeby testów i pilotaży jak i pierwszych w Polsce komercyjnych usług B2B wykorzystujących elementy sieci 5G. Spółka zadeklarowała, że wnioskowane częstotliwości nie będą wykorzystywane na podstawie wnioskowanej rezerwacji dłużej, niż posiadana i wykorzystywana przez Spółkę rezerwacja ogólnopolska. Przeprowadzenie wnioskowanych pilotaży jest dla Spółki istotne do tego, aby ocenić warunki udziału w przyszłych procedurach rozdysponowania pasma dla potrzeb sieci 5G samodzielnie lub we współpracy z innym operatorem. Planowane szybkie rozpoczęcie świadczenia usług B2B ma na celu zbadanie popytu na te usługi i weryfikację teoretycznych modeli sprzedażowych, które Spółka rozważa. Taka weryfikacja potrzebna Jest również do umożliwienia dokonania przez Spółkę przytoczonej wcześniej oceny warunków udziału Spółki w przyszłych procedurach rozdysponowania pasma dla potrzeb sieci 5G". Określenie "doprecyzowanie" oraz "modyfikacja" użyte przez Spółkę, organ uznał za wzajemnie się wykluczające, ponieważ doprecyzowanie oznacza uściślenie danego wniosku bez korekty jego zasadniczej treści, natomiast modyfikacja oznacza zmianę jego istotnych elementów. Oznacza to, że pierwotny wniosek Spółki, odnoszący się do żądania rezerwacji częstotliwości, został pismem z 21 stycznia 2019 r. "zmodyfikowany" w ten sposób, że Spółka wskazała na chęć wykorzystywania częstotliwości na potrzeby testów i pilotaży. Powyższe okoliczności mają kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nie Jest bowiem możliwe, w świetle przepisów ustawy Prawo Telekomunikacyjne, Jednoczesne udzielenie rezerwacji częstotliwości na potrzeby testów czy pilotaży. Ustawa Prawo Telekomunikacyjne wyróżnia dwie odrębne instytucje - rezerwację częstotliwości wskazaną w art. 114 oraz zezwolenie na czasowe używanie urządzenia radiowego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów, wskazane w art. 144 b. Są to dwie oddzielne procedury, nie mające cech wspólnych. W każdym przypadku, organ bada w trakcie postępowania zupełnie inne przesłanki, a postępowania kończy się wydaniem odmiennych decyzji administracyjnych - w przypadku wniosku o rezerwację częstotliwości jest to decyzja o udzieleniu/odmowie rezerwacji częstotliwości czyli prawa do dysponowania częstotliwością, a w przypadku zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów. Jest to decyzja o wydaniu/odmowie zezwolenia na używanie urządzenia radiowego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów. Zatem, po otrzymaniu pisma z 21 stycznia 2019 r., organ został postawiony przez Spółkę w sytuacji, w której nie skonkretyzowało się materialno-prawne żądanie wnioskodawcy. Organ nie mógł zatem zastosować procedury wskazanej w art. 64 § 2 K.p.a., tj. wezwać Spółki do uzupełnienia braków formalnych, a po upływie wskazanego terminu, pozostawić podanie bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2 b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania - jak przewiduje art. 37 § 1 - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), które - stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Co istotne, przepisy nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca poprzedziła wniesienie skargi wniesieniem ponaglenia do organu (pismo z dnia 11 czerwca 2019 r.), wobec czego formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość Prezesa UKE. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a: 1/ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2/ zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy wyjaśnić, że sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność oraz przewlekłość organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. aktów administracyjnych. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas występuje bezczynność organu. Pojęcie "przewlekłe prowadzenie postępowania" jest szersze. Obejmuje ono nie tylko niezałatwienie sprawy w terminie, ale również podejmowanie przez organ w toku postępowania - wbrew obowiązującym przepisom - wielu aktów lub czynności pozorowanych bądź zbędnych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużenia okresu załatwienia sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa podkreśla się, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r. w sprawie sygn. akt I SAB 60/99; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura przedmiotu). Celem skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, LEX nr 2649579). