VI SO/Wa 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy z wniosku M. K. o wymierzenie Polskiemu Związkowi Inżynierów i Techników Budownictwa grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: wymierzyć Polskiemu Związkowi Inżynierów i Techników Budownictwa grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych Pismem z 12 stycznia 2018 r. M. K. (dalej: "Strona") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Polskiemu Związkowi Inżynierów i Techników Budownictwa (dalej: "PZIiTB"), grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), za niezastosowanie się do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a., i nieprzekazanie do Sądu skargi Strony w przedmiocie zarzucanej przez Stronę bezczynności PZIiTB. Jak wynika z akt sprawy, Strona wniosła pismem z 7 czerwca 2017 r. skargę do Sądu na bezczynność PZIiTB, w sprawie wniosku w formie elektronicznej z 15 listopada 2016 r. dotyczącego prawidłowości wystawienia legitymacji Rzeczoznawcy Budowlanego PZIiTB. Ze względu na lakoniczność powyższego pisma, Sąd zwrócił się do Strony pismem z 13 czerwca 2017 r. sygn. akt VI KO/Wa 142/17, w wykonaniu zarządzenia z 12 czerwca 2017 r. Przewodniczącego Wydziału VI, o wskazanie jaki charakter ma pismo z 7 czerwca 2017 r., czy jest to skarga na bezczynność organu w rozpoznawaniu wniosku o nadanie uprawnień zawodowych (wydania legitymacji), czy też tylko pismo informacyjne. Strona w piśmie z 4 lipca 2017 r. wyjaśniła, że 7 czerwca 2017 r., złożyła do Sądu dwie skargi, w tym na brak udzielenia Stronie odpowiedzi na pytanie przesłane w formie elektronicznej z 15 listopada 2016 r., czy Główna Komisja Rewizyjna PZIiTB sprawdziła prawidłowość wystawienia legitymacji innych siedemnastu osób, którym nadano identyczny tytuł, jak Stronie, czy tylko legitymacja Strony została błędnie wystawiona. W związku z powyższymi wyjaśnieniami Strony, pismem z 13 lipca 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z 12 lipca 2017 r., Sąd przesłał do PZIiTB pismo Strony z 7 czerwca 2017 r. w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, informując PZIiTB, że zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem sprawy, a tym samym skargi oraz inne pisma procesowe strony złożone bezpośrednio do sądu przesyłane są organowi. Na powyższe pismo Sądu, PZIiTB nie odpowiedział, natomiast Strona w piśmie z 16 grudnia 2017 r. przypomniała o skardze na bezczynność PZIiTB. Wobec powyższego, Sąd pismem z 21 grudnia 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z 19 grudnia 2017 r., poinformował Stronę o nieprzesłaniu przez organ do Sądu odpowiedzi na skargę z 7 czerwca 2017 r., w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku oraz o treści art. 55 § 1 P.p.s.a. Strona odpowiedziała ww. pismem z 12 stycznia 2018 r., występując o wymierzenie PZIiTB, grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. PZIiTB odniósł się do powyższego wniosku Strony w piśmie z 26 marca 2018 r., stwierdzając, że wniosek jest całkowicie niezasadny w szczególności z uwagi na fakt, że PZIiTB jest błędnie traktowany przez Sąd jako organ administracji. PZIiTB powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1007/16, z 29 września 2016 r. Wyjaśnił również, że w żadnym wypadku nie może być mowy o zatajaniu informacji w Stowarzyszeniu, gdyż działalność PZIiTB oparta jest na całkowicie transparentnym funkcjonowaniu wszystkich Oddziałów Stowarzyszenia, jego Komisji, Komitetów i organów kontrolnych, a członkowie PZIiTB mają dostęp do wszystkich decyzji, uchwał i protokołów z posiedzeń organów Stowarzyszenia. Sprawa Strony jest sprawą o charakterze wewnętrznym Stowarzyszenia i nie powinna podlegać kognicji sądów administracyjnych. Na żądanie Strony zostały jej udostępnione do osobistego wglądu wszelkie dokumenty związane z działalnością Stowarzyszenia, w tym protokoły z posiedzeń Zarządu Głównego i Komitetu Rzeczoznawstwa Budowlanego i Specjalizacji Zawodowej PZIiTB oraz uchwały Prezydium ZG PZIiTB, 13 lipca 2017 r., na wyraźny wniosek Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie Strona pismem z 7 czerwca 2017 r., wniosła skargę na bezczynność PZIiTB bezpośrednio do Sądu. W związku z tym Sąd przesłał przy piśmie z 13 lipca 2017 r., skargę Strony do PZIiTB informując PZIiTB o treści art. 54 § 1 P.p.s.a. Skarga na bezczynność PZIiTB dotyczyła brak udzielenia Stronie na jej wniosek z 15 listopada 2016 r. informacji, czy Główna Komisja Rewizyjna PZIiTB sprawdziła prawidłowość wystawienia legitymacji innych siedemnastu osób, którym nadano identyczny tytuł, jak Stronie, czy tylko legitymacja Strony została błędnie wystawiona Należy podkreślić, że zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Tymczasem PZIiTB do dnia wydania niniejszego postanowienia nie przekazał skargi przesłanej PZIiTB przez Sąd przy piśmie z 13 lipca 2017 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co oznacza, że nie został przez PZIiTB spełniony obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. Jak wynika natomiast z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości pogląd, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostaje w gestii Sądu, które może dokonać miarkowania jej wysokości, do górnej granicy określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W świetle tego przepisu, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika natomiast z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. (M.P. poz. 187), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 4271,51 zł. Określając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę, że nieprzekazanie do Sądu przez PZIiTB skargi, przesłanej PZIiTB przez Sąd przy piśmie z 13 lipca 2017 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie wynikało z celowego działania PZIiTB lecz z niezrozumienia pisma Sądu z 13 lipca 2017 r. oraz samej skargi z 7 czerwca 2017 r. Potwierdzają to wyjaśnienia PZIiTB zawarte w odpowiedzi na wezwanie Sądu do zajęcia stanowiska w sprawie wniosku o wymierzenie grzywny. Podkreślenia wymaga, że dopiero po przekazaniu do Sądu przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, Sąd będzie mógł ocenić, czy skarga spełnia wymogi formalne, czy w sprawie został wyczerpany tryb administracyjny i czy zasadne jest nadanie dalszego biegu skardze. Z tych względów Sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia przez PZIiTB obowiązku przekazania skargi, a jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.