VI SAB/Wa 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie zastosowania środków nadzorczych postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 15 listopada 2010 r. M. M. wystąpiła do Komisji Nadzoru Finansowego (dalej jako Komisja, KNF) z wnioskiem o nałożenie, w ramach nadzoru ubezpieczeniowego, kar pieniężnych określonych w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr z 2010 r. Nr 11, poz. 66, ze zm.) – dalej jako ustawa o działalności ubezpieczeniowej - na P. S.A., na podstawie art. 14 ust. 3a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152, ze zm.) – dalej jako ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych... w związku z opóźnieniem w likwidacji szkody komunikacyjnej z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Zdaniem wnioskującej zakład ubezpieczeń likwidując szkodę naruszył art. 14 ust. 1 lub 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Do wniosku M. M. załączyła kopię zawiadomienia o szkodzie, które w dniu 12 października 2010 r. nadała do zakładu ubezpieczeń, będącego ubezpieczycielem sprawcy wypadku, w wyniku którego doszło do uszkodzenia pojazdu składającej wniosek. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Komisja wystąpił do zakładu ubezpieczeń o zbadanie sprawy i ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej, informując jednocześnie (pismem z tej samej daty) składającą wniosek, że jej pismo potraktowane zostało jako sygnał o nieprawidłowościach w działalności zakładu ubezpieczeń, który będzie wykorzystane na potrzeby sprawowania nadzoru. Ponadto poinformowano stronę, że sprawa pomiędzy skarżącą i zakładem ubezpieczeń ma charakter sporu cywilnoprawnego, który można poddać pod rozstrzygniecie sądu powszechnego, gdyż KNF nie jest uprawniona do ingerencji w przedmiot sporu pomiędzy podmiotem nadzorowanym a jego klientami. Poinformowano również o możliwości poddania sporu, który ma charakter cywilnoprawny, pod rozstrzygnięcie Sądu Polubownego przy Komisji Nadzoru Finansowego. W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2010 r. na wystąpienie KNF P. poinformował Komisję, że zawiadomienie o zdarzeniu wpłynęło do P. 14 października 2010 r. Poszkodowana pismem z dnia 19 listopada 2010 r. została powiadomiona o konieczności przedłożenia dodatkowej dokumentacji niezbędnej do likwidacji szkody. W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. poinformowano M. M., że z uwagi na brak dokumentacji potwierdzającej jej prawo własności do pojazdu, odszkodowanie nie może być wypłacone, a do dnia wysłania przedmiotowego pisma dokumentacja ta nie została przedłożona. Jednocześnie, w nawiązaniu do pisma skierowanego przez M. M. do KNF, poinformowano składającą to pismo o czynnościach podjętych w związku z likwidacją szkody oraz o konieczności przedłożenia dokumentów wskazujących na prawa poszkodowanej do pojazdu. Pismami z dnia 21 grudnia 2010 r., M. M. jednocześnie wezwała Komisję, na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a., do usunięcia naruszenia prawa (przepisu art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych...), polegającego na braku zastosowania sankcji wobec zakładu ubezpieczeń oraz złożyła skargę na bezczynność Komisji w związku z niezastosowaniem ww. sankcji. W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że z naruszeniem art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych... "przedmiotem zaskarżonej bezczynności Komisji Nadzoru Finansowego było pozbawienie poszkodowanej uprawnienia do otrzymania odszkodowania w terminie 30 dni, licząc od dnia 12 października 2010 r." Zdaniem skarżącej zachowanie P. naruszyło przepis art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego i art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych..., stanowiąc czyn zabroniony pod groźbą kary. W związku z tym KNF nie nakładając kary pieniężnej na P. pozostawała w bezczynności uchylając się od zastosowania przepisu art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych... Dlatego skarżąca uznała, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skargę za uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniósła o jej odrzucenie. W ocenie Komisji wniosek skarżącej "o karę pieniężną" oraz skarga na bezczynność względem organu nadzoru, zmierzały do wyegzekwowania od zakładu ubezpieczeń wykonania obowiązków cywilnoprawnych, to jest wypłaty odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. Komisja podkreślała, że w