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie - wbrew twierdzeniu skarżącej - nie sposób uznać, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania kiedy jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy nie był w stanie, z przyczyn niezależnych od niego bo tkwiących po stronie Spółki, ustalić żądania wniosku z 14 listopada 2018 r., który został doprecyzowany przez Stronę dopiero 8 lipca 2019 r. Uzasadniając to stanowisko wskazać przede wszystkim należy, że zasadne było zapytanie organu sformułowane w piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. skierowane do Skarżącej, jak należy traktować jej podanie, czy jako wniosek o rezerwację częstotliwości w rozumieniu art.114 ust.1 ustawy Prawo telekomunikacyjne czy też wniosek o uzyskanie zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo - odbiorczego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów, o którym mowa w art. 144 b ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zauważenia też wymaga, że pisma organu w tej kwestii były kierowane do N. jako profesjonalnego przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług telekomunikacyjnych, zobowiązanego do znajomości przepisów prawa, nawet jeżeli działa bez pełnomocnika. Pism do Strony z zapytaniem co do przedmiotu jej wniosku z 14 listopada 2018 r., organ wystosował dokładnie cztery (pismo z dnia: 25 stycznia 2019 r., 1 marca 2019 r., 18 czerwca 2019 r., 1 lipca 2019 r.). Dopiero pismo z 1 lipca 2019 r., spowodowało, iż Strona zrozumiała zapytanie organu, co z uwagi na przedmiot prowadzonej przez Skarżącą działalności oraz to, że zapytanie organu dotyczyło jej wniosku, budzi co najmniej zdziwienie. W ocenie Sądu zapytania organu, były jasne i zrozumiałe, nie budziły też wątpliwości co do oczekiwań organu. Sąd nie podziela też stanowiska Spółki, że miały one charakter pozorny, mający na celu przedłużenie postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu analiza treści pism przesyłanych przez Stronę do organu w dniu 21 stycznia 2019 r. oraz 25 marca 2019 r., wskazuje, iż tylko pozornie wyjaśniają żądanie wniosku. W żadnym z pism Spółki, nie padła konieczna, dla dalszego prowadzenia postępowania, odpowiedź czy Spółka wnosi o rezerwację częstotliwości w rozumieniu art.114 ust.1 ustawy Prawo telekomunikacyjne czy też o uzyskanie zezwolenia na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo - odbiorczego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów, o którym mowa w art. 144 b ustawy Prawo telekomunikacyjne. Organ wyjaśniał też w swoich pismach, iż są to dwa różne tryby postępowania, które wzajemnie się wykluczają. W trakcie postępowania administracyjnego ani też na etapie postępowania sądowego, Spółka nie kwestionowała zasadności pytania organu, jednakże, odpowiedzi jakich udzielała, nie zawierały wyjaśnień w tej kwestii. Podkreślić też należy, iż sprecyzowanie wniosku wszczynającego postępowanie, jest bezwzględnym obowiązkiem Strony jak i współpraca z organem w wyjaśnieniu sprawy, a nie przedłużanie postępowania, poprzez niesprecyzowanie żądania, bez którego organ nie mógł postępowania dalej prowadzić. Organ nie jest uprawniony do podejmowania decyzji za Stronę, co do przedmiotu jej żądań. Nie znajduje również potwierdzenia w aktach sprawy, stanowisko Spółki, że pismo z 8 lipca 2019 r., precyzujące wreszcie, że Spółka wnosi o rezerwację częstotliwości, odpowiada w swej treści stanowisku Spółki zawartym we wcześniejszych pismach kierowanych do organu, a w szczególności w piśmie z 25 marca 2019 r., które w istocie niczego nie wyjaśnia. Trudno obwiniać organ o opóźnienie w załatwieniu sprawy, który rzetelnie chce ustalić żądanie wniosku i nie stosuje władczych rozstrzygnięć w trakcie postępowania wobec Strony, choć niewątpliwie powinien, w sytuacji gdy Strona albo nie odpowiada na pisma organu, albo odpowiada tak, żeby nic nie wyjaśnić. Reasumując w ocenie Sądu opóźnienie w załatwieniu sprawy spowodowane zostało, na skutek działań Spółki a nie organu, który dołożył należytej staranności w wyjaśnienie istotnej w sprawie kwestii, niezbędnej do dalszego prowadzenia postępowania. Działał też w interesie Strony. Ponadto informacje te mógł uzyskać jedynie od Strony. Nie jest też sporne w sprawie, iż na dzień orzekania przez Sąd wyznaczony przez organ nowy termin załatwienia sprawy, nie upłynął. Został wyznaczony na dzień 16 sierpnia 2019 r., a Strona pismem z 8 lipca 2019 r. sprecyzowała swoje żądanie. Dopiero więc od tej daty Strona umożliwiła organowi dalsze prowadzenie