VI SAB/Wa 62/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. F. na bezczynność i przewlekłość Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w sprawie szkodliwego zakłócenia pracy urządzenia 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego dotyczącego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie szkodliwego zakłócenia pracy urządzenia, 2. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 3. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącego, J. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. F. (dalej też jako "skarżący") w dniu 16 grudnia 2023 r zgłosił Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej też jako "Prezes UKE" lub "Organ") utrudnienia w korzystaniu z urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które wymagają pozwolenia radiowego, wskazując, że w należącym do niego sprzęcie audiofonicznym dochodzi do buczenia głośników. Jako podejrzewaną przyczynę Skarżący podał zamontowanie przez sąsiada dwóch anten UKF. Organ pismem z dnia 22 stycznia 2024 r., poinformował Skarżącego o ustaleniach dokonanych w toku podjętych czynności sprawdzających, wskazując, że stacja amatorska zlokalizowana na sąsiedniej nieruchomości pracuje zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu radiowym. Organ podkreślił również, że występujące podczas pracy tej stacji pole elektromagnetyczne może mieć wpływ na możliwość korzystania ze sprzętu audio, z tym że Prezes UKE nie posiada kompetencji do wykonania pomiarów występujących pól elektromagnetycznych. W związku z powyższym poinformowano Skarżącego o podmiotach posiadających takie uprawnienia tj. Głównym Inspektoracie Sanitarnym (Państwowa Inspekcja Sanitarna) oraz Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska (Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...]). Skarżący z kolei w piśmie z dnia 6 lutego 2024 r., negując prawidłowość sposobu załatwienia sprawy, zwrócił się o udzielenie mu informacji, kiedy jego skarga zostanie rozpatrzona. Skarżący podniósł, że zakłócenia powodowane przez stację amatorską, będące przedmiotem skargi nie tylko nie ustąpiły, ale nasiliły się. Pismem z dnia 11 kwietnia 2024 r. Skarżący został poinformowany o dwukrotnym przeprowadzeniu przez pracowników Delegatury UKE czynności pomiarowych i ich wynikach. Jednocześnie Prezes UKE zwrócił się z prośbą do Skarżącego o przedstawienie dokumentów potwierdzających, że użytkowane przez Skarżącego urządzenie spełnia wymagania zasadnicze w myśl ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej. Skarżący w odpowiedzi drogą elektroniczną przesłał dnia 16 kwietnia 2024 r. zdjęcia urządzenia z oznakowaniem CE oraz zdjęcia dokumentacji w języku angielskim. Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r., Skarżący został poinformowany o prowadzeniu przez Prezesa UKE postępowania pokontrolnego w stosunku do jego sąsiada, mającego na celu usunięcie stwierdzonych w trakcie czynności kontrolnych nieprawidłowości. Jednocześnie Prezes UKE poinformował Skarżącego, iż przekazane przez niego zdjęcia urządzenia z oznakowaniem CE oraz zdjęcia dokumentacji w języku angielskim nie są wystarczające do oceny, czy jego urządzenie spełniania wymagania w myśl ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej oraz ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1854). Prezes UKE wskazał także, że z uwagi na powyższe nie może zastosować przepisu art. 204 ust. ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 34, dalej też jako "P.t.") Skarżący, w piśmie z dnia 5 czerwca 2024 r., zarzucił Prezesowi UKE brak pouczenia go o prawie do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, domagając się doręczania mu pism urzędowych i procesowych oraz zawiadamiania o każdej czynności, w której udział strony jest uzasadniony lub wymaga podjęcia ochrony jej interesów. Skarżący wskazał również, że poza wyjątkami w ustawie przewidzianymi, postępowanie administracyjne kończy się wydaniem decyzji administracyjnej a nie przesłaniem zwykłego pisma. Wniósł o jednoznaczne wyjaśnienie, czy pismo z dnia 3 czerwca 2024 r. należy traktować jako decyzję administracyjną kończącą postępowanie, a jeśli tak nie jest, zażądał wyjaśnienia, dlaczego postępowanie administracyjne nie zostało zakończone w ustawowym terminie i nie powiadomiono go o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Jednocześnie Skarżący wniósł o wyjaśnienie, na jakiej podstawie prawnej organ prowadzący postępowanie administracyjne uznał, że oznakowanie urządzeń przez producenta symbolem CE nie jest wystarczające do przyjęcia, że urządzenia posiadają wymaganą odporność na zaburzenia elektromagnetyczne, wnosząc również o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 204 ust. 1 P.t. lub inne formalne zakończenie postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 13 czerwca 2024 r., Prezes UKE poinformował Skarżącego, że sprawy dotyczące zgłoszenia zakłóceń nie są prowadzone jako postępowania administracyjne i nie mają do nich zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. — zwanej dalej "k.p.a."), w konsekwencji nie kończą się one wydaniem decyzji administracyjnej. W dniu 27 czerwca 2024 roku Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa UKE, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej poprzez odmowę wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 204 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, pomimo zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, wnosząc o zobowiązanie Prezesa UKE do załatwienia sprawy w terminie poprzez wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 204 ustawy - Prawo telekomunikacyjne