ramach sprawowanego nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń KNF nie rozstrzyga sporów cywilnoprawnych pomiędzy zakładami ubezpieczeń a ich klientami. Zawieranie i wykonywanie umów ubezpieczenia, a zarazem spory wynikające na tym tle rozstrzygane są przez właściwe miejscowo i rzeczowo sądy powszechne, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.). Zdaniem Komisji nie może podejmować działań mających na celu rozstrzyganie takich sporów w sposób bezpośredni czy pośredni, gdyż nie mieści się to w granicach jej kompetencji, a w konsekwencji - także w kompetencji sądów administracyjnych. Skarżąca domagała się wydania decyzji administracyjnych, jednakże w istocie oczekiwała na podjęcia działań chroniących jej interesy cywilnoprawne (wypłatę odszkodowania). Ponadto Komisja podnosiła, że instytucja kary pieniężnej, przewidziana w art. 212 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, w tym stosowana w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych..., nie ma na celu ochrony konkretnych uprawnień cywilnoprawnych przysługujących zindywidualizowanym podmiotom. Sankcje administracje mają wywierać wpływ na funkcjonowanie zakładu ubezpieczeń w skali systemowej, dotyczyć jego organizacji i sposobu wykonywania działalności ubezpieczeniowej. Nawet jeżeli w danym przypadku okoliczności faktyczne wypełniające hipotezę przepisu sankcyjnego ustalone zostały w związku z indywidualną sprawą konkretnego klienta, nie oznacza to, że działanie nadzorcze podejmowane jest w interesie tego konkretnego klienta. Podkreślono, iż fakt nałożenia kary pieniężnej na zakład ubezpieczeń nie wywiera żadnych skutków w sferze relacji cywilnoprawnej pomiędzy zakładem ubezpieczeń a jego klientem, natomiast skarżąca została poinformowana o właściwym trybie dochodzenia roszczenia od zakładu ubezpieczeń. Podnoszono również, iż w sprawie nie toczy się postępowanie administracyjne, gdyż może ono zostać wszczęte jedynie z urzędu, a nie na wniosek klienta zakładu ubezpieczeń. Ponieważ skarżąca nie mogła wszcząć żądanego postępowania administracyjnego, zatem Komisja Nadzoru Finansowego nie mogła pozostawać w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 P.p.s.a., określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 P.p.s.a). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż podlega ona odrzuceniu. Orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. należy mieć na uwadze sytuacje, w których organy administracji, będąc do tego zobowiązane, nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku bowiem skargi na bezczynność przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (patrz: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 27-28). Natomiast warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r., w sprawie OSK 547/04). O akcie lub czynności w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane przez dany organ decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane przez organ akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub do podjęcia czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa - art. 149 P.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2004 r. w sprawie OSK 247/04 publ. w ONSA i WSA 2004/2/30). W omawianej sprawie skarga dotyczy bezczynności Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie wszczęcia postępowania administracyjnego w celu zastosowania środków nadzorczych (kary pieniężnej na podstawie art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych... w związku z art. 212 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej) w stosunku do zakładu ubezpieczeń. Sąd administracyjny jest, jak wyżej wskazano, właściwy do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organu, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. W sytuacji wniesienia skargi na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przedmiotem sądowej kontroli jest brak określonego aktu lub czynności organu, wówczas, kiedy organ miał obowiązek podjąć działanie w takiej właśnie formie i w określonym przez prawo terminie. Taki stan rzeczy, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, w sprawie nie zachodzi. Należy natomiast podkreślić, że roszczenia z tytułu zawieranych umów ubezpieczenia zgodnie z przepisami tytułu XXVII Księgi Trzeciej Kodeksu cywilnego podlegają kognicji sądów powszechnych. Właściwym do rozstrzygnięcia sporu cywilno-prawnego poprzez weryfikację stanowiska