postępowania. Organ zastosował się tym samym do procedury załatwiania spraw administracyjnych przewidzianych w K.p.a. Stosownie bowiem do normy prawnej zawartej w art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania - art. 35 3 K.p.a. Wskazać jednak należy, iż z przepisu art. 35 § 5 wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji publicznej załatwiający sprawę na jej rozpatrzenie i podjęcie decyzji. Do terminów tych nie wlicza się: 1) przewidzianych w przepisach prawa terminów dokonania określonych czynności; 2) okresów zawieszenia postępowania; 3) okresów opóźnień powstałych z winy strony; 4) okresów opóźnień powstałych z przyczyn niezależnych od organu; 5) okresu trwania mediacji. Z art.35 § 5 K.p.a. jednoznacznie wynika, iż do terminów tych nie wlicza się opóźnień powstałych z winy strony oraz z przyczyn niezależnych od organu. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2823/16, że choć rozpatrywanie skarg na bezczynność organów wiąże się przede wszystkim z ustaleniem zasadniczej okoliczności jaką jest zachowanie bądź przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy, to nie jest tak, że przy ocenie bezczynności sąd administracyjny nie może uwzględniać żadnych innych uwarunkowań w jakich procesował organ administracji. Do tego poglądu - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - uprawnia treść art. 35 § 5 k.p.a. (In fine), który nakazuje nie wliczać do terminów określonych w art. 35 § 1-4 k.p.a. "okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu." Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku zaznaczył również, że bierność strony postępowania nie zwalnia oczywiście organu z obowiązku sprawnego i terminowego działania. Jednakże nie można stawiać organowi zarzutu bezczynności, jeżeli uchybienie przez organ terminu załatwienia sprawy następuje na skutek uświadomionej postawy strony zmierzającej do utrudnienia postępowania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisane wyżej okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, wskazują, iż taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Organ nie naruszył również w rozpoznawanej sprawie art. 36 § 2 K.p.a. zgodnie z którym, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2 tego przepisu). Jak wynika z akt sprawy, organ stosował się skrupulatnie do powyższych zasad, powiadamiając Stronę o każdym kolejnym nowym terminie załatwienia sprawy, przed upływem poprzednio wyznaczonego terminu, z wyjątkiem terminu wyznaczonego 1 lipca 2019 r. Jednakże w ocenie Sądu z powołanego art.36 § 2 K.p.a nie wynika, że strona powinna być zawiadomiona o nowym terminie sprawy przed upływem poprzedniego terminu. Zawiadomienie o nowym terminie załatwienia sprawy jest czynnością materialno-techniczną. Nie można zaskarżyć zawiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy. Konsekwencją zawiadomienia strony o nowym terminie załatwienia sprawy jest brak bezczynności organu. ( por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany LEX/el. 2019 - komentarz, stan prawny: 3 lipca 2019 r.). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie art.36 § 2 K.p.a stanowi, iż organ ma obowiązek zawiadomić Stronę o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie i wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy, a nie przedłużyć termin już wyznaczony. Terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 35 § 3, mają charakter instrukcyjny dla organu prowadzącego postępowanie tylko pod tym względem, że ich upływ nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie, 1996, s. 126). Uchybienie temu terminowi powoduje skutki przewidziane w art. 36 i 38. Co do zasady są to terminy ustawowe. Organ, nie może więc ich skracać ani wydłużać. Może jedynie wyznaczyć nowy termin zgodnie z art.36 § 2 K.p.a. Zawiadamiając więc Stronę w dniu 1 lipca 2019 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z podaniem przyczyn jej nie zakończenia, do których był zobowiązany po przekroczeniu terminów wynikających z art.35 K.p.a. organ wypełnił ciążące na nim obowiązki procesowe w prowadzonym postępowaniu. Powody niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jak już Sąd wyjaśnił wyżej są usprawiedliwione i nie obciążają organu a wyłącznie Stronę, której prawie sześć miesięcy zajęło sprecyzowanie własnego wniosku. W konsekwencji na tym etapie postępowania zarzuty skargi nie mogły spotkać się z aprobatą Sądu. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.