VI SAB/Wa 44/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 3 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwolnił skarżącego A. S. od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podając, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a kwotę 100 zł opłaty od skargi kasacyjnej ponieśli jego najbliżsi, którym zobowiązany jest oddać ww. kwotę. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 roku sygn. akt II GZ 642/13 oddalił przedmiotowe zażalenie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przyznanie prawa pomocy skarżącemu nie może dotyczyć etapów postępowania przed przyznaniem prawa pomocy. Strona skarżąca może na każdym etapie postępowania wystąpić o przyznanie prawa pomocy, jednakże skutek przyznania prawa pomocy zawsze odnosi się od dnia wniesienia wniosku, natomiast nie jest możliwym aby uregulowany wpis od skargi lub skargi kasacyjnej mógł być następnie skarżącej stronie zwrócony, gdyż prawo pomocy "działa na przyszłość" i nie ma mocy wstecznej, czyli poprzez uzyskanie prawa pomocy nie można domagać się zwrotu uregulowanej płatności. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. oddalił skargę kasacyjną A. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 roku odrzucającego skargę A. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usług telekomunikacyjnych. Następnie, już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, w dniu 11 kwietnia 2014 roku skarżący ponownie wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej też jako p.p.s.a.), na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Stosownie do art. 260 p.p.s.a. dotyczy to również postanowienia, którego przedmiotem jest rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w razie wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, który nie został odrzucony. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei stosownie do art. 193 p.p.s.a, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe, do zażaleń do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w zakresie nieuregulowanym w Rozdziale 1 i 2 Działu IV p.p.s.a., mają zastosowanie przepisy dotyczące postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Jak wynika z akt sprawy, zażalenie A. S. z dnia 11 kwietnia 2014 roku jest kolejnym zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. Poprzednie zażalenie na powyższe postanowienie zostało już prawomocnie rozstrzygnięte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. Skoro zatem poprzednie zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a tym samym skarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. stało się prawomocne, to ponowne zażalenie na to samo postanowienie jest niedopuszczalne. Nie jest możliwe ponowne złożenie zażalenia tożsamego podmiotowo i przedmiotowo z już rozpoznanym. Zażalenie jest zwykłym środkiem odwoławczym, który przysługuje od nieprawomocnych postanowień wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Skoro zatem wniesiony uprzednio środek zaskarżenia został rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny, a w jego wyniku utrzymano w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, to orzeczenie to jest prawomocne, a zatem wniesiony na nie środek zaskarżenia należy uznać za niedopuszczalny (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 roku sygn. akt II OZ 1218/13). Należy również zauważyć, że zażalenie z dnia 11 kwietnia 2014 r. wniesiono po terminie, albowiem termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 3 października 2013 roku 2013 r. Tymczasem stosownie do art. 194 § 2, zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, zażalenie z dnia 11 kwietnia 2014 r. wniesione przez A. S. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.