VI SAB/Wa 46/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 16 stycznia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...]. w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w J. przy ul. M. oddala skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w postępowaniu dotyczącym wydania na jej rzecz zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, położonej w J. przy ul. M.. Bezczynność została zarzucona w następującym stanie faktycznym; Dnia 24 listopada 2016 r., drogą elektroniczną, skarżąca wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "WIF") o udzielenie na jej rzecz zezwolenia na prowadzenie ogólnodostępnej apteki, położonej w J. przy ul. M.. Następnie skarżąca wniosła o zawieszenie ww. postępowania. Pismem z 7 grudnia 2016 r. WIF wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania, braków formalnych wniosku o udzielenie ww. zezwolenia, poprzez przedłożenie enumeratywnie wymienionych dokumentów, wymaganych na podstawie art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2016 r. poz. 2142 ze zm.), dalej "p.f.". Skarżąca w odpowiedzi na powyższe wezwanie poinformowała, że podtrzymuje wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania, nie załączając żadnego z żądanych przez WIF dokumentów. I. WIF pismem z 30 grudnia 2016 r. zawiadomił skarżącą, że na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a.", pozostawia bez rozpoznania jej wniosek o udzielenie ww. zezwolenia. Skarżąca, w oparciu o art. 37 § 1 k.p.a., złożyła do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "GIF") zażalenie na niezałatwienie przez WIF w terminie sprawy w przedmiocie wydania żądanego przez nią zezwolenia. Wniosła jednocześnie o zobowiązanie WIF do zawieszenia tego postępowania. II. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. WIF odmówił zawieszenia postępowania o udzielenie ww. zezwolenia, uznając, że nie zostało ono wszczęte. Skarżąca od tego postanowienia wniosła do GIF zażalenie. GIF postanowieniem z [...] lutego 2017 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie WIF z [...] grudnia 2016 r. Skarżąca powyższe postanowienie z [...] lutego 2017 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 31 maja 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 894/17, oddalił skargę. Niezależnie skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie także skargę na bezczynności WIF w rozpoznaniu jej wniosku o udzielenie ww. zezwolenia i zawieszeniu tego postępowania. Skarżąca zarzuciła, że błędne jest stanowisko WIF, jakoby nie mógł on zawiesić postępowania w przedmiocie wydania ww. zezwolenia, ponieważ nie zostało ono wszczęte. Stwierdziła, że WIF powinien był zawiesić to postępowanie, z uwagi na fakt, że zostało ono przez nią skutecznie wszczęte dnia 24 listopada 2016 r., tj. z chwilą złożenia, drogą elektroniczną, wniosku o wydanie zezwolenia, który to wniosek, w jej ocenie, zwierał wszystkie niezbędne elementy – spełniał wymogi przewidziane w przepisach art. 61 § 3a oraz art. 63 § 3a k.p.a., a także w art. 100 ust. 1 i ust. 3 p.f. Skarżąca stwierdziła jednocześnie, że bezzasadnie organ przy tym uznał, jakoby jej wniosek - składany drogą elektroniczną, winien był zawierać wszystkie dokumenty. Reasumując wskazała, że to błędne wnioskowanie organu doprowadziło ostatecznie do tego, że WIF nie uznał postępowania za skutecznie wszczęte i nie zawiesił go, co powoduje, że WIF pozostaje w bezczynności. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie WIF do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a tym samym uznanie, że postępowanie w tej sprawie zostało skutecznie wszczęte - w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. orzeczenie, że bezczynność WIF miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 6 pkt 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (j.t.Dz.U z 2016r., poz. 1169), w zw. z art 149 § 1a p.p.s.a.; 3. wymierzenie organowi na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. zasądzenie kosztów postępowania. WIF w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718 j.t., dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną lub procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. W rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., nie stanowi o bezczynności organu administracji to, że strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, powołuje się na nieprawidłową podstawę prawną lub nieprawidłową formę rozstrzygnięcia zastosowaną przez organ. Strona ma odpowiednie środki procesowe do ewentualnego wzruszenia orzeczenia, które w jej ocenie jest nieprawidłowe, lecz nie w formie skargi na bezczynność organu. Z akt sprawy wynika, że organ wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania, braków formalnych wniosku z 24 listopada 2016 r. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie ogólnodostępnej apteki, położonej w J. przy ul. M. przez przedłożenie enumeratywnie wymienionych dokumentów, wymaganych na podstawie art. 100 ust. 2 p.f. Stosownie do art. 100 ust.2 p.f.: "2. Do wniosku należy dołączyć: 1) tytuł prawny do pomieszczeń apteki ogólnodostępnej; 2) (uchylony); 3) plan i opis techniczny pomieszczeń przeznaczonych na aptekę sporządzony przez osobę uprawnioną; 4) opinię Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami; 5) imię i nazwisko farmaceuty odpowiedzialnego za prowadzenie apteki, jego identyfikator jako pracownika medycznego, o którym mowa w art. 17c ust. 5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, oraz dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w art. 88 ust. 2; 6) oświadczenie, w którym wymienione będą wszystkie podmioty kontrolowane przez wnioskodawcę w sposób bezpośredni lub pośredni, w szczególności podmioty zależne w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Wnioskodawca podaje oznaczenie podmiotu, jego siedzibę i adres, a w przypadku osoby fizycznej imię, nazwisko oraz adres; 7) oświadczenie, w którym wymienione będą wszystkie podmioty będące członkami grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, której członkiem jest wnioskodawca. Wnioskodawca podaje oznaczenie podmiotu, jego siedzibę i adres, a w przypadku osoby fizycznej imię, nazwisko oraz adres." Jednakże, pomimo doręczenia tego wezwania, skarżąca nie uzupełniła braków formalnych złożonego wniosku lecz ograniczyła się do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania. Natomiast organ pismem z 30 grudnia 2016 r. zawiadomił skarżącą, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawia bez rozpoznania jej wniosek o udzielenie ww. zezwolenia. W wyroku z dnia 7 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 595/12; CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że bezczynność organu - mieszcząca się w zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) - ma miejsce gdy organ, nawet jeśli prowadził postępowanie, nie wydał w określonych terminach stosownego aktu administracyjnego. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie wymaga wydania ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Jest to mianowicie czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić pisemnie wnoszącego podanie z podaniem przyczyn pozostawienia podania bez rozpoznania, chyba że wnoszący podanie nie podał swojego adresu i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie danych posiadanych przez organ. W takiej sytuacji wnoszącemu podanie przysługuje ochrona prawna w postaci skargi na bezczynność organu, o której organ powinien pouczyć wnoszącego podanie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, LEX nr 1356405). Stosownie do art. 61 § 3a k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że organ dopuścił się bezczynności. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na błędne rozumienie przez skarżącą pojęcia bezczynności organu w sytuacji, gdy strona co prawda złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenia apteki, lecz nie uzupełniła braków formalnych wniosku. W takim stanie sprawy strona domagała się zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia, pomijając w zupełności fakt, że jej wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. W ocenie Sądu sytuacja procesowa jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie nie uprawniała organu do zawieszenia postępowania, skoro wniosek o wszczęcie tego postępowania okazał się niekompletny. Dlatego też trafnie organ wywodzi w odpowiedzi na skargę, że tylko wniosek kompletny pod względem formalnym mógł wszcząć postępowanie, tj. taki, który równocześnie spełniałby wymagania wskazane w art. 63 § 2 i 3 lub 3a k.p.a. oraz w przepisach szczególnych - w niniejszej sprawie w art. 100 ust. 1 i 2 p.f. Skoro wniosek skarżącej nie spełniał wszystkich wymogów formalnych, to postępowanie nie zostało skuteczne wszczęte, a zatem brak było podstaw do rozpatrzenia wniosku o jego zawieszenie, w konsekwencji czego nie można mówić o bezczynność organu w rozpoznaniu tej sprawy. Wobec powyższego Sąd działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.