a także zasądzenie od Prezesa UKE na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości a Skarżący, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, w swym piśmie procesowym z dnia 11 września 2024 roku, podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."). W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W ocenie Sądu, skarga J. F. na bezczynność Prezesa UKE w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o wszczęcie przez Organ postępowania na podstawie art. 204 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w związku ze zgłaszanymi przez niego utrudnieniami w korzystaniu z urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, zasługuje na uwzględnienie. Otóż Skarżący, po uprzednim zgłoszeniu Prezesowi UKE utrudnień w korzystaniu z urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, został przez Organ poinformowany o ustaleniach dokonanych w toku podjętych czynności sprawdzających. W odpowiedzi Skarżący w piśmie z dnia 6 lutego 2024 r., zwrócił się do Organu z żądaniem podjęcia działań celem wydania stosownej decyzji dotyczącej używania stacji amatorskiej zgodnie z wymaganiami. Skarżący ponowił swoje żądanie w piśmie z dnia 5 czerwca 2024 r. (potraktowanym jednocześnie przez Sąd jako ponaglenie w rozumieniu przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a.), wnosząc już wprost o wydanie przez Organ decyzji na podstawie art. 204 ust. 1 P.t. (p. ostatni akapit pisma, wcześniej, na jego pierwszej stronie Skarżący mylnie przywołał, jako podstawę swojego żądania, przepis art. 204 ust. 1 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej, z uwagi na fakt, że taka jednostka redakcyjna w przywołanym akcie prawnym nie występuje). Skarżący domagał się jednocześnie doręczania mu pism urzędowych i procesowych oraz zawiadamiania o każdej czynności, w której udział strony jest uzasadniony lub wymaga podjęcia ochrony jej interesów. Podkreślił, że poza wyjątkami w ustawie przewidzianymi, postępowanie administracyjne kończy się wydaniem decyzji administracyjnej a nie zwykłym pismem. Zgodnie natomiast z brzmieniem przywołanego przez Skarżącego, przepisu art. 204 P.t., obowiązującym w dniu wystąpienia przez niego z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego (dalej przywoływane przepisy P.t. także w tymże brzmieniu): "1. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów o kompatybilności elektromagnetycznej, wytwarzające pole elektromagnetyczne powoduje szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia spełniającego zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, Prezes UKE może wydać decyzję o: 1) czasowym wstrzymaniu używania urządzenia wytwarzającego szkodliwe zaburzenia elektromagnetyczne; 2) zmianie sposobu używania urządzenia; 3) zastosowaniu środków technicznych prowadzących do eliminacji szkodliwego zakłócenia, na koszt podmiotu, któremu wydano decyzję; 4) czasowym zajęciu urządzenia w celu przeprowadzenia badań niezbędnych do ustalenia przyczyn wystąpienia szkodliwych zakłóceń. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 2. Prezes UKE może uzależnić wydanie czasowo zajętego urządzenia od zgody jego użytkownika na usunięcie, na koszt użytkownika, przyczyn powodujących niezgodność urządzenia z zasadniczymi wymaganiami, w szczególności przyczyn wystąpienia szkodliwych zakłóceń". Z kolei w art. 200 ust. 1 pkt 7) P.t. wskazano, że pracownikom UKE przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, prawo wykonywania czynności kontrolno-pomiarowych, badań sieci telekomunikacyjnych, urządzeń telekomunikacyjnych oraz innej aparatury, a także kontroli jakości świadczonych usług telekomunikacyjnych. Jednakże Organ, po otrzymaniu wniosku Skarżącego (wyartykułowanego w pismach z dnia 6 lutego oraz 5 czerwca 2024 roku), ani go nie uwzględnił, ani nie wydał też, w przewidzianym przez przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego terminie, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.). Organ nie rozpatrzył zatem wniosku Skarżącego w formie przewidzianej przez przepisy prawa procesowego, tj. postanowienia bądź decyzji administracyjnej. Prezes UKE poinformował co prawda Skarżącego o braku zaktualizowania się w sprawie zainicjowanej jego wnioskiem, przesłanek obligujących Prezesa UKE, do wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, że, w ocenie Organu, sprawy dotyczące zgłoszenia zakłóceń nie są prowadzone jako postępowania administracyjne i nie mają do nich zastosowania przepisy k.p.a. a w konsekwencji nie kończą się one wydaniem decyzji administracyjnej. Jednakże skierowanie do strony zwykłego pisma informującego, że nie zaistniała przesłanka nakazująca prowadzenie postępowania administracyjnego, a w konsekwencji wydania decyzji administracyjnej, nie stanowi o braku bezczynności organu w niniejszej sprawie. Jeśli w ocenie organu postępowanie w sprawie nie może być wszczęte z jakichkolwiek przyczyn, winien on, stosownie do art. 61a k.p.a., wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Dokonując wykładni art. 61a § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że ustawodawca wymienia tu dwie przesłanki dające podstawę do ewentualnej odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszą przesłanką wydania postanowienia, o którym mowa w art. 61a § 1 k.p.a., jest złożenie żądania przez osobę, która nie jest stroną a drugą jest z kolei zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 502/17). Co istotne, postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, strona może finalnie kwestionować przed sądem administracyjnym, w ramach której to kontroli badana jest właśnie zasadność