ubezpieczyciela oraz wydania wiążącego rozstrzygnięcia będzie, zgodnie z dyspozycją art. 14 ustawy o ubezpieczenia obowiązkowych, właściwy miejscowo i rzeczowo sąd cywilny. Ustawa o działalności ubezpieczeniowej określa m.in. zasady sprawowania nadzoru ubezpieczeniowego (art. 1 ust. 2 pkt 2). Zgodnie z art. 202 ust. 1 tej ustawy organ nadzoru (KNF) sprawuje nadzór nad zakładami ubezpieczeń wykonującymi działalność ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do zadań organu nadzoru należy w szczególności ochrona interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, przez zapobieganie sytuacji, w której zakład ubezpieczeń nie będzie w stanie wypłacać tym osobom należnego świadczenia (ust. 2 pkt 1). Stosownie do przepisu art. 207 ustawy o działalności ubezpieczeniowej organ nadzoru może żądać od zakładu ubezpieczeń informacji i wyjaśnień dotyczących działalności zakładu ubezpieczeń i jego gospodarki finansowej, w zakresie niezbędnym dla wykonywania zadań z zakresu nadzoru. Z treści cytowanych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że działalność nadzorcza Komisji Nadzoru Finansowego jest wykonywana z samego upoważnienia ustawowego, a więc z urzędu. W ramach działalności nadzorczej KNF jest upoważniona do przeprowadzania kontroli działalności i stanu majątkowego zakładów ubezpieczeń (art. 208 – 208j). Z przeprowadzonej kontroli KNF sporządza protokół kontroli (art. 208f ustawy o działalności ubezpieczeniowej). W myśl art. 208h ust. 1 omawianej ustawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu kontroli zakład ubezpieczeń może zgłosić organowi nadzoru pisemne zastrzeżenia i uwagi do treści protokołu oraz wyjaśnienia w sprawach objętych zakresem kontroli i o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń organ nadzoru informuje zakład ubezpieczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia zastrzeżeń (art. 208h ust. 2). Przepisy te jednoznacznie wskazują na to, że poza zakładem ubezpieczeń inne osoby nie mają żadnego udziału w kontroli. Także w sprawie wyłączenia inspektora z czynności kontrolnych nie może złożyć wniosku nikt poza samym inspektorem, zakładem ubezpieczeń lub organ administracji sam może orzec o wyłączeniu inspektora z urzędu (art. 208d). Inne czynności wykonywane w ramach nadzoru przez KNF to zgodnie z art. 209 ustawy zalecenia wydawane w stosunku do zakładu ubezpieczeń w celu min.: zapewnienia zgodności działalności zakładu ubezpieczeń z przepisami prawa, statutu lub planem działalności czy też zapobieżenia naruszaniu interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. W przypadku zaś gdy zakład ubezpieczeń nie wykonuje w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa powyżej, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zobowiązać zakład ubezpieczeń do wykonania tych zaleceń. Również i ten przepis nie upoważnia inne osoby poza samym organem nadzoru do jakiegokolwiek działania, w tym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej wykonania/niewykonania zaleceń pokontrolnych lub żądania wydania takich zaleceń. Zgodnie z art. 210 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej organ nadzoru może nakazać zakładowi ubezpieczeń rozwiązanie w wyznaczonym terminie umowy, na podstawie której zlecono wykonywanie czynności ubezpieczeniowych innemu podmiotowi, w przypadku stwierdzenia, że wykonywanie czynności odbywa się z naruszeniem prawa, wpływa niekorzystnie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zakład ubezpieczeń zgodnie z przepisami prawa, na ostrożne i stabilne zarządzanie zakładem ubezpieczeń lub na interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. Natomiast w przypadku nierozwiązania umowy w wyznaczonym terminie organ nadzoru może nakładać na zakład ubezpieczeń kary pieniężne, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 210 ust. 3). Przepis art. 212 powołanej ustawy określa, że jeżeli zakład ubezpieczeń nie wykonuje w wyznaczonym terminie decyzji, o której mowa w art. 209, lub wykonuje działalność z naruszeniem przepisów prawa, statutu, zawartych umów ubezpieczenia lub planu działalności lub nie udziela informacji lub wyjaśnień, organ nadzoru może, w drodze decyzji zastosować jeden z przewidzianych w tym przepisie środków dyscyplinujących, a więc także kary pieniężne. W tym miejscu należy jednak zauważyć, jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. wydanym w sprawie II GSK 223/06 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie VI SA/Wa1893/08, że nie ma wystarczających powodów do przypisywania karze pieniężnej z zakresu nadzoru ubezpieczeniowego charakteru sankcji wynikającej z normy prawa karnego, ani też z normy zajmującej trudne do lokalizacji miejsce pomiędzy prawem administracyjnym i karnym. Należy więc przyjąć, że do tej kary mają zastosowanie przepisy działu III Ordynacji podatkowej. W związku z przytoczonymi poglądami sądów administracyjnych, które Sąd orzekający w pełni podziela, nietrafność poglądu skarżącej o charakterze tej kary pieniężnej nie budzi wątpliwości. Tak sformułowane zapisy ustawy o działalności ubezpieczeniowej jednoznacznie określają tryb realizowanej przez KNF jako organ nadzoru, kontroli nad instytucjami ubezpieczeniowymi oraz samoistne uprawnienia Komisji w zakresie wykonywania funkcji nadzorczych. Czynności kontrolne mają charakter nadzorczy, zaś podstawą ich przeprowadzenia są stosowne zapisy ustawowe. Celem kontroli jest zbadanie legalności oraz prawidłowości działania jednostki kontrolowanej, w tym przypadku zakładu ubezpieczeń, zaś jej wyniki mogą być podstawą do wszczęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwego, zgodnego z zapisami ustawowymi, funkcjonowania zakładu ubezpieczeń. Działania te Komisja realizuje z urzędu, zaś podstawą ich podjęcia jest ustawowy obowiązek sprawowania nadzoru, a nie wniosek/żądanie osoby zainteresowanej w skontrolowaniu działań zakładu ubezpieczeń. W związku z tym uprawnione staje się stwierdzenie, że skarga na odmowę podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego nie przysługuje. Jeżeli zatem żądanie dotyczy czynności o charakterze nadzorczym, to nie mieści się w zakresie kontroli sprawowanej przez sądownictwo administracyjne - art. 3 § 2 P.p.s.a. (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2010 r. w sprawie II SA/Gd 782/09 oraz WSA w Warszawie z dnia 20 października 2007 r. w sprawie VI SAB/Wa 24/07). Ewentualne pisma i skargi wnoszone przez ubezpieczonych dotyczące nieprawidłowości w działalności zakładów ubezpieczeniowych mogą być przez organ nadzoru traktowane jedynie jako źródło informacji. Komisja Nadzoru Finansowego po przeanalizowaniu zawartych w nim danych może, jeżeli uzna informacje za wiarygodne, wszcząć postępowanie administracyjne w stosunku do zakładu ubezpieczeń. Wszczęcie jednak postępowania administracyjnego zawsze będzie traktowane jako autonomiczna decyzja organu nadzoru nie zaś jako wszczęcie postępowania w trybie przewidzianym art. 61 § 1 k.p.a. (na żądanie strony), gdyż samo postępowanie i zapadłe w jego wyniku rozstrzygnięcia będą konsekwencją realizowania ustawowo nałożonych na organ obowiązków. Komisja Nadzoru Finansowego, jak wynika z akt sprawy, na skutek pisma M. M., przeprowadziła postępowanie wyjaśniające podkreślając, iż to pismo skarżącej nie mogło stanowić podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego. W świetle przepisów ustawy o działalności ubezpieczeniowej, jak i przepisów ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych... (w tym jej art. 14 ust. 3a) skarżąca nie miała tzw. "legitymacji skargowej" w żądaniu od Komisji Nadzoru Finansowego konkretnego zachowania (wszczęcia postępowania administracyjnego). Żaden z przepisów tych aktów normatywnych nie umocowywał skarżącej do żądania od Komisji wszczęcia takiego postępowania w celu zastosowania środków wskazanych przez przepis art. 212 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Brak legitymacji skargowej jest ewidentny, gdyż skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji. Zatem w tej sytuacji skargę należało odrzucić (por. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2004 r. w sprawie OSK 547/04 i z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie II FSK 1337/06 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie III SA/Gd 333/05, a także Komentarz do art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV. Stan prawny: 2011.03.30). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż w sprawie po stronie Komisji Nadzoru Finansowego nie istniał prawny obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie skarżącej i wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. Skoro zatem M. M. nie mogła swoim żądaniem nałożenia kary pieniężnej na P. S.A. wszcząć postępowania przed Komisją Nadzoru Finansowego, to skarga w omawianym zakresie na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlega odrzuceniu.