VII SA/Wa 101/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA –Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J.K. na działanie Zakładu Karnego w S. postanawia : odrzucić skargę. W dniu 23 listopada 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.K. zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2709/11. Pismem z dnia 9 grudnia 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W dniu 27 grudnia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu do sprawy o sygn. akt VII SA/WA 2709/11 wpłynęło pismo skarżącego, w którym oświadczył, iż wnosi skargę na działalność Sądu Okręgowego w Ł. Sądu Okręgowego w W., Aresztu Śledczego w Ł. i Zakładu Karnego w S. Każda ze skarg została zarejestrowana pod odrębną sygnaturą. Pod niniejszą sygnatura została zarejestrowana skarga na działanie Zakładu Karnego w S. Skarżący zarzucił jednostce procesowanie w sposób przestępczy, stronniczy, nieobiektywny oraz kradzieże korespondencji urzędowej i bezprawną jej cenzurę, co jest sprzeczne z art. 107 pkt 11 K.K.W. Skarżący zarzucił także fałszerstwa intelektualne i poświadczania nieprawdy w opiniach i świadectwach zdrowia przez służbę więzienna i lekarzy, na jego szkodę. W odpowiedzi na skargę Zakład Karny w S. poinformował, iż skarżący odbywa karę pozbawienia wolności w różnych jednostkach penitencjarnych. W okresie od [...] do [...] był osadzony w Zakładzie Karnym w S. W tym okresie złożył następujące skargi: 1) z dnia 23.08.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy Służby Więziennej i lekarzy więziennej służby zdrowia oraz z dnia 26.08.2011 r. w sprawie korzystania z zajęć oświatowo-kulturalnych. Organ wskazał, iż obie skargi rozpatrzył łącznie w dniu 22.09.2011 r. uznając je za bezzasadne. Skarżący nie skorzystał z prawa skargi do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. 3) z dnia 25.08.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy SW, korzystania z gazet i radiowęzła, 4) z dnia 6.09.2011 r. w sprawie skierowania do oddziału terapeutycznego, warunków bytowych, braku zajęć kulturalno-oświatowych, opieki medycznej oraz sposobu opiniowania i wydawania świadectw o stanie zdrowia, 5) z dnia 26.08.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy SW, 6) z dnia 30.08.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy SW, opieki medycznej. Organ zaznaczył, iż cztery ostatnie skargi Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. rozpatrzył łącznie w dniu 9.11.2011 r. uznając je za bezzasadne. 7) z dnia 22.09.2011 r. w sprawie ukarania karą dyscyplinarną. Wskazał, iż Sąd Okręgowy w S. [...] Wydział postanowieniem z dnia [...] na skutek zażalenia skarżącego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w S. o ukaraniu, 8) z dnia 25.09.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy SW i więzienną służbę zdrowia, Dyrektor Zakładu Karnego w S. wskazał, iż w dniu 28.10.2011 r. złożył Przewodniczącemu [...] Wydziału Sądu Okręgowego w S. wyjaśnienie do skargi. 9) z dnia 28.09.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy SW i wymierzenia kary dyscyplinarnej. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. w dniu 9.11.2011 r. uznał skargę za bezzasadną. 10) z dnia 9.10.2011 r. w sprawie traktowania przez funkcjonariuszy SW, wymierzenia kary dyscyplinarnej, osadzenia w celi izolacyjnej, stanu zdrowia. Dyrektor Zakładu Karnego w S. w dniu 21.10.2011 r. złożył Przewodniczącemu [...] Wydziału Sądu Okręgowego w S. wyjaśnienie do skargi, 11) z dnia 8.10.2011 r. w sprawie dokumentacji medycznej, ukarania karami dyscyplinarnymi, warunków odbywania kary umieszczenia w celi izolacyjnej, traktowania przez funkcjonariuszy SW, w tym pobicia. Dyrektor Okręgowy SW w Ł. w dniu [...] uznał skargę za bezzasadną. Dyrektor Zakładu Karnego w S. poinformował, iż stosownie do treści art. 2 pkt 5 k.k.w., działał w powyższych sprawach jako organ postępowania wykonawczego, albo stosownie do art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 9.04.2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz.523 z późn. zm.) jako organ Służby Więziennej spełniający zadania w zakresie wykonywania kar pozbawienia wolności w podległym Zakładzie Karnym. Zaznaczył, iż poza powyższymi skargami na poszczególne działania lub zaniechania funkcjonariuszy SW lub więziennej służby zdrowia w Zakładzie Karnym w S., nie rozpoznawał żadnej sprawy administracyjnej skarżącego oraz w związku z tym nie wydał żadnej decyzji administracyjnej. Dyrektor Zakładu Karnego w S. podniósł, iż rozpoznając skargę lub zajmując stanowisko w sprawie skargi w postępowaniu skargowym, przestrzegał przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13.08.2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz.1467) i merytorycznie właściwych przepisów Kodeksu karnego wykonawczego. W żadnej ze spraw ze skargi skarżącego nie stwierdził naruszenia prawa, żadnego z przepisów, a w szczególności art. 3 i 8 Konwencji Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję : Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie: p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także kwestie rozpoznane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z treści skargi, skarżący wskazuje na nieprawidłowości dotyczące funkcjonowania i działania zakładu karnego w S., w którym skarżący był osadzony w okresie od [...] do [...] w zakresie obiegu korespondencji oraz nieprawidłowości w sporządzanych przez służbę więzienną i lekarzy opiniach oraz świadectwach zdrowia dotyczących jego stanu zdrowia. Skarżący nie wskazuje zatem decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłoby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Dodać należy, że prawa i obowiązki osadzonych zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), dalej zwanej K.k.w., a konkretnie w Oddziale 4 "Prawa i obowiązki skazanego". Nie mogą one być jednak przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, bowiem nadzór nad wykonywaniem kary pozbawienia wolności wykonują określone w powołanej wyżej ustawie organy. Są wśród nich nie tylko organy Służby Więziennej, ale też sąd powszechny, w szczególności sąd penitencjarny lub sędzia penitencjarny, należący do organów postępowania wykonawczego w myśl art. 2 K.k.w. Natomiast, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467), skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej, załatwiają odpowiednio - w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych – Kierownik Służby Więziennej, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej i Minister Sprawiedliwości. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.