zastosowania wspomnianych powyżej przesłanek. Z kolei w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd ogranicza się wyłącznie do kontroli, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli sądu pozostaje prawna poprawność działań organu załatwiających zgłoszone żądanie. Oznacza to, że sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność działania, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie istnieje obowiązek organu podjęcia działania i czy zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność załatwiająca podanie strony. Sąd orzeka jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie rozstrzyga natomiast kwestii merytorycznych i nie określa w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym. Tym samym Sąd administracyjny, w ramach rozpatrywania skargi na bezczynność organu, nie bada, czy istotnie wskazywane przez Skarżącego utrudnienia w korzystaniu z urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, stanowiły podstawę do wydania przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia w trybie art. 204 P.t. Pozostawiając zatem poza ramami niniejszych rozważań kwestię zasadności bądź wydania stosownej decyzji przez Prezesa UKE, bądź postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, bowiem kwestia ta nie mieści się w zakresie analizy w ramach bezczynności, stwierdzić należy, że Prezes UKE dopuścił się bezczynności w ramach rozpoznania wniosku Skarżącego. Nie jest bowiem dopuszczalne uchylanie się od obowiązku zajęcia stanowiska w formie nakazanej przepisami prawa administracyjnego w terminach wynikających z przepisów prawa, gdyż pozbawia to stronę możliwości merytorycznej obrony jej praw w toku postępowania, abstrahując od naruszenia zasady szybkości postępowania. W tej sytuacji, stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności. Nie wydał bowiem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w uzasadnionym terminie, co powinien był uczynić, jeśli uznał wniosek skarżącego za nieuzasadniony z punktu widzenia art. 61a k.p.a. Reasumując, niepodjęcie przez organ w ustawowym terminie działania, które umożliwiłoby stronie, jego kwestionowanie przed sądem administracyjnym w celu dochodzenia swoich praw, stanowi o bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku, stąd rozstrzygnięcie, jak w punkcie 1 sentencji. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał Prezesa UKE do rozpatrzenia wniosku Skarżącego w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 2 sentencji). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Prezes UKE, rozpatrując wniosek Skarżącego, zobligowany będzie do uwzględnienia aktualnego stanu prawnego, w związku z utratą z dniem 10 listopada 2024 roku mocy obowiązującej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (z wyjątkiem przepisów: - art. 56 ust. 4a ustawy, który utracił moc z dniem 17 sierpnia 2024 r., - art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 1, 17, 27, 29, 31, 35, 41, 43, 46, 48, 49 i 52, art. 9, art. 160 ust. 1 i 2, działu VIIa oraz art. 209 ust. 1 pkt 25a, 27[1] i 27a ustawy, które utracą moc z dniem wejścia w życie przepisów wdrażających dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2555 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu cyberbezpieczeństwa na terytorium Unii, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 910/2014 i dyrektywę (UE) 2018/1972 oraz uchylającą dyrektywę (UE) 2016/1148 (dyrektywa NIS 2) (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 80), zgodnie z art. 68 ustawy (Dz.U.2024.1222) i obwiązującymi przepisami ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r., poz.1221), która to ustawa w Dziale VIII zatytułowanym: "Organy właściwe w sprawach komunikacji elektronicznej oraz postępowanie przed Prezesem UKE" odmiennie, niż poprzednia ustawa P.t., uregulowała zagadnienie kompetencji Prezesa UKE co do działań, do których jest uprawniony w przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, wytwarzające pole elektromagnetyczne, może powodować w określonym miejscu szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia spełniającego zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów tej ustawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 3 sentencji). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie organ wprawdzie nie podjął właściwego działania w ustawowym terminie, jednakże ani z akt postępowania, ani z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby działanie organu było celowe, bądź nakierowane na pozbawienie Skarżącego uprawnień. Organ kierował do Skarżącego pisma, w których wyjaśniał, z jakich powodów, w jego ocenie, nie zachodzą podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim żądał tego Skarżący. Argumentacja ta, choć nie mogła wpłynąć na ocenę Sądu, co do stanu bezczynności organu, nie stanowi jednocześnie przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Podejmowane przez organ działania nie pozwalają uznać, że bezczynność organu była wynikiem kwalifikowanego naruszenia prawa. Sąd, mając przy tym na uwadze, że Skarżący zarzucił Prezesowi UKE nie tylko bezczynność, ale i przewlekłość, w punkcie 4 sentencji oddalił skargę w pozostałym zakresie, gdyż do przewlekłego prowadzenia postępowania może już dojść w trakcie jego prowadzenia, z uwagi na podejmowanie przez organ działań w jego toku w sposób nieefektywny, podczas, gdy w niniejszej sprawie tak rozumiana przewlekłość, immanentnie związana z toczącym się już postępowaniem, nie zachodzi, w przeciwieństwie do bezczynności, w jakiej pozostawał Prezes UKE. Z kolei, o kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.